कुन्ती, शक्तिमन्तं बालकं रत्नैः पूर्णे संदूके स्थाप्य, तं जलनिधौ प्रसारितवती। स बालकः जलमध्ये प्रविष्टः, राधायाः पतिना, यशस्विना धर्मात्मना सारथिना सह भार्यया सममादाय पुत्ररूपेण गोपितः। तयोः दम्पत्योः स बालकः नाम प्राप्तवान्—"स धनसमेतः जातः, अतः वसुषेण इति नाम भवतु" इति। तस्य बालस्य वृद्धिम् अन्वयस्य, स सर्वशस्त्रविद्यायाम् निपुणः, बलसम्पन्नः अभवत्; पृष्टः स सूर्यं समुपेत्य, उत्साहपूर्णः अभवत्। तस्मिन्नेव काले, वीरः स बुद्धिमान् मन्त्रपठनं कुर्वन्, पृथिव्यां ब्राह्मणानां दाने किञ्चिदपि नासीत्। तदा, कस्यचित् रात्रेः अन्ते, स्वप्ने सूर्यः ब्राह्मणरूपेण कर्णम् अभाषत्—"मम वचनं शृणु, वीर!" रात्रे समाप्ते, प्रातःकाले इन्द्रः तव समीपं आगमिष्यति; तं ब्राह्मणरूपेण आगमन्तं न दातव्यम्, यतोऽसौ तव कवचकुण्डले हर्तुमिच्छति। अतः तव हिताय वदामि, मम वचनं स्मर। कर्णः प्रत्यवदत्—"यदि शक्रः ब्राह्मणरूपेण किञ्चिद् याचेत्, कथं तं न दद्यां, यथा उपदिष्टम्? ब्राह्मणाः देवप्रियैः सदा पूज्याः; तं देवानां प्रभुं ज्ञात्वा, न तं अवमानयितुं शक्नोमि।" सूर्यः पुनः उवाच—"यदि एवं, शृणु वीर; स तुभ्यं वरं दास्यति, तस्मात् सर्वशत्रुनाशनं शूलं याचेत्।" एवं उक्त्वा ब्राह्मणः स्वप्ने लीनः; कर्णः जाग्रत् स्वप्नं चिन्तयामास। ततः इन्द्रः, पुत्रस्य हिताय ब्राह्मणरूपं धारयन्, दीप्तिमन्तं कर्णं कवचकुण्डले याचितवान्। कर्णः विलम्बं विना, स्वशरीरात् रक्तमुत्सृज्य, कवचं छित्वा, उभे कुण्डले अपसृत्य, अञ्जलिं कृत्वा तस्मै दत्तवान्। इन्द्रः तद् दृष्ट्वा, तस्य कर्मणा तुष्टः, स्मितं कृत्वा, "अहो, कियद् धैर्यम्!" इति चिन्तयामास। सर्वेषु देवेषु, दानवेषु, यक्षेषु, गन्धर्वेषु, सर्पेषु, राक्षसेषु, एतादृशं कर्म न कश्चन कर्तुं शक्नुयात्। "अहं तव कर्मणा तुष्टः; वद, किं वरं इच्छसि?" इति उक्त्वा, शक्रः तस्मै शूलं दत्त्वा, विस्मितः पुनः उवाच—"येन कुपितः त्वं युधि पातयिष्यसि, स जीवितुं न शक्नुयात्; एकं शत्रुं हत्वा, शूलं मम प्रत्यागमिष्यति।" इत्युक्त्वा, शक्रः वरं दत्त्वा तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। पूर्वं स वसुषेण इति पृथिव्यां प्रसिद्धः; तेन कर्मणा विकर्तनस्य पुत्रः कर्णः इति प्रसिद्धिम् प्राप्तवान्। ततः, सौन्दर्यगुणसम्पन्ना, शीघ्रगुणा, धर्मनिष्ठा, महाव्रता, कुन्ती—कुन्तिभोजस्य विशालनेत्रा कन्या—आसीत्। सा दीप्तिमती युवती, स्त्रीगुणैः भूषिता, राज्ञैः कामिता। तदा कुन्तिभोजः, राज्ञः आमन्त्र्य, स्वकन्यां स्वयम्बराय राजश्रेष्ठे पाण्डवे दत्तवान्। राजसभा मध्ये स्थित्वा, सा कुलवती कुन्ती, भरतानां श्रेष्ठं, पाण्डुं सिंहप्रभं, राज्ञां मध्ये सूर्यवत् दीप्तिमन्तं दृष्टवती। स सिंहगर्वः, विशालवक्षाः, वृषनेत्रः, महाबलः, सर्वेषु राज्ञः तेजः लघु कृत्वा तत्र ददौ। स राजसभा मध्ये इन्द्रवत् स्थितः; तं दृष्ट्वा, कुन्तिभोजस्य कन्या, शुभाङ्गी, तस्य मनः पाण्डौ प्रमोदितम्। तदा, सा कामेन आकृष्टा, मनः क्षणं व्याकुलं अभवत्; लज्जिता कुन्ती, माल्यं राज्ञः स्कन्धे निवेशितवती। पाण्डुं कुन्ती द्वारा स्वीकृतं श्रुत्वा, सर्वे राज्ञः यथागतं गजैः, अश्वैः, रथैः निर्गताः। ततः तस्य पिता, हे राजन्, विवाहं विधिवत् अकरोत्। एवं, अत्यधिकशुभः पाण्डुः, कुरुपुत्रः, कुन्तिभोजकन्यया संयुक्तः, यथा मघवान् पौलोमीया। विवाहानन्तरं, कुन्तिभोजः तौ विविधैः रत्नैः पूज्य, स्वनगरे प्रेषितवान्। ततः, विविधध्वजैः अलङ्कृतं सेनाम् अनयन्, ब्राह्मणैः महर्षिभिः आशीर्वादैः स्तुतः, कुरुनन्दनः पाण्डुः स्वनगरे आगत्य, कुन्तीं स्वगृहं स्थापयामास। ततः, शान्तनुसुतः भीष्मः, बुद्धिमान्, कीर्तिमान्, पाण्डोः अन्यविवाहस्य चिन्तनं अकरोत्। वृद्धमन्त्रिभिः, ब्राह्मणैः, महर्षिभिः, चतुर्विधेन सेनया, मद्रराजस्य नगरे अगच्छत्। भीष्मस्य आगमनं श्रुत्वा, वाहिकश्रेष्ठः तं सम्मान्य, नगरे प्रवेशितवान्। मद्रराजः तस्मै उत्तमं आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, मधुपर्कं च दत्त्वा, आगमनस्य कारणं पप्रच्छ। भीष्मः, कुरुवंशस्य कीर्तिः, मद्रराजं प्रत्युवाच—"वधूयाः अर्थे आगतः अस्मि, हे शत्रुनिग्रहिन्।" "तव धर्मात्मना भगिन्या माध्रीया प्रसिद्धा; तां पाण्डवे विवाहाय इच्छामि।" "त्वं अस्माकं योग्यः, कुलं च तव अस्माकं तुल्यं; तद् विचिन्त्य, हे मद्रराज, यथायोग्यं स्वीकुरु।