ततः स ब्राह्मणैः श्रुत्वा गान्धारीं सुबलस्य कन्यां, या वरदं हरं भगाक्षिप्रमथनं सम्पूज्य वरं प्राप्तवती। तस्यां शुभायां गान्धार्यां शतपुत्रप्राप्तिः इति सत्यं भीष्मः कुरुपितामहः श्रुतवान्। ततः स भारत, गान्धारराजाय सन्देशं प्रेषितवान्; सुबलगृहे तत्र धृतराष्ट्रस्य अन्धत्वविषये विचारः अभवत्। कुलं, कीर्तिं, आचारं विविच्य, धर्मनिष्ठां गान्धारीं धृतराष्ट्राय दत्तवान्। गान्धारी तदा श्रुतवती यत् धृतराष्ट्रः अन्धः, पितरौ तस्यै तं वरं अङ्गीकृतवन्तौ। ततः सा पतिव्रता वस्त्रं बहुविधं कृत्वा स्वनेत्रे बन्धितवती। दृढनिश्चया सा उवाच—"नाहं पतिं अतिक्रमिष्यामि"—ततः गान्धारराजपुत्रः शकुनिः आगतः। स तां स्वसुं परमशोभायुक्तां कुरून् प्रति नेत्वा, धृतराष्ट्राय महत्सम्मानं कृत्वा तस्य विवाहं भीष्मानुज्ञया सम्पादितवान्। स वीरः स्वसुः सहितं यथोचितं दत्त्वा, भीष्मेन सम्मानितः स्वपुरीं प्रत्यागतः। गान्धारी, शुभवपुष्या, सदाचारैः सर्वान् कुरून् तुष्टिम् अवाप्तवती। सा पतिं बुद्धिसंपन्नं दृष्ट्वा तस्य अपराधात् भययुक्ता अभवत्, तद्विषये चिन्तनम् अकुरुत्। दृष्टिपरित्यागेन सा पतिसमानता प्राप्तवती; किञ्चिदपि न अतिशयम् अकुरुत्। सा पतिसंनिष्ठा, श्रेष्ठव्रता, आचारेण सर्वान् वृद्धान् तुष्टवती, अन्यपुरुषान् कथं न कदाचित् उक्तवती। पुनः गान्धारराजः सुबलः भीष्मानुज्ञया गान्धार्याः दश भगिन्यः दत्तवान्। स सत्यव्रतं, सत्यसेनं, सुदेष्णां, संहितां, तेजश्र्वं, सुश्रवसं, तथा निकृतिं शुभां दत्तवान्। शम्भ्वठां, दशार्णां, दश गान्धारकन्याः प्रसिद्धाः; धृतराष्ट्रः सर्वाः एकस्मिन दिने अङ्गीकृतवान्। तदनन्तरं शान्तनुपुत्रः धनुर्धरः भीष्मः शतं राजकन्याः धृतराष्ट्राय दत्तवान्। यदुवंशे शूरः नाम प्रमुखः आसीत्, स वसुदेवस्य पिता अभवत्; तस्य कन्या पृथाः नाम, भूमौ अनुपमा रूपेण। स, पितृस्वसृपुत्रं पुत्रहीनं प्रति, भारत, प्रतिज्ञां कृत्वा स्वकन्यां दातुं निश्चितवान्, प्रतिज्ञां पालितवान्। ततः स वृद्धवीरः पृथां महात्मना मित्राय कुन्तीभोजाय, तस्य प्रियार्थं, मित्रभावेन दत्तवान्। सा पितृगृहे ब्राह्मणातिथिसेवायाम् नियुक्ता आसीत्, तत्र सा उग्रं दृढव्रतं ब्राह्मणं सेवितवती। स दुर्वासाः नाम ऋषिः, धर्मनिगूढचिन्तनः, सर्वश्रमैः तया तुष्टः, स व्रतस्थः आसीत्। सा तं योगिनं दधि, घृत, अन्यैः नित्यैः स्वादुभिः, बहुविधैः, अतुल्यसत्कारैः सततं पूजितवती। संवत्सरान्ते दुर्वासाः धर्मनिष्ठां पृथां उत्तमं मन्त्रं दत्तवान्, विपत्तौ तस्यां धर्मपालनं दृष्ट्वा, तस्य प्रयोगे उपदेशम् अकुरुत्। "यं देवम् अस्य मन्त्रस्य प्रयोगे आह्वयिष्यसि, तस्य देवस्य प्रभावेन पुत्रः तव जायेत।" इति ऋषेः उपदेशेन, कुन्ती उत्सुकता पूरिता, सूर्यदेवम् आह्वयित्वा, पाव्र्तिता, कीर्तिमती आसीत्। तदा मेघान् भेद्य सूर्यः पृथां विशालाक्षीं प्रतिगच्छन् अभवत्। सा तेजस्विनं सूर्यं, लोकस्रष्टारं, आगच्छन्तं दृष्ट्वा, निःकल्मषवपुषं, तं महान् अद्भुतं दृष्ट्वा विस्मिता अभवत्। मन्त्रप्रभावेन आहूतः, उपस्थितः सूर्यः उवाच—"मां जानिहि, शुद्धस्मिते, सूर्यं पुत्रप्रदानाय आगतम्।" "त्वत्पुत्रः, सुशोभने, मया सृष्टः—शृणु, विशालवदने, स मम कुण्डलकवचधारी सूर्यजः भविष्यति।" "स शस्त्रास्त्रैरवध्यः, शुद्धस्मिते, ब्राह्मणेभ्यः किञ्चिदपि न नकारः भविष्यति।" "मम प्रेरणया अपि, न कदाचित् नकारं मन्येत; स ब्राह्मणेभ्यः सदा दास्यति, अहंकारयुक्तः अपि भविष्यति।" इति उक्तः, कुन्ती प्रभास्विनं प्रत्युवाच—"अहं कन्या, पितृदत्ता, पतिं न लभे।" "ब्राह्मणः मे वरं ज्ञानं च दत्तवान्, शत्रुनाशन; तस्य उत्सुकता वशात् त्वाम् आह्वयित्वा, प्रभो।" "अनिच्छितदोषाय, नमस्कृत्य, क्षमां याचामि; स्त्रियः सर्वदा रक्षितव्या, अपि च तद्व्यतिक्रमे।" "दुर्वासस्य वरदाने सर्वं जानामि; भयम् परित्यज्य, अस्मिन स्थले संयोगः भवतु।" "मम आगमनं अव्यभिचारि, त्वया आहूतः, शुभे; तव आह्वानं व्यर्थं चेत्, भीरु, तव दोषः निश्चितः।" "यदि एवं मन्यसे, भीरु, किमर्थं सूर्यं आहूतवती? यदि माम् अवमंसी, ऋषेः वरः न सिध्येत।" "मन्त्रप्राप्त्या अहंकारिता, गर्विता च त्वम्, अद्य ते वंशं मम क्रोधाग्निना दग्ध्वा विनाशयिष्यामि।" इति विवस्वता सौम्यैः वाक्यैः बहुधा उक्ता, सा कन्या, "अहं कन्या" इति उक्त्वा न अनुमोदितवती, भारत।