सद्भिराचारमास्थाय पाण्डुः पुत्रान् प्राप्तवान्। सप्तदशमे दिवसे सः पितृलोकं गतः। तस्य दाहकर्मणि प्रविष्टं ज्ञात्वा, वैश्वानराग्नौ समर्पितं, मद्री स्वजीवनं त्यक्त्वा अग्नौ प्रविष्टा। पतिसंयुक्ता सा पतिसंनिधिं गतवती। यद्यस्याः तस्य च कर्तव्यं, तदनन्तरं क्रियताम्। शरणं प्राप्त्य कुण्ती च, पाण्डुपुत्राः च, यथायोग्यं पूजनीयाः; एष धर्मः सनातनः। इमौ तयोः शरीरौ, एते च पुत्राः कुलश्रेष्ठाः; तेषां मातरं सह, शत्रुनां तापं, विधिपूर्वकं पूजनीयाः। दाहकर्म समाप्ते, धर्मविदं पाण्डुं कुरुवंशश्रेष्ठं, पितृयज्ञे हविः दत्तव्यम्। इत्युक्त्वा सर्वान् कुरून् प्रति, कुरवः पश्यन्तः, तपस्विनः गुह्यकैः सह, तत्रैव क्षणेन अदृश्यन्त। ऋषिसिद्धसमूहं गन्धर्वनगरसदृशं दृष्ट्वा, पुनः अदृश्यं, सर्वे विस्मयेन पूर्णाः अभवन्। विदुर, पाण्डुं सिंहराजं यथाराजं, मद्रीं च, सर्वं दाहकर्म कुरु। पाण्डु-मद्र्योः गोः, वस्त्राणि, रत्नानि, विविधं धनं, इच्छुकाय दत्तव्यम्। कुण्ती यथा पूज्या, मद्री अपि तथा; सा रक्षितव्या, यथा न वायुः न सूर्यः तां पश्येत। पाण्डुः निष्पापः पुरुषश्रेष्ठः; तं न शोचितव्यम्, तस्य पञ्च वीर्यपुत्राः देवपुत्रसमानाः जाताः। विदुरः "एवं भवतु" इति प्रत्युवाच; भीष्मेण सह, पाण्डोः दाहकर्म उत्तमस्थले अकुर्वन्। ततः नगरात्, यज्ञाग्नयः घृतगन्धिनः शीघ्रं पाण्डुं कृते आनीताः। ततः, शय्यां वसन्तपुष्पैः गन्धद्रव्यैः च अलङ्कृत्य, वस्त्रैः आच्छाद्य, तां सज्जीकृतवन्तः। मण्डलैः, उत्तमवस्त्रैः, महाधनैः अलङ्कृतः, मन्त्रिणः, बान्धवः, मित्राणि च तत्र संजग्मुः। सिंहसदृशः स पुरुषः, सुवर्णयानं मनुष्यैः चालयितं, मद्र्या सह सम्यक् आच्छादितः स्थापितः। श्वेतच्छत्रं, चामरं, सर्ववाद्यनिनादैः च, तत्र तं पूजितवन्तः। शतशः रत्नानि जनाः इच्छुकाय दत्त्वा, पाण्डोः दाहकर्मणि अर्पितवन्तः। ततः, कौन्तेयाय शुद्धच्छत्राणि, विशालचामराणि, शोभनवस्त्राणि च आनीतवन्तः। यज्ञाग्नयः, शुक्लवस्त्रधारिभिः पुरोहितैः आहिताः, तस्य पुरतः दीप्तिमन्तः अग्रे अगच्छन्। सहस्रशः ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, शोकसन्तप्ताः, राजानुगमनं कृत्वा रुदन्तः। "सर्वान् त्यक्त्वा, शोकसन्तप्तान्, अनाथान् कृत्वा, राजा अधुनाः क्व गच्छति?" इति। पाण्डवाः, भीष्मः, विदुरः, बाह्लिकः, सोमदत्तः, भूरिश्रवः च सर्वे व्याहरन्। परस्परं आलिङ्ग्य, सहस्रशः, रम्ये वनप्रदेशे, गङ्गातटे, समतले, शुभे, अग्रे जग्मुः। सत्यम्, सिंहसदृशस्य पाण्डोः पलङ्कं, तस्य पत्न्या सह, तत्र स्थापितवन्तः। तस्य शरीरं सर्वगन्धैः, शुद्धकलिकातैलेन, दिव्यचन्दनैः च अभिषिक्तवन्तः। सुवर्णपात्रैः शीघ्रं जलं सिञ्च्य, श्वेतचन्दनपङ्केन सम्यक् आच्छादितवन्तः। कृष्णकस्तूर्याः गन्धयुक्तं तुङ्गरसैः च, स्थानिकवस्त्रैः श्वेतैः च वस्त्रयित्वा। तैः वस्त्रैः आच्छन्नः राजा जीवन्निव दीप्तिमान्, नूतनव्याघ्रसदृशः, सुखशय्यायाम् स्थितः इव बभौ। सर्वे ऋत्विजः, पुरोहिताः च, अश्वमेधाग्नेः कर्म वेदविधिना मन्त्रैः च अकुर्वन्। दाहकर्म पुरोहितैः अनुमतम्, राजा मद्र्या सह अलङ्कृतः, घृतैः अभिषिक्तः। गन्धयुक्तं चन्दनं, तालपद्मं, सरलं, देवदारुं, गुग्गुलं, लाक्षा च, मिश्रयित्वा, दाहकर्मणि योजितवन्तः। हरितचन्दनं, हरिबेरं, उशीरं, विविधगन्धद्रव्याणि च, विधिपूर्वकं दग्धवन्तः। ततः, द्वे शरीरं दृष्ट्वा, कौसल्या मोहवशात् भूमौ पतिता, "हाय पुत्र!" इति विलप्य। तां पतितां, दुःखार्तां दृष्ट्वा, नगरवासिनः, ग्रामजनाः च, राजस्नेहेन, करुणया च, शोकसन्तप्ताः रुदन्तः। कुण्त्याः दुःखविलापे, सर्वे जनाः, मनुष्याः, पशुपक्षिसंज्ञाः अपि, रुदन्तः। तथा, शान्तनुसुतः भीष्मः, विदुरः च, सर्वे कौर्वाः, शोकसन्तप्ताः, दीर्घनिश्वासं त्यक्त्वा विलपन्तः। ततः, भीष्मः, विदुरः, राजा, पाण्डवाः, कुरुवंशमहिलाः च, तस्य जलकर्म अकुर्वन्। पाण्डवाः सर्वे, भीष्मः शान्तनुसुतः, विदुरः, बान्धवः च, रुदन्तः, जलकर्म अकुर्वन्। एवं महात्मनः पाण्डोः, धर्मपत्नी मद्र्या सह, विधिपूर्वकं अन्त्यकर्मणि, कुरुवंशजनः, शोकसन्तप्तः, धर्मानुसारं सर्वं कृतवान्।