वीर्यवान् कर्णः स्वप्ने ब्राह्मणस्य वचः शृणोति—यदि तथा, तदा तव हिताय श्रुणु; स तव शत्रुनाशनं शूलं वरं दास्यति, तं वरं याचस्व। एवं उक्त्वा ब्राह्मणः स्वप्ने तत्रैव अन्तर्धानं गतः। कर्णः जागृतः तं स्वप्नं चिन्तयन् स्थितः। ततः देवेश्वरः इन्द्रः ब्राह्मणरूपं धृत्वा, स्वपुत्रस्य हिताय, प्रजापतेः कर्णस्य समीपं गत्वा, तेजस्विनं कर्णं कर्णकुण्डलानि च कवचं च याचितवान्। कर्णः विलम्बं न कृत्वा, स्वदेहात् रक्तं स्रवयन् कवचं छित्वा, उभे कर्णकुण्डले च छित्वा, सम्यक् अञ्जलिं कृत्वा इन्द्राय दत्तवान्। तानि प्राप्त्वा, देवेश्वरः तस्य कर्मणा तुष्टः, स्मितं कृत्वा, वासवः मनसि अचिन्तयत्—'हा, किम् अद्भुतं साहसम्!' देवाः, दानवाः, यक्षाः, गन्धर्वाः, सर्पाः, राक्षसाः च—एतेषां मध्ये कश्चन न शक्नोति एवं कर्म कर्तुम्। अहं तेन कर्मणा तुष्टः; वद, यं वरं इच्छसि, तं ब्रूहि। शक्रः तस्मै शूलं दत्तवान्, विस्मितः च उवाच—'देवेषु, दानवेषु, यक्षेषु, गन्धर्वेषु, सर्पेषु, राक्षेषु च—' यं त्वं कोपात् शूलं प्रक्षिप्य हनिष्यसि, स जीवितुं न शक्यते; यं युद्धे शूलं क्षिप्य हनिष्यसि, तत् शूलं पुनः मम प्रत्यागच्छति। एवं उक्त्वा शक्रः तं वरं दत्त्वा अन्तर्धानं गतः। पूर्वं स भूमौ वसुषेन इति प्रसिद्धः; तस्मात् कर्मणः कारणात् विकर्तनपुत्रः कर्णः इति प्रसिद्धः अभवत्। ततः सौन्दर्ययुक्ता, गुणसम्पन्ना, शीघ्रगुणा, धर्मनिष्ठा, महाव्रता, पृथा नाम कुन्तीभोजस्य कन्या, विशालनेत्रा, पृथुलाक्षी, धर्मे रता। सा तेजस्विनी युवती, रूपसम्पन्ना, स्त्रीधर्मैः भूषिता, नान्यैः राज्ञः अभिलषिता। तदा कुन्तीभोजः राज्ञः आमन्त्र्य, कन्यायाः स्वयंवरं कृतवान्, तस्य पितुः इच्छया उत्तमं राजानं कन्यायाः दत्तवान्। तत्र, राज्ञां सभायां मध्ये स्थित्वा, सा कुलीनस्त्री पाण्डुं, भरतानां श्रेष्ठं, राजसिंहम्, ददर्श। सिंहस्य गर्वयुक्तः, विशालवक्षाः, वृषनेत्रः, महाबलः पाण्डुः, सर्वेषु राज्ञः मध्ये सूर्यवत् तेजसा तेषां तेजः आच्छादयन् ददर्श। राजसभा मध्ये इन्द्रवत् स्थितः स पाण्डुः, दृष्ट्वा, दोषरहिताङ्गी, शुभलक्षणा कुन्तीभोजकन्या, तं दृष्ट्वा, तस्य हृदयम् उद्विग्नम् अभवत्। पाण्डुं पुरुषश्रेष्ठं दृष्ट्वा, सा कामेन आकृष्टा, मनः क्षणं चलितम्। कुन्ती लज्जिता, माल्यं राज्ञः स्कन्धे समर्पितवती; पाण्डुः कुन्त्या चयनितः इति श्रुत्वा, सर्वे राज्ञः गजैः, अश्वैः, रथैः च यथागतं निर्गताः। ततः पितरः, हे राजन्, विवाहं विधिवत् कृतवान्। एवं, अत्यन्तसौभाग्ययुक्तः कुरुपुत्रः पाण्डुः, कुन्तीभोजकन्यया सहितः अभवत्, यथा मघवान् पौलोमीया सह। कुन्तीपाण्डुयोः विवाहानन्तरं, कुन्तीभोजः विविधैः रत्नैः तौ पूजयित्वा, हे कुरुश्रेष्ठ, स्वनगरं प्रेषितवान्। ततः, विविधध्वजैः भूषितया महाचमूना सह, ब्राह्मणैः महर्षिभिः च आशीर्भिः स्तुतः, कुरुवंशस्य आनन्दः पाण्डुः स्वनगरं प्राप्तवान्, कुन्तीं स्वगृहे स्थापितवान्। ततः शान्तनुपुत्रः भीष्मः, बुद्धिमान्, कीर्तिमान्, पाण्डोः पुनर्विवाहं चिन्तयन् स्थितः। वृद्धैः मन्त्रिभिः, ब्राह्मणैः, महर्षिभिः च, चतुर्विधचमूना सह, मद्रराजस्य नगरं गच्छति। भीष्मागमनं श्रुत्वा, वाहिकश्रेष्ठः शल्यः, बहिः गत्वा, भीष्मं सत्कारं कृत्वा, नगरं प्रावेशयत्। मद्रराजः भीष्माय उत्तमं आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, मधुपर्कं च दत्त्वा, आगमनस्य कारणं पप्रच्छ। कुरुकुलस्य कीर्तिः भीष्मः मद्रराजं प्रत्युवाच—'वधूयाः अर्थं आगतः अस्मि, हे शत्रुनिग्रहिन्।' 'तेर्यं श्रुतं, तव धर्मज्ञा भगिनी माध्री प्रसिद्धा; तां पाण्डुं, कीर्तिमन्तं, वधूयाः चयनं इच्छामि।' 'त्वं अस्माकं योग्यः, राजन्, वंशः च वंशस्य अनुकूलः; तद् विचिन्त्य, मद्रराज, यथायोग्यं स्वीकुरु।' भीष्मस्य वचनं श्रुत्वा, मद्रराजः प्रत्युवाच—'त्वत्तः श्रेष्ठं विकल्पं न पश्यामि; एषा मे निश्चयः।' यद् कुलानां पूर्वैः स्थापितं, शुभं वा अशुभं वा, तद् लङ्घयितुं न शक्यते। एतत् तव अपि स्पष्टं ज्ञातं; नात्र संशयः। एवं वक्तुं तव न उचितम्, हे महात्मन्। कुलधर्मः एव अस्माकं परमं प्रमाणम्; अतः, हे शत्रुनिग्रहिन्, अहं न संशयेन वदामि। भीष्मः, नराधिपः, मद्रराजं प्रत्युवाच—'एष धर्मः परमः, हे राजन्, स्वयम्भुवाऽपि उक्तः।' न दोषः अत्र; एषा नियमः पूर्वैः स्थापितः। एषा सीमा, हे शल्य, तव ज्ञाता, साधुभिः अनुमोदिता। एवं उक्त्वा, बलवान् भीष्मः शल्याय सहस्राणि निर्मितानि च अनिर्मितानि च सुवर्णपात्राणि, विविधानि रत्नानि च दत्तवान्। गङ्गापुत्रः शुभद्रव्याणि दत्तवान्—गजान्, अश्वान्, रथान्, वस्त्राणि, भूषणानि, मुक्ताजालानि, मौक्तिकानि, प्रवालानि च। तं सम्पूर्णं धनं गृहीत्वा, शल्यः तुष्टचित्तः, भगिनीं भूषयित्वा, कौरेयस्य वृष्णे दत्तवान्। भीष्मः, समुद्रजः पुत्रः, माध्रीं गृहीत्वा, हस्तिनापुरं प्रविष्टवान्।