ततः क्रुद्धः भीष्मः स्वस्य सारथिम् उवाच—“यत्र स राजा तिष्ठति, तत्र मां नय; अद्य तं हन्तास्मि, यथा खगेशः सर्पम् हन्ति।” ततः कौरवः वरुणास्त्रम् यथाविधि संप्रयोज्य, तेन शाल्वराजस्य चत्वारः अश्वान् अपातयत्। भीष्मः, राजर्षिसिंहः, शाल्वराजस्य अस्त्राणि स्वैः अस्त्रैः प्रत्युत्तरं दत्त्वा, तस्य सारथिम् अपि अपातयत्। ततः शान्तनुसुतः भीष्मः, पुरुषश्रेष्ठः, इन्द्रास्त्रं प्रयुज्य, कन्यायाः अर्थे तस्य उत्तमान् अश्वान् अपातयत्। विजित्य, स भीष्मः शाल्वराजम् जीवितम् मुक्तवान्; तदा शाल्वः स्वं नगरम् प्रत्यगच्छत्, भरतश्रेष्ठः। तस्मिन् काले, स राजा धर्मानुगः स्वं राज्यं पुनः प्राप्तवान्, यथा अन्ये राजानः अपि, ये तत्र स्वयम्बरं द्रष्टुम् आगच्छन्, स्वानि राज्यानि पुनः प्राप्तवन्तः। तेषां नगरजयिनां राज्ञां अपि स्वं राज्यं प्रत्यागमनम् अभवत्; एवं विजित्य कन्याः, भीष्मः, युद्धश्रेष्ठः, हस्तिनापुरम् प्रत्यगच्छत्, यत्र कौरवराजः धर्मात्मा विचित्रवीर्यः भूमिं शासति। यथा तस्य पिता शान्तनुः, राजश्रेष्ठः, कृतवान्, तथा स पुरुषेश्वरः अल्पकाले कृतवान्। स वनानि, नद्यो, पर्वतान्, वृक्षसमूहान्, निर्भयः, विजित्य, शत्रून् युद्धे विनाश्य, अपारवीर्यं प्रदर्शितवान्। समुद्रगामिपुत्रः काशिराजस्य कन्याः धर्मेण भ्रातरः विवाहाय आनयत्। ताः कन्याः स्वदुहितरः स्वीकरोति स्म, कुरून् प्रति स भ्रातृस्नेहेन बलवान् आनयत्। सर्वाः गुणसंपन्नाः ताः कन्याः भीष्मः विजित्य स्वस्य अनुजाय विचित्रवीर्याय दत्तवान्। एवं धर्मं ज्ञात्वा, भीष्मः अतिमानुषं कर्म कृतवान्, भ्रातुः विवाहाय आरम्भं कृतवान्। सत्यवत्याः सह निश्चित्य, भीष्मः, आत्मसंयमी, काशिराजकन्यानां विवाहाय यत्नं कुर्वन् आसीत्; तदा ज्येष्ठा कन्या, सत्यव्रता, भीष्मं अभ्यधात्—“सौभेश्वरः पूर्वं मया हृदयेन पतिर् इच्छितः; सः अपि मां पूर्वं इच्छितवान्; एषः अपि पितुः मतिः। शाल्वः मया स्वयम्बरः समये इच्छितः; एतद् ज्ञात्वा, धर्मज्ञ, सत्यम् धर्मं आचर।” ब्राह्मणसमाजे कन्या द्वारा उक्तं श्रुत्वा, भीष्मः, वीरः, आत्मकृत्ये गम्भीरं युक्तं च चिन्तनं प्रविष्टः। “एषा कन्या अन्यसक्ताः; ज्येष्ठा अम्बा मया जिताः, वाचा दत्ता, मनसा दत्ता, शुभवाचा दत्ता। किन्तु सा अन्यसंकल्पिता, त्याज्या; तस्याः मनः अन्यसक्तम्; एतद् उक्त्वा भ्रातुः अनुमतिं प्राप्त्वा, स्वेच्छया आचारितवान्।” धर्मज्ञः, ब्राह्मणैः वेदविद्भिः सह विचार्य, काशिराजस्य ज्येष्ठायाः अनुमतिं दत्तवान्। भीष्मः अम्बिकाम् अम्बालिकां च विचित्रवीर्याय पत्नीभ्यः दत्तवान्, धर्मेण कृत्यं कृत्वा। विचित्रवीर्यः, रूपयौवनगर्वितः, तयोः हस्तं गृहीत्वा, धर्मात्मा सन्, अम्बायाः प्रति न किमपि इच्छा कृतवान्। “एषः पापस्य फलम्; अनुकूलः कामः व्यर्थः। पराधीनं भोगं, आर्य, मां न प्रेरयेत्। शान्तनुवंशः, यस्य त्वं वंशजः, पितरं अनुवर्तते; अकामः, धर्मात्मा, तव दृष्टिं शुभाम् मन्ये।” एवं उक्त्वा, अम्बाम् निरीक्ष्य, धर्मानुसारं वचनम् उक्तवान्—“त्वं मुक्ताः; यत्र इच्छसि, तत्र गच्छ, निर्मलाः।” “अहं भ्रातुः इच्छाविरुद्धं आदेशं दातुं न शक्नोमि; न च अन्यः गृहं तिष्ठेत्, या अन्यं इच्छति।” “तस्मात्, अहं त्वां न नियुक्तवान्; त्वं अन्यं इच्छसि—गच्छ। अहं अपि ब्रह्मचर्यव्रती, विवाहधर्मात् निवृत्तः।” एवं उक्त्वा, सा तत्रात् निर्गता, स्वसखीभिः परिवृता। भीष्मेन निर्देशिता, सा शनैः सौभराजस्य नगरं प्रति प्रस्थिता। तत्र अम्बा शाल्वम् उपगम्य, तं पूज्य, उवाच—“पूर्वं तव कृते मया चयनं कृतम्; देवव्रतं तस्य अनुजं च त्यक्त्वा, भरतश्रेष्ठं, तव समीपं आगता। मां धर्मेण गृह्णीष्व, शुभं ते भवतु।” शाल्वः हसित्वा उवाच—“भीष्मेन विजिता त्वं, येन अहं राज्ञां मध्ये पराजितः।” “सुन्दरि, अन्येन जिताया मुक्तया च, त्वां न गृह्णामि; तस्मात्, तत्र गच्छ।” एवं उक्त्वा, सा पुनः कुरूणां अनुत्तमं राज्यं प्रत्यागता। तत्र अम्बा भीष्मं उवाच—“त्वया बलात् गृहीता अस्मि।” “क्षत्रियधर्मं विचिन्त्य, धर्मेण, त्वं मम पतिरेव; यः स्वयम्बरे वीर्येण कन्यां जयति—” “सर्वान् राज्ञः पराजित्य, सः तां कन्यां विवाहं कर्तव्यं; तस्मात्, त्वं एव मम पतिरेव, भीष्म, यतः त्वया विजिता अस्मि।” “तस्मात्, भीष्म, मां सभायां जितां विवाहय।” भीष्मः पुनः पुनः उवाच—“अहं ब्रह्मचर्यव्रती अस्मि।” अम्बा भीष्मं उवाच—“यथा प्रतिज्ञातं, तथा कुरु।” एवं भीष्मः, पद्माक्ष्या स्त्रिया षड्वर्षाणि अनुगतः। “अहं ब्रह्मचर्यं आस्थाय, विवाहात् निवृत्तः अस्मि; पूर्वं हृदयेन इच्छितं शाल्वं गच्छ, सौम्ये।” इत्येवम् भीष्मस्य वीर्यं, धर्मज्ञानं, कन्यानां विवाहे यत्नः, अम्बायाः इच्छानुरूपं निर्णयः, शाल्वस्य अस्वीकारः, भीष्मस्य प्रतिज्ञा, अम्बायाः अनुवर्तनम्, सर्वं धर्मानुसारं, महाभारते वर्णितम्।