भीष्मेण एवं उक्ते मद्रराजः प्रत्युवाच—"त्वत्तोऽन्यः श्रेष्ठतरः विकल्पो नास्ति; एषा मे निश्चिता बुद्धिः। अस्मिन्सन्ताने येन केनचित् पूर्वैः साधुभिः स्थितं, शुभं वा अशुभं वा, तदतिक्रान्तुं न शक्नोमि। एषा त्वया अपि निःसंशयं विज्ञाता; न च त्वं, महाबाहो, एवं वक्तुमर्हसि। कुलधर्मः, महाबाहो, परमो नः प्रमाणम्; अतः त्वां प्रति एषा वाक् न सन्दिग्धया मया उक्ता, शत्रुतापन।" तं मद्रराजस्य वचः श्रुत्वा भीष्मः, नरपतिः, प्रत्युवाच—"एष धर्मः परः, राजन्, स्वयंभुवैः प्रतिपादितः। अत्र दोषः न विद्यते; एष नियमः पूर्वैः स्थापितः। एष च सीमा, शल्य, त्वया अपि विज्ञाता, साधुभिः च अनुमोदिता।" एवं उक्त्वा महाबलः भीष्मः शल्याय सहस्रशः सुवर्णपात्राणि विनिर्मितानि च अविनिर्मितानि च, नानाविधरत्नानि च ददौ। गङ्गासुतः शुभानि दानानि ददौ—गजाः, अश्वाः, रथाः, वासांसि, आभरणानि, मुक्ताहारमणिकाञ्चनानि च। तं सर्वं धनं गृहीत्वा शल्यः तुष्टचित्तः स्वां भगिनीं अलङ्कृत्य कौरेवर्षभाय दत्तवान्। ततः महाबुद्धिः भीष्मः, सागरजस्य सुतः, मद्रीं गृहीत्वा गजद्वारे नाम नगरे प्रविष्टः। शुभे दिने उपसन्ने, भीष्मः पाण्डवे महात्मने विवाहमाकलयत्। राजा पाण्डुः विधिवत् मद्र्याः पाणिं गृहीत्वा परिणयमकरोत्। विवाहे सम्पन्ने कुरुराजः तां तेजस्विनीं भार्यां रम्ये गृहे स्थापयामास। स राजा धर्मात्मा कुन्त्या मद्र्या च सहितः स्वेच्छया सुखेन वासमकरोत्। ततो, त्रिरात्रं निवस्यानन्तरं, कुरुपुङ्गवः पाण्डुः पृथिवीं जेतुमिच्छन् नगरात् निर्गतः। स भीष्ममुख्यान् वृद्धान्, धृतराष्ट्रं च अन्यांश्च विशिष्टान् कुरून् पूजयित्वा प्रणम्य अनुमत्य च निर्गतः। शुभैः संस्कारैः सम्पूजितः, सुभाषितैः च अभिनन्दितः, महता सैन्येन गजाश्वरथयुक्तेन प्रस्थितः। स राजा देवपुत्रोपमः पाण्डुः पृथिवीं जेतुम् उत्सुकः प्रमुदितबलैः प्रबलैः च सैन्यैः शत्रून् प्रति प्रस्थितः। प्रथमं दशार्णदेशं गत्वा सिंहविक्रमः पाण्डुः कुरुवंशश्रीः तान् संग्रामे विजित्य। ततः पाण्डुः स्वसैन्यं नानापताकाभिः भूषितं, गजाश्वबहुलं, पदातिरथसंकुलं च संनिवेश्य। स वीर्यश्लाघी राजा, बहूनाम् अधिपतिः, मगधदेशस्य रक्षकः, राजगृहे दीर्घे युद्धे हतः। ततः कोशं वाहनानि च बहूनि गृहीत्वा पाण्डुः मिथिलां गत्वा विदेहान् संग्रामे विजित्य। तथैव काश्यां, सुम्हां, पुण्ड्रदेशं च पुरुषर्षभ, स्वबाहुबलविक्रमैः कुरुवंशं महद् यशः प्रापयामास। राजानः पाण्डुं शरशस्त्रसमूहमिव दीप्तमुपगम्य, शत्रुसूदनं, तस्मात् निविव्युः। तेषां सेनाः पाण्डुना भग्नाः, ते सर्वे तेन वशीकृत्य कुरुकृत्येषु नियोजिताः। स सर्वान् भूमिपालान् विजित्य एकवीर इव देवानाम् इन्द्रमिव पूजितः। सर्वे भूमिपालाः ससंहता, प्रणिपत्य, नानारत्नानि उपगम्य तस्य अञ्जलिं कृत्वा तस्थुः। रत्नानि, मुक्ताफलानि, प्रवालानि, सुवर्णरूप्यं च बहु, गोऽश्वरत्नानि, रथगजांश्च तेन उपहृतानि। उष्ट्रमहिषादीन् पशून्, पद्मत्वक्चर्माणि, रङ्ककम्बलानि च तानि सर्वाणि नागपुराधिपतिना स्वीकृतानि। तानि सर्वाणि गृहीत्वा पाण्डुः पुनः स्वराज्यं, गजसाह्वयाख्यां पुरीं च, हर्षयितुम् प्रस्थितः। शान्तनोर्यः पूर्वं लुप्तं यशः, स सिंहविक्रमः बुद्धिमान् भरतः, पाण्डुना पुनः प्रतिष्ठितम्। ये पूर्वं कुरुराज्यं धनं च हरितवन्तः, तान् सर्वान् पाण्डुना नागपुरसिंहेन करदायिनः कृताः। एवं राजानः मन्त्रिणश्च, प्रहृष्टचित्ताः, नगरजनपदैः सह, तुष्टाः वाक्यमब्रुवन्। सर्वे भीष्मपुरस्कृत्य तं प्रत्यागतम् अभ्येत्य, नागपुरनिवासिनः दीर्घमार्गं गत्वा तं सस्नेहम् अभ्यनन्दन्। तत्र विविधधनसमृद्धं देशं, नानारत्नैः उच्चावचानि वहनैः उपनितानि दृष्टवन्तः। गजाश्वरथगोऽष्ट्रीणां च समृद्ध्याः, कौरेवाः भीष्मेन सहिताः, तत्र न सम्प्राप्तवन्तः अन्तं वित्तस्य। स कौशल्यायाः हर्षवृद्धये पितुः पादौ प्रणम्य, नगरजनपदांश्च यथोचितं पूजयामास। शत्रुराज्यानि जित्वा कार्यसिद्धिं कृत्वा भीष्मः प्रत्यागत्य पुत्रं परिष्वज्य हर्षाश्रूणि मुमोच। शतशः तुर्यशङ्खमृदङ्गनिनादैः सर्वनगरेषु प्रहृष्टजनसमाजेन सः हस्तिनपुरम् प्रविवेश। धृतराष्ट्रेण अनुमतः पाण्डुः स्वशौर्यलभितं धनं भीष्माय सत्यवत्यै मातरं च न्यवेदयत्। तद् वित्तं विदुराय अपि प्रेषयामास, स धर्मात्मा मित्रेभ्यः अपि वित्तेन तुष्टिं व्यजनयत्।