तेषु महाबलिषु राजकुमारेषु, केवलं वृकोदरः सहजं सौकर्यं प्राप्य शतं चैकं च तान् विजिग्ये। स बाल्यक्रीडायां तेषां केशेषु गृहीत्वा बलात् ताडयन् भूमौ च तान् आकृष्य, तेषां रुदतां जानुशिरःक्षतं चकार। दश बालकैः सह क्रीडन् बाहुभिः तान् धारयित्वा जलमध्ये निमग्नः तान् मृतवत् विसृज्य, तेषां शक्तिं प्रक्षिप्य अद्भुतं दर्शयति। यदा कश्चन फलार्थं वृक्षं आरोहति, भीमः तं वृक्षं ताडयन् कम्पयति, तेन वृक्षाः घूर्णिताः फलानि पतन्ति, राजकुमाराः शाखात् पतन्ति। केचिद् भ्रातरः भग्नशिरःकन्धराः, अन्ये भग्नश्रोणिमुखाः, सर्वे भीमसेनबलात् अभिभूताः पतन्ति। मल्लयुद्धे, धावने, अन्येषु स्पर्धासु, राजकुमाराः वृकोदरं कदापि न अतिशयन्ति। एवं वृकोदरः धृतराष्ट्रपुत्रैः सह स्पर्धन्, अत्यन्तं अप्रियं आचरत्, तु तस्य बाल्यभावात्, न तु द्वेषात्। ततः बलवान् धृतराष्ट्रपुत्रः, भीमसेनस्य प्रसिद्धं बलं ज्ञात्वा, दुष्टचिन्तां मनसि धारयामास। तस्य अधर्माचरणं, अनेकानि कुटिलानि कर्माणि दृष्ट्वा, राज्यलोभेन मूढः, तस्य मनसि पापविचारः उत्पन्नः। "अयं वृकोदरः कुन्तिपुत्रः बलिनां अग्रणी; मध्यकुन्तिपुत्रं मायया निवारयामि। स बलवान्, साहसी, महावीर्ययुक्तः, अकेलः सर्वैः सह स्पर्धते। सायं तं शयनाय उद्यानस्थे गङ्गायां क्षिपामि; ततो युधिष्ठिरं जेष्ठं उत्तमं च गृहीत्वा, बलात् बन्धनं कृत्वा, अहं पृथिवीं शासनं करिष्यामि," इति दुर्योधनः दुष्टसंकल्पं कृतवान्, भीमं महात्मानं सदा पश्यन्। ततः, हे भारत, जलक्रीडार्थं तेन विविधानि वस्त्रऊनानि रमणीयानि मंडपानि निर्मितानि। तानि सर्वसुखयुक्तानि, उच्चध्वजैः शोभितानि, तत्र तेन विविधानि गृहाणि व्यवस्थापितानि। तेन जलोत्सवः आयोजितः, एकत्र स्थलं गङ्गातीरं चयनं कृत्वा। क्रीडान्ते सर्वे शुद्धवस्त्रधारिणः, सुशोभिताः, शनैः सर्वरसयुक्तं भोजनं आस्वादयन्ति। दिनान्ते, क्रीडया क्लान्ताः कुरुवर्याः सुखगृहे विश्रामाय चयनं कृतवन्तः। भीमः बलवान्, अन्येभ्यः अधिकं श्रमं कृत्वा, जलक्रीडायाः आगतान् राजकुमारान् वहन्। विश्रामाय तत्रैव तीरस्थले शीतलस्थलं प्राप्य, शयनाय शान्तः, श्रमपराभूतः, भूमौ निष्क्रियम् शयानः मृतवत्। तदा दुर्योधनः शान्तः, लता-रज्जुभिः भीमं बन्धितवान्। भीमः शयानः तीरस्थले, दुर्योधनः तं गङ्गाजले क्षिप्तवान्; कुन्तिपुत्रः जाग्रत्, सर्वबन्धनानि भङ्क्त्वा, बाहुबलात् मुक्तः, किन्तु कः तं कृतवान् इति न जानाति। पुनः निद्रया अभिभूतः, तत्रैव पुनः शयानः। रात्रेः अर्धे जाग्रति कुरुपाण्डवाः, दुर्योधनः कुन्तिपुत्रं दृष्ट्वा विषण्णः। पुनः, तस्य शयनकाले, दुर्योधनः तीक्ष्णदंष्ट्राः विषयुक्ताः सर्पान् भीमं सर्वसन्धिषु दंशयितुं प्रेषितवान्। तेषां विषदंष्ट्राः तस्य प्राणस्थानि अपि दंशयन्ति, किन्तु तस्य दृढं विशालं च शरीरं छेदितुं न शेकुः। भीमसेनः जाग्रत्, सर्वान् सर्पान् ताडयित्वा, तेषां प्रमुखं हस्तेन हत्वा। अन्यस्मिन् दिने, हे राजन्, दुर्योधनः क्रोधेन दग्धः, भीमसेनवधाय कर्णेन सह मन्त्रयन्, सुबलपुत्रस्य उपदेशं अनुगतः। भीमसेनस्य भोजने कालकूटं तीक्ष्णं विषं मिश्रितवान्। भीमः तत् तीक्ष्णं विषं सेवनं कृत्वा, अप्रभावितः, तस्य देहे न किंचित् परिवर्तनं दृष्टम्। भीमः भीमवद् शरीरः, तं विषं बलात् पच्य, पुनः अन्यस्मिन् दिने दुर्योधनः भीमवधाय प्रयत्नं कृतवान्। सौबलः सहायकः, धृतराष्ट्रपुत्रः चिन्तयन्, अहोरात्रं निद्रां न प्राप्नोत्। एवं दुर्योधनः, कर्णः, शकुनिः च, पाण्डवान् हन्तुं अनेकैः उपायैः प्रयत्नं कृतवन्तः। तदा, वणिक्पुत्रः तान् सूचितवान्, पाण्डवानां हितेच्छया; पाण्डवाः सर्वं ज्ञात्वा, हे राजन्, न किंचित् प्रकटितवन्तः, विदुरस्य उपदेशे स्थिराः। ततः, दुर्योधनस्य नेतृत्वे, तैः वीरैः, वीर्यसाहसधैर्ययुक्तैः, मन्त्रणां कृतवान्। "भीमसेनः सदा अस्माभिः सह स्पर्धति; तं शयनकाले उद्यानस्थे गङ्गायां शूलस्य उपरि क्षिपामः," इति निश्चितम्। जलक्रीडार्थं, हे भारत, तैः तीरस्थले, उद्यानसमीपे, एकत्र आयोजनं कृतम्। तत्र, कुशलाः पाकशास्त्रज्ञाः भोजनं, पेयं, चोष्यं, लेह्यं च रचितवन्तः। सेवकाः तत् धृतराष्ट्रपुत्राय निवेदितवन्तः; दुर्योधनः, पापचेताः, तत्र पाण्डवान् संबोधितवान्। एवं महाभारते आदिपर्वणि वृकोदरस्य बाल्यक्रीडायाः, दुर्योधनस्य दुष्टयोजनायाः च, पाण्डवानां धैर्यस्य च कथा संप्रवर्तते।