कुन्तीपाण्डुयोः विवाहस्य अनन्तरं, राज्ञा कुन्तिभोजेन तौ विविधैः रत्नैः सत्कार्य सम्यक् पूज्य, स्वनगरं प्रति प्रेषितौ। ततः, महतीन्य सेनाः विविधध्वजैः शोभिताः, ब्राह्मणैः महर्षिभिः च आशीर्वादैः स्तुत्य, कुरुवंशस्य हर्षवर्धनः पाण्डुराजः स्वनगरं प्राप्य, कुन्तीं स्वपत्नीं स्वगृहे प्रतिष्ठापयत्। तदनन्तरं, शान्तनुसुतः भीष्मः, बुद्धिमान् कीर्तिमन्तः च, पाण्डोरपि अन्यस्य विवाहस्य विषयं विचिन्तयन्, वृद्धैः मन्त्रिभिः ब्राह्मणैः महर्षिभिः च, चतुरङ्गबलसमेतः, मद्रराजस्य नगरं प्रति प्रस्थितः। भीष्मस्य आगमनं श्रुत्वा, वाहिकश्रेष्ठः शल्यः तं गन्तुं नगरद्वारं बहिः निर्गत्य, सम्यक् सत्कृत्य, नगरं प्रवेशयत्। मद्रराजः भीष्माय दिव्यं आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, मधुपर्कं च दत्त्वा, आगमनस्य कारणं पप्रच्छ। तदा भीष्मः, कुरुवंशस्य तेजस्वी, मद्रराजं प्रति उवाच— "वधूसंकल्पाय आगतः अस्मि, शत्रुसूदन।" "तेजस्विनी तव भगिनी माध्री कीर्तिमती श्रूयते, तां पाण्डोर्यशस्विनः वधूं इच्छामि।" "त्वं अस्माकं कुलं युक्तं, स्नेहसम्बन्धाय अर्हसि; तद्विचिन्त्य, मद्रराज, यथायोग्यं स्वीकुरु।" भीष्मस्य वचनं श्रुत्वा, शल्यः प्रत्युवाच— "त्वत्तः श्रेष्ठः अन्यः विकल्पः नास्ति; एष मे निश्चयः।" "यद् अस्माकं कुलपरम्परया स्थापितं, शुभं वा अशुभं वा, तदतिक्रान्तुं न शक्नोमि।" "एतत् त्वया अपि ज्ञातं; नात्र संशयः। अतः, त्वं एवम् वक्तुं न युक्तः, महाबाहो।" "कुलपरम्परा एव धर्मः; अतः, त्वां प्रति मम वचनं न संशयेन उक्तम्, शत्रुसूदन।" भीष्मः, नरपतिः, प्रत्युवाच— "एष धर्मः परमः, आत्मभूतेन स्वयम् उद्घोषितः।" "न दोषः अत्र; पूर्वैः स्थापितः नियमः; एष सीमा, शल्य, त्वया ज्ञातः, साधुभिः अनुमोदितः।" इत्युक्त्वा, भीष्मः बलवान् शल्याय सहस्त्राणि सुवर्णपात्राणि, रत्नानि, हस्तिकुञ्जराणि, अश्वान्, रथान्, वस्त्राणि, भूषणानि, मुक्ताहारान्, मोतिलानि, प्रवालानि च दत्त्वा। शल्यः तद् सर्वं धनं स्वीकृत्य, मनः प्रसन्नः, भगिनीं माध्रीं अलङ्कृत्य, कुरुवृष्णे भीष्माय प्रददौ। भीष्मः, गङ्गासुतः, माध्रीं गृहीत्वा, गजसाह्वयाख्यां नगरं प्रविष्टः। शुभे दिने आगते, भीष्मः पाण्डोः विवाहं विधिवत् आयोजयत्; पाण्डुराजः माध्रीं धर्मेण पाणिं गृहीत्वा विवाहं सम्पन्नं कृतवान्। ततः, विवाहसमाप्त्यनन्तरं, कुरुराजः पाण्डुः तेजस्विनीं पत्नीं माध्रीं रम्ये निवासे प्रतिष्ठापयत्। स राजा, कुन्तीमाध्रीभ्यां सह, यथेष्टं यथासुखं रममाणः, सुखपूर्वकं वासं कृतवान्। त्रिरात्रं व्यतीत्य, कुरुराजः पाण्डुः भूमिं विजयितुम् इच्छन्, नगरात् निर्गतः। भीष्मादिभ्यः वृद्धभ्यः, धृतराष्ट्राद्यैः च कुरुभ्यः, अभिवाद्य, अनुमतिं लब्ध्वा, नगरात् प्रस्थितः। शुभैः संस्कारैः, शुभाशिषः लब्ध्वा, गजाश्वरथसमूहैः महाबलसमेतः प्रस्थितः। देवपुत्रसदृशः पाण्डुः, भूमिविजये उत्सुकः, हृष्टबलसमूहैः शत्रुबहुलं भूमिं प्रति गतः। प्रथमं दशार्णदेशं गत्वा, सिंहवत् पाण्डुः, कुरुवंशस्य तेजस्वी, तान् युद्धे जितवान्। ततः, सेना विविधध्वजैः शोभिता, गजाश्वसमृद्धा, पदातिरथसमूहैः पूर्णा, पाण्डुः समाहृत्य, अन्येषां राज्ञां मध्ये, वीर्येण गर्वितः, मगधदेशस्य रक्षिता, राजगृहायां दीर्घे युद्धे हतः। ततः, कोशं वाहनसङ्ग्रहं च गृहीत्वा, पाण्डुः मिथिलां गत्वा, विदेहान् युद्धे विजितवान्। तथा, काश्यां, सुह्मायां, पुण्ड्रदेशे च, पुरुषश्रेष्ठ, स्वबलवीर्येण कुरुषां कीर्तिं वर्धितवान्। राजानः पाण्डुं शरास्त्रसमूहवत् दीप्तं दृष्ट्वा, शत्रुसूदनं, तस्मात् निवृत्ताः। ते राजानः, पाण्डुना सेनाभिः भग्नाः, तस्य वशे कृताः, कुरुकर्मणि नियोजिताः। तेन सर्वे भूमिपालाः जिताः, एकवीरं इन्द्रवत् देवेषु, पाण्डुं दृष्ट्वा, तं एव वीरं मन्यन्ते। सर्वे भूमिपालाः, अञ्जलिं कृत्वा, नमस्कृत्य, विविधरत्नानि समर्प्य, पाण्डुं उपगच्छन्। ते रत्नानि, मुक्ताः, प्रवालानि, सुवर्णरूप्यं, गोअश्वरथगजसङ्ग्रहं, समर्पितवन्तः। ऊष्ट्रान्, महिषान्, अन्यं पशुसङ्ग्रहं, पद्मत्वचः, रङ्कवस्त्राणि च, पाण्डुः नागपुराधिपः तानि सर्वाणि स्वीकृतवान्। तद् सर्वं गृहीत्वा, पाण्डुः पुनः रम्यैः वाहनैः सह, स्वदेशं, गजसाह्वयां नगरं, हर्षयितुं प्रस्थितः। शान्तनुना, सिंहवत् राज्ञा, तथा बुद्धिमता भरतेन, यशः लुप्तं, पाण्डुना पुनः प्रतिष्ठितम्।