सा कन्या, स्वबान्धवभीत्या लज्जया च संत्रस्ता, किञ्चिद् व्यामुह्यत्। तदा दिवाकरः पुनः समभाषत, "मम प्रसादात्, राज्ञि, त्वां किञ्चित् दोषः न सम्पत्स्यते।" कुन्ती उवाच, "भगवन्, मयि गर्वो नास्ति; त्वमेव मम कौमार्यदोषं नय।" आदित्यः पुनरुवाच, "अद्य ते भीः प्रति नष्टा भवतु; त्वं पुत्रं द्रक्ष्यसि। मम अनुमत्याऽपि पुनः कौमारी भविष्यसि।" एवं सन्तोषिता कुन्ती, पुलकिता, शोभनभ्रू, महात्मन्यादित्ये समागता। तदा तेजस्वी सूर्यः, कर्मसु प्रसिद्धः, तस्याः कुक्षौ पुनः पुत्रं स्थापयामास। तत्र शस्त्रभृतां श्रेष्ठः वीरः जातः। सः दिव्यतेजाः, कवचकुण्डलसम्भृतः, स्वाभाविककवचः, दीप्तमुखः। सः पुत्रः कर्णः नाम, त्रैलोक्ये प्रसिद्धः, जातः। तदा सः तेजस्वी अद्य पुनः तस्यै कौमार्यं दत्तवान्। सर्वदाहुतिनां श्रेष्ठः स सूर्यः पुत्रं दत्त्वा दिवं जगाम। जातं बालकं दृष्ट्वा सा वार्ष्णेयी कुन्ती दुःखिता। सा एकचित्तया चिन्तयामास, "किं कुर्मि यथा धर्मः स्यात्?" स्वदोषं निगूह्य, स्वबान्धवभीत्या साशङ्का बभूव। तदा सः शक्तिमान् बालः रत्नैः पूरिते कुटिले स्थाप्य, कुन्त्या सलिलमार्गे विसृष्टः। स बालः सलिलेन प्रवाहितः, राधापतेः सुप्रसिद्धस्य, साधोः, गृहीतः। सः सारथिः भार्यया सह तम् आत्मपुत्रं चक्रे। तौ तं बालं नाम दत्तवन्तौ—"सः धनसम्पन्नः जातः; वसुसैन इति नाम स्यादिति।" सः कालेन वृद्धिं गत्वा, सर्वशस्त्रेषु निपुणः, बलवान् अभवत्। सः सूर्यं प्रार्थयन्नुपेत्य, वीर्यसम्पन्नः, तस्य वचनं शुश्राव। तदा स वीर्यवान् प्राज्ञश्च, स्तोत्राणि पठन्, पृथिव्याम् एकोऽपि ब्राह्मणाय दानं न लभ्यते स्म। अथ किञ्चिद्रात्र्यन्ते स्वप्ने सूर्यः ब्राह्मणरूपं गृहीत्वा कर्णमुवाच—"मम वचनं शृणु, वीर। प्रातःकाले इन्द्रस्तव समीपमागमिष्यति; स ब्राह्मणरूपेण आगत्य दानं याचिष्यति, तस्मै त्वं दानं मा ददः। स ते कवचकुण्डले हर्तुमिच्छति; एतत् मम वचनं स्मर।" कर्ण उवाच—"यदि सः ब्राह्मणरूपेण मम किमपि याचते, कथं तं न ददामि? ब्राह्मणाः सदा पूज्याः देवकामैः; स देवेश्वरः इति ज्ञात्वा तं न त्यक्तुं शक्नोमि।" सूर्यः पुनरुवाच—"यदि तथा, तर्हि शृणु, वीर; स ते वरं दास्यति; त्वं तस्मात् शत्रुनाशनं शूलं याचस्व।" इत्युक्त्वा ब्राह्मणरूपः सूर्यः स्वप्ने अन्तर्हितः। कर्णः जागरितः तं स्वप्नं चिन्तयामास। इन्द्रः, पुत्रस्यार्थे ब्राह्मणरूपं गृहीत्वा, प्रजापतिः, तेजस्विनं कर्णं कवचकुण्डले याचितवान्। कर्णोऽपि निःशङ्कं स्वदेहात् रक्तस्रावं कुर्यात् कवचं चिच्छेद, उभे कुण्डले च छित्त्वा, प्रणम्य तस्मै दत्तवान्। वासवः तस्य कर्मणा तुष्टः, सस्मितः, "किं वीर्यं!" इति मनसाचिन्तयत्। "देवेषु, दानवेषु, यक्षेषु, गन्धर्वेषु, सर्पेषु, राक्षसेषु, कश्चन एतादृशं कर्म कर्तुं न शक्नोति। अहं तव कर्मणा तुष्टः; वद, किं वरं इच्छसि?" इति वासवः कर्णमुवाच। तदा शक्रः तस्मै शूलं दत्तवान्, विस्मितश्चेदमुवाच—"येन् कोऽपि देव, दानव, यक्ष, गन्धर्व, सर्प, राक्षस—यः क्रुद्धः तेन शूलप्रहारेण हन्यते, स न जीवेत्; युद्धे शत्रुं हत्वा शूलं मम प्रत्यागच्छेत्।" इत्युक्त्वा शक्रः तं वरं दत्त्वा तत्रैव अन्तर्हितः। पूर्वं तु सः वसुसैन इति पृथिव्यां ख्यातः; एतेन कर्मणा सः विकर्तनात्मजः कर्ण इति प्रसिद्धः अभवत्। एवं रूपसम्पन्ना, धर्मज्ञा, शीघ्रगुणा, महाव्रता, कुन्ती, कुन्तीभोजस्य तनूजा, धर्मनिष्ठा बभूव। सा तेजस्विनी, रूपयौवनसम्पन्ना, स्त्रीगुणैः भूषिता, नृपैः वाञ्छिता। तदा कुन्तीभोजः नृपान् आहूय, स्वकन्यां स्वयंवरे नृपश्रेष्ठेभ्यः दत्तवान्। तत्र राजसभायां स्थित्वा, सा पुण्यलक्षणा कुन्ती, पाण्डुं, भरतानाम् अग्रगण्यम्, राजर्षिसिंहम्, दृष्टवती। सिंहदर्पसम्पन्नः, विस्तीर्णवक्षाः, वृषनेत्रः, महाबलः पाण्डुः, सर्वेषां नृपाणां मध्ये सूर्यवत् दीप्त्या तान् छादयन् विराजमानः। स राजसभा इन्द्र इव स्थितः। तं दृष्ट्वा, सा निष्कलङ्काङ्गी, शुभलक्षणा कुन्ती, मनसा कम्पिता; पाण्डौ स्थितेऽखिलेषु, सा कामवेगेन शरीरं विकम्प्य, मनसा मुहूर्तं व्यामुह्यत्। लज्जया कुन्ती तं माल्यं राजकन्धरे स्थापयामास। ततः पाण्डुं कुन्त्या वृतमिति श्रुत्वा, सर्वे राजानः गजाश्वरत्नयानैः स्वगृहान् ययुः। ततः तस्याः पिता, राजन्, विवाहकर्म अकारयत्। एवं सा सुमध्यमाः पाण्डुः, कुरुपुत्रः, कुन्तीभोजकन्यया सह संयुज्यत, यथा मघवान् पौलोम्यया।