यशःप्राप्त्यर्थं त्वं, महदिदं कर्म कुरु, यथा शक्रः कीर्तिकामः स्वर्गेन्द्रियं यज्ञैः प्राप्तवान्। एवं, सुश्रोणि, मन्त्रविद्भिर्ब्राह्मणैः, तपसा तप्त्वा, यशःप्राप्त्यर्थं स्वगुरून् उपगम्यते। तथा सर्वे राजर्षयश्च ब्राह्मणाश्च तपसा समृद्धाः, कीर्त्यर्थं नानाविधानि दुष्कराणि कर्माणि कृतवन्तः। अतः, निष्पापे, त्वं मद्रीं अनेन उपायेन पारय, तस्यै सन्ततिं दत्त्वा परमं यशः प्राप्नुहि। यद् वदसि, धर्मशास्त्रेषु यथोक्तं तदस्ति; तस्मात्, कुरुवंशशोभन, अहं तस्यै अनुग्रहम् दास्यामि। इति संबोधितः, स मद्रीम् उवाच—"एकवारं मनः देवते समाहितं कुरु; ततः निःसंशयं तव योग्यं पुत्रं प्राप्स्यसि।" ततः विधिवत् कृतयज्ञकर्मणा, स्नात्वा सा राजकन्या स्वशयनगृहं प्रविवेश। तत्र मद्री एकाकिनी चिन्तयन्ती, अश्विनौ मन्त्रोपस्थित्य आह्वयत्; तौ समागतौ, तयोः साहाय्येन मद्री द्वौ पुत्रौ—नकुलं सहदेवं च—अप्रतिमरूपसम्पन्नौ, प्राप्तवती। तदा तयोः द्वयोः कुम्भयोः, अमूर्तवाणी प्रववृते—"धर्मे भक्तौ शीलविनये च—" "त्वं द्वौ शीघ्रगामिनौ, रूपसम्पन्नौ, सद्गुणसम्पन्नौ, अश्विनौ अपि अतिक्रान्तौ, तेजसा, रूपेण, ऐश्वर्येण च अतिशयितौ भविष्यथः।" शतशृङ्गनिवासिनः तान् नामानि दत्तवन्तः, कर्मणा, भक्त्या, आशीर्भिश्च। ज्येष्ठं युधिष्ठिरमिति, मध्ये भीमसेनम्, तृतीयं चाजुनम्—इति कुन्त्याः पुत्राणां नामानि स्थापितानि। मद्र्याः ज्येष्ठः नकुलः, कनिष्ठः सहदेवः इति ततः प्रमुदितैः ब्राह्मणैः उक्तम्। एकवर्षे जाताः अपि, पाण्डुपुत्राः, कुरुप्रवराः, पञ्चवर्षान्तरे जाताः इव प्रकाशन्ते स्म। महात्मनः, महाबलपराक्रमसम्पन्नाः, पाण्डुः स्वपुत्रान् देवसमप्रभान् दृष्ट्वा परमं हर्षं प्राप। राजा प्रमुदितः, शतशृङ्गनिवासिनः ऋषयः अपि तान् परमप्रियान् अकुर्वन्। ऋषिपत्न्यः अपि तान् स्नेहेन पश्यन्ति स्म। ततः पाण्डुः पुनः कुन्तीमद्र्यर्थं प्रेरयामास। तदा पृथाः, नृपते, रहसि तम् उवाच—"एकैकस्य देवतायाः एकवारं एवयं मन्त्रः उपयुज्यते इति मया श्रुतम्; अतः मोहिता अस्मि। स्त्रीणां निन्दां भये, तादृशं हि तासां स्वभावः; ज्ञात्वा नाहं अश्विनौ आह्वयित्वा द्वौ पुत्रौ प्राप्स्यामि इति। अतः, मां पुनः न आदेशय; एष मे वरः।" इति, पञ्च पाण्डुपुत्राः, देवैः दत्ताः, जाताः। ते यशस्विनः, कुरुवंशवर्धनाः, शुभलक्षणसम्पन्नाः, चन्द्रमाः इव दर्शनीया बभूवुः। सिंहविक्रमाः, महाधन्विनः, सिंहगमना, सिंहग्रीवाः, नृपते, देवबलसम्पन्नाः ववृद्धुः। हिमवत्पवित्रे शैले वर्धमानाः, तान् दृष्ट्वा महर्षयः विस्मयं प्राप्नुवन्। तेषां जन्मारम्भात् एव, शतशृङ्गनिवासिनः तपस्विनः तान् स्वपुत्रान् इव पश्यन्ति स्म। ततः सर्वे वृष्णयः वसुदेवमुख्याः—पाण्डुः शापभीतः शतशृङ्गं गतः; तत्र स ऋषिभिः सह तपस्विव्रतेन वसति स्म। मूलफलशाकाहारः, तपसि युक्तः, संयमपरायणः, योगध्याननिष्ठः स राजा बभूव। एतदाकर्ण्य, बहवः दुःखेन पीडिताः, पाण्डौ स्नेहसमन्विताः, "कदा तेषां वार्ता श्रोतव्या?" इति वदन्ति स्म। एवं वृष्णयः स्वबन्धुभिः सह संवाद्य, पाण्डुपुत्रागमनं श्रुत्वा, सर्वे हृष्टाः अभवन्। ते परस्परं सत्कृत्य वसुदेवं ऊचुः—"पाण्डुपुत्राः शक्तिमन्तः, कदाचित् कर्मसु न हीयेरन्।" पाण्डोः कल्याणार्थं, "पुरोहितं प्रेषय," इति ऊचुः; वसुदेवः अनुमन्य, पुरोहितं प्रेषितवान्। स राजपुत्राणां मयूरपिच्छविभूषितानि वस्त्राणि, कुन्त्यै मद्र्यै च सेवकान्, परिचारकांश्च प्रेषितवान्। गावः सुवर्णं रजतं च, हे भारत, प्रेषितम्; सर्वं तद् संगृह्य पुरोहितः प्रतस्थे। स विशिष्टः काश्यपः पुरोहितः आगतः; पाण्डुः शत्रुनिग्रही तं विधिवत् पूजयामास। कुन्ती मद्री च हृष्टाः वसुदेवं स्तुत्वा, पाण्डुः पाण्डवानां सर्वाणि संस्काराणि अकरोत्। काश्यपः गर्भाधानादारभ्य चूड़ाकर्म यज्ञोपवीतसंस्कारं च, दीक्षां च, हे भारत, सम्यक् अकरोत्। चूड़ायज्ञोपवीतयोः कृतयोः, वृषलाञ्चनिताः पुत्राः वेदाध्ययनसम्पन्नाः अभवन्। शर्यातेराद्यः पुत्रः शुक्रः नाम्ना, हे रिपुंजय, येन समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं विजिता। शतं अश्वमेधान् कृत्वा, स महात्मा, महायज्ञैः सर्वान् देवतान् पितॄंश्च पूजयामास। शतशृङ्गे स तपः कृतवान्, मूलफलशाकाहारः; तेन उत्तमोपकरणोपदेशेन ते पाण्डुपुत्राः अधिकं समृद्धिम् अवाप्तवन्तः।