शुभे दिने समुपस्थिते भीष्मः पाण्डुमहात्मनः विवाहसमारम्भं सम्यक् व्यवस्थितवान्। ततः पाण्डुराजः विधिवत् मन्त्रैः साकं मद्रीं पाणिना समालभत। विवाहकर्म समाप्ते सति, कुरुराजः तेजस्विनीं भार्यां मद्रीं शोभनगृह एव स्थापयामास। स धर्मात्मा राजा कुन्त्या मद्र्या च सह यथाकामं यथारुचि सुखेन वर्तते स्म। ततो, त्रिरात्रं नगरे स्थित्वा, पृथिवीं जेतुम् उद्यतः स पाण्डुः कुरुराजः नगरात् निर्गतः। स भीष्मप्रधानान् वृद्धान्, धृतराष्ट्रं च अन्यांश्च विशिष्टान् कुरून् सम्पूज्य प्रणम्य च, तेषां अनुमत्याऽभ्यनुज्ञां गृहित्वा प्रस्थितवान्। शुभैः संस्कारैः कृताभिषेकः, मङ्गलैः शब्दैः सत्कृतः, महता हस्त्यश्वरथसैन्येन सह निर्गतः। स राजा पाण्डुः देवपुत्रसदृशः, पृथिवीं जेतुम् उत्सुकः, हृष्टबलसैन्येन अनेकान् शत्रून् प्रति प्रस्थितवान्। प्रथमं दशार्णदेशं गत्वा, सिंहनादः पाण्डुः कुरुवंशस्य कीर्तिः, तान् युद्धे विजित्य जयम् अलभत। ततः स्वसैन्यं नानापताकाभिरलङ्कृतं, हस्त्यश्वरथपदातिसम्पूर्णं संस्थाप्य, पाण्डुः राजगृहायां दीर्घनगर्यां मगधराष्ट्रस्य रक्षिता वीर्यश्लाघी राजानाम् अग्रगण्यः समरभूमौ निहतः। ततः कोशं वाहनानि च बहूनि गृहीत्वा, मिथिलां गत्वा, स पाण्डुः युद्धेन विदेहान् अपि विजित्य जयम् अलभत। एवमेव काश्यां, सुह्मायां, पुंड्रेषु च, नरश्रेष्ठ, स्वबलवीर्येण कुरुवंशस्य कीर्तिं वर्धयामास। राजानः पाण्डुं दृढधन्वानमिव, शरास्त्रसमूहवत् दीप्तं, शत्रूणां शत्रुम्, समागत्य तस्मात् निवृत्तवन्तः। तैः राजभिः, सैन्ये भग्नं पाण्डुना, तेषां कार्येषु कुरुपक्षे नियोजिताः। स पाण्डुः पृथिव्याः सर्वान् नृपतीन् वशे कृत्वा, एकवीर इन्द्रवत् पूजितः। सर्वे भूमिपालाः, नम्रशीर्षाः, कृताञ्जलयः, विविधरत्नानि समर्पयन्तः, तं उपासितवन्तः। मणीन् मुक्ताफलानि, प्रवालानि, सुवर्णरजतबहुलानि, गवाश्वरत्नानि, रथगजादीनि तत्र समर्पितानि। उष्ट्रमहिषादीन् पशून्, पद्मत्वचो रत्नानि, राङ्ककम्बलान् च सर्वाणि, नागपुरेश्वरः स पाण्डुः स्वीकृतवान्। एवं सर्वं गृहीत्वा, पाण्डुः शोभनयानेन पुनः स्वराज्यं गजसह्वयानगरं च प्रमोदितुम् प्रस्थितवान्। शान्तनोर्यशः, राजसिंहस्य, बुद्धिमतः भरतस्य च, पाण्डुना पुनः प्रतिष्ठापितम्। ये पूर्वं कुरुराज्यं धनं च हृतवन्तः, ते पाण्डुना नागपुरसिंहेन करदाः कृताः। एवं राजानः मन्त्रिणश्च, हृष्टचित्ताः, पुरजनपदैः सह, एकत्र समागताः सन्तः, इत्यवोचन्। सर्वे भीष्मपुरोगमाः तस्य आगमने तं प्रत्युद्गम्य, नागपुरनिवासिनः दीर्घमार्गं गत्वा तं स्वागतवन्तः। तत्र तैः विविधरत्नैः पूर्णं भूमिभागं, नानायानेन नीतानि उच्चावचानि रत्नानि च दृष्टानि। हस्त्यश्वरथगवोष्ट्रमेषरत्नैः, कौन्तेयाः भीष्मसहिताः, तत्र धनस्य पारमपि न प्राप्नुवन्। स कौसल्यायाः प्रमोदं वर्धयन्, पितुः पादौ प्रणम्य, नगरजनान् जनपदांश्च यथाविधि सन्मानितवान्। शत्रुराज्यं जित्वा कार्यं सम्पाद्य च भीष्मः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्, पुत्रं समालिङ्ग्य हर्षाश्रूणि मुमोच। शतशः तुर्यशङ्खमृदङ्गनिनादैः, सर्वपुरजनान् हर्षयन्, स पाण्डुः हस्तिनापुरं प्रविवेश। धृतराष्ट्रस्य अनुमत्याऽनुज्ञया, स्वबलविजितं धनं भीष्माय सत्यवत्यै जनन्यै च समर्पितवान्। विदुरायापि तत् धनं प्रेषितवान्, बान्धवान् च धनैः तर्पितवान्। ततः स पाण्डुः सत्यवतीं भीष्मं कौसल्यान् च उत्तमरत्नैः सन्तुष्टवान्। कौसल्या अपि अतुलवीर्यं पुत्रं समालिङ्ग्य, विजितेन्द्रं शचीव, हृष्टा बभूव। पाण्डोः महाविजयैः महादानैश्च, धृतराष्ट्रः शतशो अश्वमेधमहायज्ञान् अकरोत्। कुन्त्या मद्र्या सह, भरतश्रेष्ठ, पाण्डुः अनिशम् अरण्यवासी अभवत्। राजगृहनिकेतान् सुखशय्यान् परित्यज्य, सदा अरण्ये वसन्, मृगयायां नित्यनिरतः। हिमवत्प्रस्थेषु रम्येषु दक्षिणपर्वतेषु, महत्सालवनेषु च वसन् विचचार। स पाण्डुः कुन्त्या मद्र्या च सह अरण्ये दीप्तमान्, इन्द्र इव द्वाभ्यां करिभ्याम्। राजानं खड्गधनुर्बाणधरं, दिव्याभरणधारिणं, परमास्त्रविदं, भार्याभ्यां सह वनस्थं दृष्ट्वा, वनवासिनः 'एष देवः' इति मेनिरे। धृतराष्ट्राज्ञया, सेवकाः नित्ययुक्ताः, तस्य सर्वान् कामान् अरण्यसीम्नि अपि समुपाहरन्। ततः महान् मृगव्याघ्रनिलयं वनं गत्वा, मृगयूथपतिं मैथुनस्थितं पश्यन् स पाण्डुः।