दुर्योधनस्य भ्रातृणां नामानि तत्रैव कीर्त्यन्ते। तत्र दुर्मदः, दुर्विगाहः, विवित्सुः, विकटाननः, ऊर्णनाभः, सुनाभः, तथैव नन्दः च उपनन्दः च आसन्। चित्रबाणः, चित्रवर्मा, सुवर्मा, दुर्विमोचनः, अयोबाहुः, महाबाहुः, चित्राङ्गः, चित्रकुण्डलः च तेषु संख्याताः। भीमवेगः, भीमबलः, बालाकी, बलवर्धनः, उग्रायुधः, सुषेणः, कुण्डधारः, महोदरः च तत्र सन्ति। चित्रायुधः, निषङ्गी, पाशी, वृन्दारकः, दृढवर्मा, दृढक्षत्रः, सोमकीर्तिः, अनूदरः च तत्र गण्यन्ते। एवं जरासन्धः अपि तेषां मध्ये प्रसिद्धः। सः सन्धिषु स्थिरः, सत्यवादी, सभायां वक्ता, प्रख्यातकीर्तिः, महाबलसेनः, युद्धे दुष्प्राप्यविजयः। सः अजेयः, शूले शयानः, विशालनेत्रः, दुष्प्रसह्यः, दृढबाहुः, कुशलहस्तः, वाततेजस्वी च। सः सूर्यध्वजः, अतिभोजी, नागयुक्तः, पूज्येषु श्रेष्ठः, कवचितः, भञ्जकः, कुण्डलधारी, धनुर्विद् च। रथस्थः, उग्रः, भीषणः, वीरः, महाबाहुः, अतृप्तः, अभयः, क्रूरकर्मा, रथनिष्ठः च। सः अजेयः, कुण्डलभञ्जकः, घोरस्वरः, तेजस्वी कुण्डलधारी, निग्राहकः, विनाशकः, दीर्घकेशः, तेजस्वी च। दीर्घबाहुः, महाबाहुः, विस्तीर्णवक्षाः, सुवर्णध्वजधारी, कुण्डलभक्षः, दीप्तिमान्, च शताधिकशोभिता दुःशला नाम कन्या च तत्र आसीत्। एवं हे राजन्, शतं पुत्राः, एकशता च एकः पुत्रः, दुःशला च कन्या आसीत्; एषां नामानि जन्मक्रमशः मया उक्तानि। सर्वे च महारथाः, सर्वे वीर्यवन्तः, सर्वे युद्धविशारदाः, सर्वे वेदविदः, सर्वे शस्त्रकुशलाः च आसन्। तेषां सर्वेषां, हे राजन्, योग्याः पत्न्यः धर्मेण, समये, धृतराष्ट्रेण चिन्त्य, स्वयमेव दत्ताः। तदा दुःशलां कन्यां धृतराष्ट्रः जयद्रथाय विधिवत् दत्तवान्, हे भरतश्रेष्ठ। एवं शतं पुत्राः, युयुत्सुना सहिताः शताधिकाः, दुःशला च कन्या, यथा मया उक्तम्। एतेषां सर्वेषां शूराणां, महाबलिनां, युद्धविशारदेषां, वेदविदां, शस्त्रकुशलानां च पुत्राणां विवाहः धर्मेण कृतः। दुःशलां च कन्यां धृतराष्ट्रः जयद्रथाय सम्यक् दत्तवान्। एवं, हे राजन्, शतं पुत्राः, युयुत्सुना सह एकशतम्, दुःशला च कन्या आसीत्। एतस्मिन्नन्तरे, बलिनां श्रेष्ठः जातः इति श्रुत्वा, पाण्डुः चिन्तितवान्—कथं मम अपरः अपि पुत्रः लोके श्रेष्ठो भविष्यति इति। अयं लोकः दैवपुरुषकाराभ्यां स्थितः, दैवं तु केवलं समये एव लभ्यते। श्रुतं च यत् इन्द्रः देवेषु राजा, अनन्तबलपराक्रमतेजाः। तं संतुष्ट्य, तपसा, अहं महाबलिनं पुत्रं प्राप्स्यामि; तेन दत्तः पुत्रः वीर्ययुक्तः भविष्यति। सः असुरमानुषान् शत्रून् कर्मणा, मनसा, वाचा च हनिष्यति; तस्मात् अहं तपः करिष्यामि। ततः पाण्डुः, महर्षिभिः सह मन्त्रयित्वा, कुन्त्यै वर्षमेकं व्रतम् उपदिष्टवान्। सः स्वयम् एकपादस्थितः, घोरं तपः समाहितचित्तः अकरोत्। सः सूर्येण सह, तं देवपतिं तुष्टुम् इच्छन्, धर्मात्मा तपः अकरोत्। तदा इन्द्रः—"त्रिषु लोकेषु कीर्तिमन्तं पुत्रं तुभ्यं दास्यामि। सः ब्राह्मणानाम्, गावाम्, मित्राणां च हितकरः भविष्यति; पापानां दुःखदः, स्वजनानां हर्षदः च। शत्रुनाशकं श्रेष्ठं पुत्रं तुभ्यं दास्यामि"—इति महेन्द्रः पाण्डवेयाय उक्तवान्। राज्ञः वचनं स्मृत्वा, धर्मात्मा पाण्डुः कुन्त्यै उक्तवान्—"सुरपतिः तव तुष्टः, सः तव इच्छितं पुत्रं दातुम् इच्छति, अतुलकर्माणं, कीर्तिमन्तं, शत्रुनिर्जितम्। सः धर्मयुक्तः, महात्मा, सूर्यसमतेजाः, दुष्प्रसह्यः, कर्मकुशलः, अद्भुतरूपवान् भविष्यति। त्वं, सुमध्यमे, क्षत्रतेजः आलयमिव पुत्रं जन्म कुरु; इन्द्रस्य प्रसादात् तं नाम्ना कुरु।" एवं उक्ता कुन्ती, महाभागा, शक्रं आह्वयत्। तदा इन्द्रः, देवतानां नाथः, अर्जुनं जनयामास। यदा उत्तराफल्गुनी च पूर्वाफल्गुनी च दिवसे संयोगे स्थिते, फाल्गुनमासे सः जातः; तस्मात् सः फाल्गुनः इति कथ्यते। तस्मिन् क्षणे, बालकस्य जन्मकाले, आकाशे गम्भीरः, शरीररहितः, हृष्टजनसमूहः, शब्दः उत्पन्नः, सः कुन्तीं शौचवतीं संबोधितवान्। सर्वैः जनैः, आश्रमवासिभिः च श्रुतः सः शब्दः, स्पष्टया कुन्त्यै, सुमुख्यै, उक्तः— "कुन्ति! सः कार्तवीर्यसमः भविष्यति, शंकरवत् पराक्रमी; शक्रवत् अजेयः, तव कीर्तिं विस्तारयिष्यति। यथा अदितेः हर्षः विष्णुना वर्धितः, तथा अर्जुनः विष्णुतुल्यः तव सुखं वर्धयिष्यति। सः मद्रान्, कुरून् सोमकैः सह, चेदीन्, काशीन्, करूषांश्च निग्रहिष्यति, कुरुवंशस्य कीर्तिं स्थापयिष्यति। खाण्डवे, बाहुबलात्, अग्निः सर्वभूतमेदसा तृप्तिं प्राप्स्यति। अयं महावीर्यः, सर्वान् नृपश्रेष्ठान् जित्वा, भ्रातृभिः सह त्रयः महायज्ञान् करिष्यति। कुन्ति! सः जामदग्निसुतसमः, विष्णुसमपराक्रमी, महाबलिषु श्रेष्ठः, महाकीर्तिम् आप्स्यति।" इति।