पाण्डोः कल्याणाय सर्वे तत्र मन्त्रयामासुः—"कुलपुरोहितं प्रेषय" इति। वसुदेवः तेषां वचः समनुज्ञाय पुरोहितं प्रेषितवान्। स राजपुरोहितः पाण्डुपुत्राणां कृते बहूनि वस्त्राणि, मयूरपिच्छैः शोभितानि, कुन्त्या माध्र्याः च दासदास्यैः सह प्रेषितवान्। तत्रैव स गोः सुवर्णस्य रजतस्य च दानं कृत्वा, सर्वाणि तानि संगृह्य, पुरोहितः काश्यपः प्रस्थितः। स काश्यपः पुरोहितः पाण्डोः समीपं प्राप्तः। तं पाण्डुः, शत्रुनगरविजयी, यथाविधि सुसम्मान्य, सत्कारं चकार। कुन्ती माध्री च, हृष्टमनसौ, वसुदेवस्य स्तुतिं कृतवत्स्याम्। ततो पाण्डुः पाण्डवेषु सर्वाणि संस्कारकार्याणि सम्यक् अकरोत्। काश्यपः पुरोहितः गर्भाधानादारभ्य चूडाकरणोपवीतानि, दीक्षां च सम्यक् अकार्षीत्। चूडोपवीते कृतवत्यः, वृष्ण्यन्विताः पाण्डुपुत्राः वेदाध्ययने सिद्धिं प्राप्नुवन्। तत्र शर्यातेरात्मजः प्रथमजः शुक्रमित्याख्यायते, येन समुद्रपर्यन्ता पृथ्वी विजिता। स शुकः शतमश्वमेधयज्ञान् कृत्वा, महात्मा, महायज्ञैः सर्वान् देवान् पितॄंश्च सम्पूजितवान्। शतशृङ्गे स तपः कृत्वा, मूलफलाशनः, स्वाध्यायोपकरणैः पाण्डवाः बलवत्तरान् कृतवान्। तस्य प्रसादेन ते धनुर्वेदे निपुणाः अभवन्; भीमः गदायाम्, युधिष्ठिरः शूलविद्याम् अवाप्तवान्। माध्र्याः पुत्रौ खड्गचर्मविद्याम् अश्रेयताम्। सव्यसाची अर्जुनः शस्त्रविद्यायाः शिखरं प्राप्तवान्। शुक्रेण "मम तुल्यः" इति अनुमत्य, नृपः तस्मै शूलं खड्गं शरांश्च दत्तवान्। स्वसंयमिनां श्रेष्ठः तस्मै तालवृक्षसमानं धनुः, तेजस्वि, शरांश्च, कर्षणशक्तियुक्तान्, गृध्रपिच्छैः भूषितान्, दत्तवान्। हृष्टः सः पार्थाय महाविषसमानानि शस्त्राणि दत्तवान्। सर्वाणि शस्त्राणि लब्ध्वा वासवात्मजः परमं हर्षं प्राप। ततः पृथिव्याः सर्वे नृपाः तस्य तेजः समं न समपश्यन्। एवं पाण्डवाः, माध्र्याः पुत्रौ च, वर्षैकमेकमन्तरेण, परस्परं अनुशास्य, शस्त्रविद्यायाम् अनुत्तमाः अभवन्। पञ्चैते कुरुवंशवर्धनशतम् अनु, शीघ्रमेव, जलस्थपद्मवत्, ववृद्धिरे। कुरुषु हर्षजनक, पाण्डवाः कतिपयवयस्य हस्तिनापुरं प्राप्तवन्तः? देवैः कियत् आयुः तेषां निश्चितम्? शृणु, कुरुवंशशोभन, पाण्डवानां आयुः—षोडशवर्षे युधिष्ठिरः हस्तिनापुरं प्राप। भीमसेनः पञ्चदशवर्षीयः, विभत्सुः चतुर्दशवर्षीयः, तौ तु, द्वौ माध्र्याः पुत्रौ, त्रयोदशवर्षीयौ, हस्तिनापुरं गतवन्तौ। तत्रैव ते त्रयोदशवर्षाणि धृतराष्ट्रपुत्रैः सह वसन्। षण्मासं लाक्षागृहवासे, ततः घटोत्कचः जातः। षण्मासं एकचक्रायाम्, संवत्सरं पाञ्चालगृहे, पञ्चवर्षाणि धृतराष्ट्रपुत्रैः सह वसित्वा, द्वाविंशतिवर्षाणि इन्द्रप्रस्थे निवसन्। ततो द्यूते पराजिता, द्वादशवर्षाणि एकं च, वनवासं कृतवन्तः। समुद्रपर्यन्तां पृथ्वीं षट्त्रिंशद्वर्षाणि भुङ्क्त्वा, केशवभक्ताः, षण्मासे, परिक्षितं राज्ये स्थाप्य, नियतां गतिं प्राप्नुवन्। एवं युधिष्ठिरस्य आयुः शताष्टवर्षपर्यन्तम्। केशवः अर्जुनात् त्रिमासप्राचीनः; सङ्कर्षणः कृष्णात् त्रिमासपूर्वः। पाण्डुः, पञ्चमः, तेजस्वी, द्वाभ्यां भार्याभ्यां सह, काश्यपमुनिना सहितः, गिरौ पुत्रान् दृष्ट्वा परमं हर्षं प्राप। वसन्ते, मधुमाधवयोः काले, पाण्डोः वनवासस्य चतुर्दशवर्षसमाप्तौ, तस्मिन्नेव नक्षत्रे यत्र पार्थः जातः, पुण्ये उत्तरफाल्गुन्यां, यज्ञकाले, कुन्ती ब्राह्मणान् पौरहित्येन सह भोजनसंपादने प्रवृत्ता, स्वकर्तव्यं विस्मृतवती। तस्मिन् समये, पाण्डुः स्वबलं आश्रित्य, रम्ये पर्वतवने, पञ्च पुत्रान् मनोहयान् दृष्ट्वा, प्रमोदं प्राप। एकदा मधुमाधवयोः वसन्ते, राजा भार्यया सह, सर्वजनमनोहरं वनं विचचार। ततः पलाश, तिलक, आम्र, चम्पक, पारिभद्र, अन्यैश्च फलपुष्पसमृद्धैः वृक्षैः शोभितं तद्वनं, बहुपुष्करिण्यः, विकचपद्मयुक्ताः, पाण्डोः वनं दृष्ट्वा, तस्य हृदि रतिरुत्पन्ना। तत्र सः, देववद् विहरन्, माध्री तं अनुगता, रम्यवस्त्रधराः, एकाकिनी। तां युवतीं, लघुवस्त्रां दृष्ट्वा, तस्मिन्नेव रहसि, पाण्डोः कामः स्फुरितः, वह्निवत्। तां एकां रहसि दृष्ट्वा, नृपः, कमललोचनः, कामेन पराभूतः, संयमं न शशाक। एवं तु अष्टादशे वर्षे, ऋतुकाले, पाण्डुः, कामवशं गतः, शोभनां माध्रीं संभोगाय आमन्त्रयामास। तत्र सः, तां रहसि, बलात् गृहीत्वा, सा च यथाशक्ति प्रतिरोधं कुर्वती, तस्य वशे गता।