शतशृङ्गवासिनः, नरश्रेष्ठ, भक्त्या कर्मभिश्च आशीर्भिश्च तेषां नामानि प्रददुः। ज्येष्ठं युधिष्ठिर इति, मध्ये भीमसेनं, तृतीयं च अर्जुनम् इति कुन्तीसुतान् नामभिः समाख्यातवन्तः। मातुः माध्र्याः ज्येष्ठः पुत्रः नकुल इति, कनिष्ठः सहदेव इति च ब्राह्मणाः प्रमुदिताः तान् नामभिः अभ्यनन्दन्। एकवर्षे जाताः सन्तः, ते कुरुपुंगवाः पाण्डुपुत्राः, पञ्चवर्षविभागवत् शोभमानाः दृष्टाः। महात्मानः, वीर्यवन्तः, बलपराक्रमसम्पन्नाः, पाण्डुः स्वपुत्रान् देववत् दीप्तिमन्तः अपश्यत्। स परमं हर्षं प्राप्य राजा प्रमुदितः अभवत्; ते शतशृङ्गस्थितसर्वर्षिभिः प्रियतमा अभवन्। ऋषिपत्नीनामपि ते प्रियाः आसन्; तदा पाण्डुः पुनः माध्रीहेतोः कुन्तीम उद्दिदेश। तदा पृथाऽपि राजानं रहसि प्रोवाच— "एकैकस्यैव देवस्य मन्त्रस्य प्रयोगः श्रुतः; तेन मया प्रमादात् द्वैधं फलं जातम्, स्त्रीणां च निन्दां भीता अस्मि। अज्ञानात् तन्मे न विदितम्। अतः पुनर् मां नाज्ञापय; एष मे वरः।" एवमपञ्च बलवन्तः पाण्डवाः देवदत्ताः अभवन्। कीर्तिमन्तः, कुरुवंशवर्धनाः, शुभलक्षणयुक्ताः, चन्द्रवत् मनोहरदर्शनाः जाताः। सिंहगामिनः, महाधन्विनः, सिंहग्रीवाः, सिंहविक्रमान् इव, देवबलसमन्विताः, नरपते, ते वर्धमानाः। हिमवत्पवित्रे तस्मिन्नेव स्थले, महर्षिसंघानां विस्मयं जनयन्तः तत्र वर्धिताः। जात्येव शतशृङ्गस्थितैः तपस्विभिः पाण्डुपुत्राः आत्मसुतवत् पालयिताः। ततः सर्वे वृष्णयः, वासुदेवपुरोगमाः, पाण्डोः आगमनं श्रुत्वा प्रमुदिताः। पाण्डुः शापभीतः शतशृङ्गं गतः; तत्र मुनिभिः सहितः तपस्विवत् वसति स्म। मूलफलशाकाहारः, तपः संयमपरायणः, योगध्याननिष्ठः स राजा बभूव। तद्विदित्वा केचन दुःखिताः अभवन्, किन्तु पाण्डौ स्नेहवशात्, "कदा तेषां वार्तां श्रोष्यामः?" इति वदन्तः। एवं वृष्णयः बान्धवैः सह वदन्तः, पाण्डुपुत्राणां आगमनं श्रुत्वा, हृष्टाः अभवन्। ते परस्परं पूजयन्तः वासुदेवं प्रार्थयन्— "पाण्डुपुत्राः कर्मसु कदापि न्यूनाः न भवन्तु।" पाण्डोः हितकाम्यया, "कुलपुरोहितं प्रेषय," इति वदन्, वासुदेवः तदनुज्ञाय पुरोहितं प्रेषयामास। स राजपुत्रेभ्यः मयूरपिच्छलंकृतानि वस्त्राणि, कुन्त्यै माध्र्यै च दास्यः परिचारिकाश्च प्रेषयामास। गाः सुवर्णं रौप्यं च, भारत, प्रेषितम्; तानि सर्वाणि संगृह्य पुरोहितः प्रस्थितवान्। तदा महातेजाः काश्यपः पुरोहितः आगतः; पाण्डुः शत्रुनिग्रहः तम् उचितैः विधिभिः सत्कारं चकार। कुन्ती माध्री च वासुदेवं प्रहृष्टाः स्तुत्वा, पाण्डुः पाण्डवानां सर्वाणि संस्काराणि अकारयत्। काश्यपः गर्भाधानादारभ्य चूडकर्णवेदनोपनयनानि सर्वाणि संस्कारकार्याणि अकरोत्। ततः चूडकर्णवेदनोपनयने कृतवत्यः, वृष्णिवंशसम्भूताः सर्वे वेदाध्ययनसम्पन्नाः अभवन्। शर्यातेराद्यः पुत्रः शुक्र इति नाम्ना, येन समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं विजित्य, शताश्वमेधयज्ञैः सर्वान् देवान् पितॄंश्च पूजितवान्। शतशृङ्गे स तपश्चरन्, मूलफलशाकाहारः, उत्तमानि शस्त्रविद्योपकरणानि दत्त्वा तान् साधयामास। तस्य प्रसादात् ते धनुर्वेदे पारंगताः अभवन्; भीमः गदां, युधिष्ठिरः शूलं, माध्र्यौ पुत्रौ खड्गचर्मणि निपुणौ, सव्यसाची अर्जुनः धनुर्वेदे परमां सिद्धिं प्राप्नोत्। शुक्रेण "मम समः एषः" इति अनुमत्य, राजा तस्मै शूलं खड्गं शरांश्च ददौ। संयतात्मनाम् श्रेष्ठः तस्मै तालप्रमाणं धनुः, शरांश्च, कर्णरज्जून्, वज्रदंष्ट्रानिव सर्पवद् दीप्तानि अस्त्राणि ददौ। हृष्टः स पार्थः तानि तेजस्विनि शस्त्राणि प्राप्य, वासवात्मजः सर्वास्त्रसंपद् लब्ध्वा, सर्वान् पृथिव्यां नृपतीन् आत्मतेजसा अल्पान् अमन्यत। एवं प्रत्येकवर्षे पाण्डवाः माध्र्यौ पुत्रौ च अनुक्रमेण वर्धमानाः शत्रुनाशकाः अभवन्। पञ्चैते, शतम् अपि कुरुवंशवर्धकाः, अल्पकाले एव जलस्थपद्मवत् शीघ्रं ववृद्धुः। कदा पाण्डवाः हस्तिनापुरं प्राप्तवन्तः? केन चायुष्मान् देवैः दत्तः? इति पृष्टम्। कुरुनन्दन, पाण्डवानां आयुः श्रृणु। युधिष्ठिरः षोडशवर्षे हस्तिनापुरं गतः।