सर्वेऽपि, महाभाग्ये जाताः, स्वकर्मणैव, यदि मनः अप्रस्तुतं भवति, कामजालेन मोहिताः सन्ति, दुःखं पतन्ति। मम पितरः, बाल्याद्धर्मनिष्ठः सदा, जीवितान्तं प्राप्तवान्; श्रुतं हि, तस्य कारणं काम एव आसीत्। तस्य राज्ञः क्षेत्रे, यस्य मनः कामेन नियंत्रितम्, ऋषिः कृष्णद्वैपायनः, संयमपरायणः, साक्षात् माम् उत्पादितवान्। अधुना, अस्मिन आपत्तौ, मम मनः अधमं जातम्, देवैः परित्यक्तम्, मृगं अन्वधावन्। मुक्तिम् अन्वेष्टुम् अहम् निश्चितवान्, बन्धनं महदुपद्रवः; तेन, पितुः उत्तमं आचरितं, अक्षयम्, अनुसरिष्यामि। कठोरं तपः करिष्यामि; तस्मात्, प्रतिदिनं एकैकस्य वृक्षस्य अधः वत्स्यामि। मुनिवद्, मुण्डितशिराः, आश्रमेषु भिक्षां याचन्, धूलिना आवृतः, रिक्तेषु कुटीरषु निवसन् विचरिष्यामि। वृक्षमूलनिवासः, सर्वं प्रियं अप्रियं परित्यज्य, न शोकः न हर्षः, निन्दायां स्तुतौ च समः। निराशः, न नमस्कारः, द्वन्द्वरहितः, निरुपाधिः; न कस्यापि उपहासः, न कदापि भ्रुकुटिः। सदा प्रसन्नमुखः, सर्वभूतहिते रतः, न किञ्चन हिंसिष्यामि, चलाचलानि, चतुर्विधानि प्राणिनि। सदा निष्पक्षः, जीवेषु, स्वसुतवत्, एकवेलायां भिक्षां याचेत्, दशपञ्चदशगृहात्। यदि न लभ्यते, तदा अनाहारः, अल्पं लब्ध्वा अल्पं खादेत्, पूर्वलभ्यं समाप्तं न कुर्यात्। अल्पेऽपि, इच्छया, अन्यगृहात् याचेत्, सप्तगृहाणि पूरयेत्; लाभेऽपि अलाभेऽपि, महातपस्वी समः। यदि कश्चित् हस्तः काष्ठकारेण छिद्यते, अन्यः चन्दनलेपनं प्राप्नोति, न तयोः दुःखं सुखं वा चिन्तयेत्। न जीवितेच्छया न मृत्युकामः, न जीवने स्पृहा न मृत्यौ द्वेषः। सर्वे कर्माणि, यानि जीवने सम्पद्यन्ते, त्यक्त्वा, निमेषवत् स्थिरः आसीत्। तासु अनिश्चितासु स्थितिषु, सर्वेन्द्रियकर्माणि परित्यज्य, धर्मार्थौ परित्यज्य, आत्मा सम्यक् शुद्धः। सर्वपापविमुक्तः, सर्वजालात् परेति, न कस्यापि वशः, वायुवद् स्वभावे स्थितः। एवं नित्यं जीवन्, तादृशं मार्गं अनुगम्य, अहम् निर्भयः, काये स्थिरीकृत्य, प्रवृत्तः। न दुःखमार्गं अनुगमिष्यामि, न स्वबलहानिं शोक्य, न स्वधर्मात् विचलिष्यामि, निर्बलः। यः, सत्कृतः वा निन्दितः, जीविकां कामसक्तेन मनसा अन्वेष्टुम् इच्छति, परान् श्वदृष्ट्या पश्यति, स श्वपथं गच्छति। एवं उक्त्वा, दुःखेन क्लिष्टः, दीर्घनिःश्वासं कृत्वा, राजा कुन्तीमद्रीं दृष्ट्वा अभाषत। कौसल्या, विदुरः मन्त्रधारः, राजा स्वबन्धुभिः सह, सती सत्यवती, भीष्मः, राजपुरोहिताः— महात्मानः ब्राह्मणाः, सोमपाः, व्रतेषु दृढाः, नगरस्य वृद्धाः, ये अस्माकं संरक्षणे निवसन्ति, सर्वे अवश्यं ज्ञापयन्तव्याः—पाण्डुः वनं गतः। पतिसंन्यासमार्गनिष्ठस्य वचः श्रुत्वा, कुन्तीमद्री च तदनुयुक्तं वचनं ऊचतु। अन्येऽपि आश्रमाः सन्ति, भारतश्रेष्ठ, यत्र वयं निवसन्ति शक्नुमः; विचार्यतां, कथं वयं धर्मपत्नी द्वौ, महत् तपः सह त्वया आचरिष्यावः। महाफलधर्मलाभेन, देहत्यागपर्यन्तं, त्वमेव नः स्वामी, न स्वर्गेऽपि संशयः। इन्द्रियसंयमेन, पत्युलोकनिष्ठे, कामसुखं परित्यज्य, वयं महत् तपः करिष्यामः। राजन्, यदि त्वं वां परित्यजसि, तदा अद्यैव वयं जीवनं त्यजिष्यावः—नात्र संशयः। यदि तव दृढनिश्चयः धर्मानुसारः अस्ति, तदा अहम् अपि पितुः मार्गं अनुगमिष्यामि, न विचलिष्ये। लोकसुखान्नानि परित्यज्य, महत् तपः सहनं, वल्कलधारिणी, फलमूलोपजीविनी, महावने वत्स्यामि। यथाकालं अग्नौ हविः दास्यामि, यथाकालं स्नानं करिष्यामि, कृशा, अल्पं खादित्वा, जीर्णवल्कलचर्मधारिणी, जटिला। शीतवाततापसहनम्, क्षुधातृष्णालक्ष्यम्, कठोरतपसा देहं क्षपयिष्यामि। एकाकिनी, चिन्तयन्ती, पक्वापक्ववन्येन जीविष्यामि, पितृणां देवतानां च वन्यजलवाक्यैः तुष्टिं करिष्यामि। वनेषु वासिनां अप्रियम् अपि न करिष्यामि—किम् पुनः ग्रामवासिनां। एवं वनव्रतम् अतीव कठोरम् इच्छन्ती, देहान्तपर्यन्तं पालनं करिष्यामि। एवं पत्न्यौ अभाष्य, कुरुवंशजः राजा, शिरःमणिं, सुवर्णमालां, भुजबन्धनं, कुण्डलं च अपाकरोत्। सः, मूल्यवानि वस्त्राणि, स्त्रीभूषणानि, मुख्ययानानि, शस्त्राणि, कवचानि च दत्त्वा। सुवर्णपात्राणि, दिव्यशय्यासनानि, विविधरत्नानि—मणिमुक्ताफलानि, प्रवालानि च दत्त्वा। सर्वं ब्राह्मणेभ्यः दत्त्वा, पाण्डुः स्वदूतान् सम्बोधितवान्—"नागपुरं गच्छत, घोषयत—पाण्डुः वनं गतः, धनसुखसञ्चारमपि, परमं आत्मसुखं त्यक्त्वा।" एवं पाण्डोः वनगमनकथा, धर्मनिष्ठा, तपोनिष्ठा, पत्न्यौ सह, स्नेहपूर्वकं कृताः।