कदाचित् सा अम्बा, स्वयमेव त्वया चयनिता, कुलप्रिये, देवव्रतं तस्य चानुजं भारतर्षभं परित्यज्य त्वत्समीपं समुपागता। धर्मानुसारं त्वां समुपेत्य, सौम्यमुखि, मां गृहाण, शुभं ते अस्तु, इति तं साल्वं प्रार्थयामास। तदा साल्वः सस्मितं वदति स्म—"सुशोभने, त्वं अन्येन भीष्मेन राजसु मध्ये मां पराजित्य जितासि च मया विमुक्ता। अतः त्वां न गृह्णामि; तस्मात् तत्रैव याहि।" एवं उक्ता सा अम्बा पुनः कुरुराज्यं निर्जितं समुपागता। भीष्मं प्रति उवाच—"त्वया बलात् गृहीता अहम्। धर्मदृष्ट्या त्वं मम पतिः; यः कश्चित् वीर्येण कन्यां स्वयम्वरे विजित्य गृह्णाति, स एव तां विवाहयेत्। सर्वान् नृपतीन् पराजित्य त्वया मया चासि जितः; अतः त्वमेव मम पतिः। अतः सभायां मां जितां मां विवाहय।" भीष्मः पुनः पुनः प्रत्यवदत्—"अहम् ब्रह्मचर्यव्रतधारी, विवाहात् निवृत्तः। सौम्ये, यं पूर्वं हृदि चयनं कृतवती, तं साल्वं प्रति याहि। अन्यस्मिन् पूर्वं चित्तं स्थाप्य, कथं पुनः मम गृहं वाञ्छसि? अन्यत्र रता कन्या न गृह्यते। न त्वां विवाहयिष्यामि, न च अनुजाय विचित्रवीर्याय दास्यामि। यत्र इच्छसि तत्र याहि।" पुनः साल्वं समुपेत्य अम्बा—"राजन्, मां गृहाण," इति याचिता। स च प्रत्यवदत्—"अन्येन जितां न गृह्णामि," इति साल्वेन अप्युत्सृष्टा। एवं भीष्मे ब्रह्मचर्यं प्रतिज्ञाय त्यक्तायां, सा अम्बा पुनः पुनः भीष्मं साल्वं च गच्छन्ती, तत्रैव चक्रे। एवं षड्वर्षाणि गच्छन्ती, भूमौ अश्रूणि सिञ्चन्ती, शोकवशा सा महात्मना अम्बा। सा स्त्री पूर्णस्तनवती, विस्तीर्णश्रोणी, विशाललोचना, स्थूलश्रोणिभारात् गुरुगमना, पूर्णचन्द्रनिभानना। तस्या केशाः कदम्बवृक्षसदृशाः वर्षासु कम्पमानाः। ततः सा कन्या हिमालयपार्श्वे रम्यायां नदीतीरे द्वादशवर्षाणि घोरं तपः समाचरत्। क्रियाः संयम्य, व्रते स्थिता, पादाङ्गुष्ठाग्रे स्थित्वा तपसा देवाः कम्पिताः। तस्या घोरं तपः दृष्ट्वा, देवाः विस्मिताः, तेषां कश्चित् तुष्टः वरदः सन्तोषं कृत्वा ताम् अम्बां प्रसीदन् अभ्यगच्छत्। अनन्तसेनः कुमारः भगवाँस्तां राजकन्यां पूजयामास, दिव्यं माल्यं दत्तवान्। "इयं पद्मिनी सरः यथायोग्यं प्रकटिता; एषा माल्यं त्वदीयं दुःखहरं भूत्वा स्थास्यति। यः कश्चन एतन्माल्यं धारयिष्यति, स भीष्मस्य निधनकारणं भविष्यति।" अम्बा तदा दुःखार्ता चिन्तयन्ती—"साल्वः मूढः मां पूर्वरागात् न गृह्णाति; धर्मकामौ विहीना दुःखार्ता अस्मि। पतिविहीना सर्वत्र क्षत्रियान् आह्वयामि; एषा माल्यं, हे क्षत्रियाः, भीष्मवधाय भवतु। यः भीष्मं हनिष्यति, तस्य पत्न्यहं भविष्यामि।" पञ्च वर्षाणि सा पुनः भ्रमन्ती व्यतीतवती। भीष्मभयात् कश्चन क्षत्रियः तां न शरणं दत्तवान्। सा अम्बा सुप्रसिद्धं सोमकं पाञ्चालराजं समीपं जगाम। पाञ्चालद्वारे स्थिता, महाबाहुः सत्यव्रतधारी धर्मनिष्ठः राजा तत्र स्थितः। "पाञ्चालराजेन मां दृढबाहुना गृहीत्वा, भीष्मेण पतितामिव गम्भीरे स्रोते पातिता। यज्ञसेन, आगच्छ, मम करं गृहाण, उद्धर; तेन सर्वं धर्मकामौ रक्षिता। उभौ लोकौ, यशश्च, मूलफलयोः सहितं हृतम्; क्षत्रियानां शरणं न लभे।" "किं नु लोके क्षत्रियविहीने, यत्र अनाथाः परित्यज्यन्ते? तथापि, एकत्रितान् नृपतीन् श्रेष्ठान् अहम् उद्दिशामि। सर्वे नृपतीः, श्रेष्ठाः, मम वचनं शृण्वन्तु—इक्ष्वाकूणां वृद्धाः, पाञ्चालानां श्रेष्ठाश्च। विवाहे कृपया धर्मो न हन्यताम्; अनुग्रहं कुरु, सोमक, मम मार्गं त्वया सह।" राजा उवाच—"जानामि त्वां, राजकन्ये; विशेषतः उपदिशामि—यथाशक्ति धर्मतः बलं धारयामि। यदि अन्यस्मिन् नृपे भीष्मं वदसि, तस्य कारणं हन्तुं मम शक्तिः अस्ति। शंतनुसुतस्य तु नाहं स्वामी, स बलशाली; क्षत्रियेषु बलं धर्मानुगं। अतः गच्छ, भीष्मः मां बलात् न दाहयति; न त्वां गृह्णामि, सर्वे जानन्ति, न च कारणं वेद्मि।" एवं उक्त्वा सा माल्यं तत्रैव स्थाप्य, राजद्वारात् निर्गता। तपसा प्रतिष्ठिता, व्रते दृढा, त्रिषु लोकेषु विश्रुता, सा अम्बा द्रुपदेन पुनः पुनः सान्त्वना दत्ता। "इदं माल्यं गृहाण, सौम्ये, अस्माभिः वैरं मा कुरु।