तस्मिन राज्ये कूपाः, उद्यानानि, सभागृहाणि, तडागाः, ब्राह्मणागृहाणि च सर्वसंपद्भिः समन्वितानि नित्यं उत्सवमयानि आसन्। भीष्मः धर्मानुसारं सर्वतः रक्षन् तस्य भूमेः सौन्दर्यं वर्धयामास, यत्र शतशः देवस्थानानि यूपश्च दृश्यन्ते। तद् देशः अन्यान् राष्ट्रान् अतीत्य बलवत्तरः अभवत्; भीष्मस्य शासनकाले धर्मचक्रं प्रवर्तितम्। महात्मनः राजपुत्राः स्वकर्माणि सम्यक् कुर्वन्तः, सर्वे जनाः ग्रामवासिनश्च अतीव उत्सुकाः अभवन्। कुरुवंशीयानां नगरवासिनां च गृहेषु ‘ददातु’ ‘भुङ्क्ते’ इति शब्दः सर्वत्र श्रूयते स्म। धृतराष्ट्रः, पाण्डुः, विदुरः च बुद्धिमान् भीष्मेन जन्मादारभ्य स्वपुत्रवत् संरक्षिताः। संस्कारैः शुद्धाः, व्रताध्ययननिरताः, प्रयत्नव्यायामकुशलाः, यौवनं प्राप्तवन्तः। धनुर्वेदे, वेदेषु, गदायुद्धे, खड्गचर्मणि, गजविद्यायां, नीतिशास्त्रे च ते निष्णाताः अभवन्। इतिहासेषु, पुराणेषु, विविधशास्त्रेषु च ते शिक्षिताः; वेदवेदाङ्गसारं ज्ञात्वा सर्वकार्येषु दृढनिश्चयाः अभवन्। वेदाध्ययननिरतः, नीतिशास्त्रकुशलः, कौरेयः राजा धृतराष्ट्रः भीष्मेन अभिषिक्तः। धनुर्वेदे, अश्वारोहणे, गदायुद्धे, खड्गचर्मणि, गजविद्यायां, शस्त्रेषु च सः सम्यक् प्रशिक्षितः। पाण्डुः विविधशास्त्रेषु, विशेषतः अर्थधर्मविषये, निपुणः अभूत्; ततः सः सेनापतित्वे नियुक्तः। पाण्डुः धनुष्मान् वीरः अन्यान् पुरुषान् अतीत्य श्रेष्ठः अभवत्; राजा धृतराष्ट्रः अपि अन्येभ्यः बलिष्ठः। विदुरः, धर्मनिष्ठः, बाल्ये अपि भीष्मेन राज्ञः सर्वधर्मेषु मुख्यामात्यः कृतः। सः यौवनः बुद्ध्या, ज्ञानैः, विद्यया च निपुणः, सर्वशास्त्रसारं ज्ञात्वा, तर्कशास्त्रपरंपरया जगत्सर्वं अवगतम्। त्रिषु लोकेषु विदुरस्य तुल्यः कोऽपि नासीत्; धर्मनिष्ठः सः परमधर्मं प्राप्तवान्। शान्तनु-वंशः पुनः स्थापितः इति दृष्ट्वा, सर्वेषु राष्ट्रेषु वाक्यं प्रसृतम्। काश्यां राजकन्यायाः पुत्रः भीष्मः धर्मविदां अग्रणीः, कुरुजाङ्गले गजसह्वयः च अभवत्। धृतराष्ट्रः अन्धः इति कारणात् राज्यं न अङ्गीकृतवान्; विदुरः दासीपुत्रः इति कारणात्, पाण्डुः राजा अभवत्। ततः सगरपुत्रः ब्राह्मणैः कुंतीभोजस्य कन्यायाः सौन्दर्ययौवनसम्पन्नायाः वार्तां श्रुतवान्। तथा सुबलस्य धर्मात्मनः कन्यायाः, मद्रराजस्य कन्यायाः च, पृथिव्यां अनुपमसौन्दर्ययुक्तायाः वार्तां अपि श्रुतवान्। एकदा भीष्मः, नीतिशास्त्रविशारदः, विदुरं धर्मसारज्ञं उपगम्य यथोचितं वाक्यं उवाच। “अस्माकं वंशः गुणैः समन्वितः प्रसिद्धः; पृथिव्यां अन्यराजेभ्यः श्रेष्ठं राज्यं प्राप्तवान्। पूर्वं धर्मात्मभिः महात्मभिः राजभिः रक्षितः, अस्माकं वंशः कदापि न पतितः। मया, सत्यवत्या, कृष्णेन महात्मना च, पुनः वंशः भवत्सु स्थापितः। एषः वंशः समुद्रवत् वर्धमानः; अतः अहं त्वं च निःसंशयं तस्य वृद्ध्यर्थं कार्यं कर्तव्यम्। श्रूयते यदवकुलस्य कन्याः, सुबलस्य कन्याः, मद्रराजस्य कन्याः च, अस्माकं कुलाय योग्याः सन्ति। एता कन्याः कुलीनाः, सौन्दर्यसम्पन्नाः, अस्माकं कुलाय योग्याः; ताः चयननीयाः इति मे मतिः, यदि त्वं विदुर धर्मज्ञः अन्यथा न मन्यसे। त्वं अस्माकं पिता, माता, परमगुरुः; अतः कुलाय यद् श्रेयः तद् विचिन्त्य कुरु।” ततः सः ब्राह्मणैः सुबलस्य कन्या गान्धार्याः वार्तां श्रुतवान्; सा शिवं, भगाक्षविनाशिनं, आराध्य वरं प्राप्तवती। गान्धार्या सौभाग्यवती शतपुत्रवरं प्राप्तवती इति सत्यं भीष्मः श्रुतवान्। ततः भीष्मः गान्धारराजं प्रति दूतं प्रेषितवान्; सुबलस्य गृहे अन्धत्वविषये विचारः अभवत्। कुलं, कीर्तिं, आचारं विवेकेन परीक्ष्य, धर्मनिष्ठां गान्धार्यां धृतराष्ट्राय दत्तवान्। गान्धार्यः श्रुतवती यत् धृतराष्ट्रः अन्धः, तस्य पितरौ तां तस्मै चयनितवन्तौ। ततः सा पतिव्रता वस्त्रं गृह्य बहुधा बद्ध्वा स्वनेत्रे आवृतवती। दृढनिश्चयेन उवाच—“पत्युः न अतिक्रान्तव्या,” ततः गान्धारराजपुत्रः शकुनिः आगतः। सः स्वभगिनीं परमसौन्दर्यसम्पन्नां कौरेयेषु आनयित्वा धृतराष्ट्राय आदरपूर्वकं दत्तवान्, भीष्मस्य अनुमत्याः विवाहं कृतवान्। भगिनीं दत्त्वा यथोचितं दानं च कृत्वा, भीष्मेन सम्मानितः स्वनगरं प्रतिगतः। गान्धार्यः सुशोभना, सदाचारैः, गुणैः च सर्वान् कुरून् तुष्टवती। एवं कुरुवंशे धर्मेण, सौम्येन, उत्सवेन च भीष्मस्य संरक्षणे सर्वे जनाः सुखिनः अभवन्; धृतराष्ट्रः गान्धार्याः पतिः, पाण्डुः राजा, विदुरः धर्मामात्यः, सर्वे गुणैः समन्विताः, धर्मनिष्ठाः, कुलस्य वृद्ध्यर्थं यथायोग्यं कार्यं कृतवन्तः।