कुन्तीभोजस्य कन्या पृथेत्याख्या, विशाललोचना, रूपसम्पन्ना, गुणशीला, शीघ्रगामिनी, धर्मनिष्ठा च महाव्रता आसीत्। सा कन्या यौवनसमुन्नता, स्त्रीधर्मैः परमालङ्कृता, राज्ञाम् आकर्षणं बभूव। तदा कुन्तीभोजः स्वयम्वरार्थं नृपतीन् आमन्त्र्य, तत्र कन्यायाः पितुरिच्छया तां कन्यां श्रेष्ठाय राज्ञे दत्तवान्। राजसभायां तेषु नृपतिषु मध्ये स्थित्वा सा कुलवधूः पाण्डुं, भरतानां श्रेष्ठं, नृसिंहमिव, दृष्टवती। स तु सिंहगामिनीव गौरवयुक्तः, विस्तीर्णवक्षाः, वृषभाक्षः, महाबलः, सर्वेषां नृपतिनां मध्ये सूर्य इव तेजसा विराजमानः आसीत्। स राजसभायां देवेन्द्र इव स्थितः, तं दृष्ट्वा सा कल्याणी कुन्तीभोजसुता, निर्दोषाङ्गी, शुभलक्षणा, हृदि स्पन्दनं पाण्डवे जगाम। तदा तस्याः मनः क्षणमेकं विक्षिप्तमभूत्, कामसंभ्रान्ताङ्गी साभवत्। लज्जयावनता सा कुन्ती, माल्यं राज्ञः पाण्डोः स्कन्धे समर्पयामास। ततः सर्वे नृपतयः, कुन्त्या पाण्डुः वृत्त इति श्रुत्वा, गजैः, अश्वैः, रथैश्च यथागतं निर्गता। अनन्तरं कुन्तीभोजः, राजन्, विवाहकर्म सम्यक् अकारयत्। एवं स महाभाग्यवान् कुरुनन्दनः पाण्डुः, कुन्तीभोजसुता कुन्तीमिव, मघवा पौलोमीमिव, स्वयमेव साङ्गम्य बभूव। विवाहोपरान्तं कुन्तीभोजराजा, विविधानि द्रव्याणि समर्प्य, तौ दम्पती, कुरुश्रेष्ठ, स्वपुरीं प्रेषयामास। ततः पाण्डुः, महती सेनया, नानापताकाभिः शोभितया, ब्राह्मणमहर्षिभिः आशीर्वादैः स्तूयमानः, स्वपुरीं प्राप्य, स्वपत्नीं कुन्तीं स्वगृहे स्थापयामास। एवमेव, शान्तनुसुतः भीष्मः, बुद्धिमान् यशस्वी च, पाण्डोः पुनर्विवाहस्य चिन्तनं कृतवान्। स वृद्धमन्त्रिभिः, ब्राह्मणैः, महर्षिभिः च सह, चतुरङ्गबलसमन्वितः, मद्रराजस्य पुरीं प्रायात्। भीष्मस्य आगमनं श्रुत्वा, वाहीकश्रेष्ठः मद्रराजः तं साक्षात्कृत्य, सत्कारं कृत्वा, नगरं प्रावेशयत्। मद्रराजः तस्मै भीष्माय दिव्यं आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, मधुपर्कं च समर्प्य, आगमनकारणं पृष्टवान्। तदा कुरुवंशश्रीः भीष्मः तं मद्रराजं प्रति उवाच— "वरार्थं त्वत्समीपं प्राप्तः अस्मि, शत्रुनिघ्न। तव धर्मज्ञा भगिनी माध्रीति श्रूयते; तां पाण्डवे वरयितुमिच्छामि। तव कुलं अस्माकं च समं, योग्यं च; तस्मात् अस्मान् यथोचितं गृहाण।" एवं वदन्तं भीष्मं प्रति मद्रराजः प्रत्युवाच— "भवतः समोऽन्यः नास्ति; इयं मे निश्चिता बुद्धिः। यद् अस्माकं कुलधर्मः, स एव मम पन्थाः; नाहं तत्र व्यवतिष्ठे। एष धर्मः तुभ्यं अपि सुप्रसिद्धः; अतः त्वम् एवं वक्तुम् अयुक्तः। कुलधर्म एव नः परः प्रमाणम्।" तदा पुरुषर्षभः भीष्मः प्रत्युवाच— "एष धर्मः श्रेष्ठः, स्वयम्भुवोक्तः। दोषः नास्ति; एष एव कुलधर्मः पूर्वैः स्थापितः, शल्य, स धर्मज्ञैः अनुमोदितः।" इति उक्त्वा, भीष्मः शल्याय सहस्रशः सुवर्णपात्राणि, रत्नानि, अभरणानि च दत्तवान्। गङ्गासुतः शुभदानेन, गजान्, अश्वान्, रथान्, वस्त्राणि, भूषणानि, मुक्ताहारांश्च, विद्रुममणीन् च अर्पयामास। तत् सर्वं धनं गृहित्वा, शल्यः तुष्टचित्तः, भगिनीं अलङ्कृत्य, तां माध्रीं कौरवर्षभाय दत्तवान्। भीष्मः, सागरजः, माध्रीं गृहीत्वा, हस्तिनापुरं प्रविवेश। शुभे दिने आगते, भीष्मः पाण्डोः विवाहं सम्यक् अकारयत्; तदा पाण्डुः विधिवत् माध्र्याः पाणिं गृहीत्वा विवाहं कृतवान्। विवाहानन्तरं, कुरुराजः पाण्डुः, तां तेजस्विनीं भार्यां रम्ये गृहे स्थापयामास। तेन नृपः, कुन्त्या माध्र्याश्च सहितः, स्वेच्छया, सुखेन च, रममाणो वासं कृतवान्। ततः त्रिरात्रं स्थित्वा, कुरुराजः पाण्डुः, पृथिवीमविजेतुम् इच्छन्, नगरात् निर्गतः। भीष्ममुख्यैः वृद्धैः, धृतराष्ट्रेण च अन्यैः कुरुप्रवृत्तिभिः, पूजितः, अनुमत्य च, पाण्डुः प्रययौ। शुभकर्मणा, शुभाशिषः श्रुत्वा, महता गजरथाश्वबलसमन्वितः निर्गतः। स राजा, देवसुतोपमः, पाण्डुः, पृथिवीमविजेतुम् उत्सुकः, हृष्टबलैः सेनायुतैः, शत्रून् प्रति प्रस्थितः। प्रथमं दशार्णदेशं गत्वा, सिंहोपमः पाण्डुः, कुरुवंशश्रीः, युद्धे तान् विजिग्ये। ततः पाण्डुः, विविधध्वजाभिः शोभितं, गजाश्वरथपदातियुक्तं बलं समाहूय, बहून् शत्रून् प्रति प्रस्थितः। स च बहुषु नृपतिषु वीर्यश्लाघी, बलगर्वितः, मगधदेशस्य रक्षिता, राजगृहायां दीर्घे युद्धे निहतः। एवं पाण्डोः विवाहयोः, नगरगमनस्य, विजयस्य, च अन्यस्य विवाहस्य, सर्वं यथाक्रमं सम्पन्नम्।