धनुर्वेदे, अश्वारोहणे, गदायुद्धे, खड्गचर्मणि, नागविद्यायां, विविधेषु च शस्त्रेषु, पाण्डुः सम्यक् शिक्षां प्राप। स यदा विविधविद्याविशारदः बभूव, विशेषेण च धर्मार्थशास्त्रेषु निपुणः अभवत्, तदा सैन्यस्य सेनापतित्वे नियुक्तः। पाण्डुः धनुष्मान् अन्यान् नरान् अतिशयेन अतिक्रान्तवान्; धृतराष्ट्रः तु राजा सर्वेभ्यः बलवत्तरः आसीत्। विदुरः अपि बाल एव सन्, धर्मनिष्ठया कीर्तिमान्, भीष्मेण राज्ञः सर्वधर्मविषये प्रधानामात्यः कृतः। स युवा बुद्धिमता, प्रज्ञया, विद्वत्ता च युक्तः, सर्वशास्त्रसारज्ञः, तर्कपरम्परया जगत्सर्वं अवगम्य स्थितः। त्रिषु लोकेषु, राजन्, विदुरसमः कश्चन नासीत्; स धर्मनिष्ठया परमं धर्मं प्राप्तवान्। शान्तनुवंशः पुनः स्थापितः इति दृष्ट्वा, सर्वेषु राष्ट्रेषु वाक् प्रवृत्ता। काश्यां कन्यायां जातः भीष्मः धर्मज्ञेषु श्रेष्ठः, कुरुजाङ्गले प्राचीने गजसह्वये च अभवत्। धृतराष्ट्रः चक्षुषा रहितः इति राज्यं न स्वीकृतवान्; विदुरः तु दासीपुत्रः इति, पाण्डुः राजा अभवत्। ततः सगरपुत्रः ब्राह्मणैः श्रुत्वा कुन्तीभोजस्य कन्यायाः सौन्दर्ययौवनसम्पन्नतां, तथैव गान्धारराजस्य सुभलस्य धर्मपत्न्याः कन्यायाः, मद्रराजस्य च कन्यायाः, या पृथिव्यां अनुपमा सौन्दर्ये आसीत्। कदाचित् राज्यकुशलानां मध्ये श्रेष्ठः भीष्मः, धर्मसारज्ञं विदुरं प्रति यथोचितं वाक्यम् अब्रवीत्—"अस्माकं वंशः गुणैः समन्वितः, पृथिव्यां सर्वराज्ञः उपरि ऐश्वर्यं प्राप्तवान्। पूर्वं धर्मात्मभिः महात्मभिः राजभिः रक्षितः, अस्माकं वंशः कदापि न पतितः। मया, सत्यवत्याः, महात्मना कृष्णेन च, पुनः एष वंशः स्थापितः। अयं वंशः सागरवद् वर्धमानः; तस्मात् अहं च त्वं च निःसंशयं वर्धनाय प्रवर्तावः।" "यादवकन्याः, सुभलस्य कन्याः, मद्रराजस्य च कन्याः अस्माकं वंशाय योग्याः इति श्रूयते। एता सर्वाः कुलीनाः रूपसम्पन्नाः, अस्माकं स्नेहयोग्याः। अतोऽन्यथा यदि न मन्यसे, विदुर, वंशवृद्धये एतान् वरणीयाः। त्वं अस्माकं पिता, माता, गुरुश्च; तस्मात् आत्मन्येव हितं विचिन्त्य कार्यं कुरु।" ततो भीष्मः ब्राह्मणैः श्रुत्वा गान्धारीं, सुभलस्य कन्यां, या हरं वरदं पूजयित्वा, भगचक्षुःहरं, वरं प्राप्तवती, शतपुत्रप्राप्तिं तस्याः वरं सत्यम् इति निश्चिन्त्य, गान्धारराजं प्रति सन्देशं प्रेषयामास। सुभलस्य गृहे अन्धत्वविषये मन्त्रणा अभवत्। कुलं, कीर्तिं, आचारं च परीक्ष्य, धर्मपरां गान्धारीं धृतराष्ट्राय दत्तवान्। गान्धारी धृतराष्ट्रस्य अन्धत्वं श्रुत्वा, पित्रोः निर्णयं च, स्वयम् उत्तरीयेन नेत्रे बहुना बद्ध्वा, पतिसमाना स्यान्न इति दृढनिश्चया अभवत्। सा उवाच—"न पतिं अतिशेक्ष्यामि" इति। तदा गान्धारराजस्य पुत्रः शकुनिः, भगिन्याः रूपसम्पन्नां कौरवान् प्रति नीत्वा, भीष्मस्य अनुमत्याः, धृतराष्ट्राय ससत्कारं दत्तवान्, विवाहं चकार। स भगिनीं दत्त्वा, दानानि च कृत्वा, भीष्मेन पूजितः स्वपुरं प्रत्यागच्छत्। गान्धारी स्वसद्गुणैः सर्वान् कुरून् तुष्टिं नीतवती। पतिं प्राज्ञं दृष्ट्वा, तस्य अपराधं ज्ञात्वा, सा भीता बभूव, तद्विषये चिन्तयामास। दृष्टिपरित्यागेन पतिसमत्वं प्राप, किंचित् अपि नातिशेक्ष्यत्। सा पतिसंयुक्ता, व्रतानि उत्तमानि पालयन्ती, अन्यपुरुषविषये कदापि न व्याहरत्, ज्येष्ठान् च तुष्टिं नीतवती। पुनः गान्धारराजः सुभलः, भीष्मस्य अनुमत्याः, गान्धार्याः दश भगिन्यः दत्तवान्—सत्यव्रता, सत्यसेना, सुदेष्णा, संहिता, तेजःश्री, सुश्रवा, निकृति, शम्भवठा, दशार्णा, च दश गान्धारकन्याः। धृतराष्ट्रः ताः सर्वाः एकेनैव दिने स्वीकृतवान्। भीष्मः शान्तनवः शरधन्वा, शतं राजकन्याः धृतराष्ट्राय दत्तवान्। यादूनां प्रमुखः शूरः नाम, वासुदेवस्य पिता, तस्य कन्या पृथेति नाम्ना, पृथिव्यां अनुपमा सौन्दर्ये आसीत्। स पितुः स्वस्रियाः पुत्राय, अपत्यानां कारणात्, स्वकन्यां दातुं प्रतिज्ञातवान्, तां च प्रतिज्ञां पालयामास। ततो वृद्धः स वीर्यवान् कन्यां कुन्तीभोजाय, आत्मनः महात्मने मित्राय, स्नेहपूर्वकं दत्तवान्। एवं कुरुवंशे धर्मशास्त्रविद्या, कुलपरम्परा, विवाहसंस्काराः च क्रमेण प्रवृत्ताः, महात्मना भीष्मेण सर्वं शुभं कृतम्।