तदा भीष्मः महाबाणवर्षेण तान् सर्वान् नृपतीन् छित्त्वा, सर्वतः सर्वे राजानोऽपि तं परिवव्रुः। ते तम् इव पर्वतम् मेघा इव बाणवर्षेण सम्प्राक्षिपन्; स च स्वबाणैः तद् वर्षं सम्यक् प्रत्यवारयत्। ततः स त्रिभिः त्रिभिः बाणैः सर्वान् नृपतीन् विव्याध; प्रत्येकश्च भीष्मं पञ्चभिः पञ्चभिः बाणैः विव्याध। स च प्रत्येकं द्वाभ्यां द्वाभ्यां बाणैः प्रत्यविध्यत्, स्ववीर्यं दर्शयन्; स युद्धम् अत्यन्तम् उग्रं तुमुलं च देवासुरसंग्रामोपमं जातम्। सर्वेषां वीराणां पुरतः भीष्मः बाणशक्तिसम्पातैः धनूंषि, पताकाग्राणि, कवचानि, शिरांसि च छित्त्वा, तानि शरशक्तिसंछन्नानि चकार। युद्धे भीष्मः शतानि सहस्राणि च नृपतीनां विनिघ्नन्, अतुलां रथिनां दक्षतां प्रादर्शयत्। शत्रवोऽपि तस्यात्मरक्षां युद्धे सम्मान्य, अनन्तान् अन्यान् निहत्य, स एवावध्यः अवस्थितः, अप्रमेयवीर्यः। ततः काशिराजपुत्रः सागरगामिनः पुत्रेण आनीतः; सर्वान् युद्धे जित्वा, शस्त्रधारणां श्रेष्ठः सः। कन्याभिः सहितः भीष्मः भरतान् प्रति प्रस्थितः; तदा शाल्वराजः बलवान् पृष्ठतः तम् अन्वगच्छत्। शाल्वराजोऽपि दुर्धर्षः शंतनुसुतं भीष्मं युद्धे समुपेत्य, प्रतिपक्षगजं दन्तेन विदारयन्निव, तं समुपाजगाम। स वीर्यशालिनां नायकः सुरभिं गज इव गन्धं वशीकृत्य, स्त्रीकामः शाल्वराजः भीष्मं प्राह—"तिष्ठ तिष्ठ" इति। शाल्वराजः क्रुद्धः महाबाहुः भीष्मं पुरुषव्याघ्रं शत्रुसैन्यविनाशनं समाह्वयत्। तस्य वचोभिः उद्यतः भीष्मः धूमरहिताग्निरिव क्रोधेन जज्वाल, सव्यसच्युत्तमधनुः गृहीत्वा भ्रुकुटिं कृत्वा स्थितः। धर्मनिष्ठो भीष्मः निर्भयः विमूढः च न सन्, महारथः स्वं रथं शाल्वस्याभिमुखं प्रत्यावर्तयत्। तस्य प्रत्यागच्छतः सर्वे राजानः तत्र भीष्मशाल्वयोः संग्रामदर्शनाय समुपविव्युः। तौ च बलवीर्यसम्पन्नौ वृषभाविव गोष्ठे, परस्परं गर्जन्तौ, पराक्रमं दर्शयन्तौ, युद्धाय समुपजग्मतुः। तदा शाल्वराजः शंतनुसुतं भीष्मं शतसहस्रशरवृष्ट्या सम्प्राक्षिपत्। तं भीष्मं प्रथमं शाल्वेन अभिपीड्यमानं दृष्ट्वा, राजानः विस्मिताः "साधु साधु" इति समुच्चुक्रुशुः। तस्य युद्धदक्षतां दृष्ट्वा सर्वे राजानः प्रमुदिताः शाल्वराजं प्रशंसावचोभिः स्तुतवन्तः। क्षत्रियवचः श्रुत्वा, शत्रुनिग्रही भीष्मः शंतनुसुतः क्रुद्धः "तिष्ठ तिष्ठ" इति चुकोप। स क्रुद्धः सारथिं प्राह—"यत्र स राजा तत्र नय; अद्य तं हनिष्यामि, यथा गरुडः सर्पं हन्ति।" ततः कौरेयः सम्यक् वरुणास्त्रं सन्दधे; तेन शाल्वराजस्य चत्वारः अश्वाः पातिताः। कौरेयः भीष्मः शाल्वराजस्य अस्त्राणि स्वास्त्रैः प्रत्यवारयत्, तस्य सारथिं च पातयामास। शंतनुसुतो भीष्मः पुरुषर्षभः, इन्द्रास्त्रं प्रयोक्तुं समारभ्य, कन्यायै हेतोः श्रेष्ठान् अश्वान् पातयामास। जित्वा स राजा जीवमुक्तो विसर्जितः; स शाल्वो भरतर्षभ, स्वं नगरं प्रतिपेदे। तस्मिन्काले धर्मनिष्ठः स राजा स्वं राज्यं पुनरधिगम्य, ये चान्ये राजानः स्वयंबरदर्शनाय समागताः, तेऽपि स्वस्वराज्यं प्रतिपेदिरे। तेऽपि नगरीजयिनः स्वस्वदेशं प्रतिपेदिरे; एवं कन्याः जित्वा भीष्मः युद्धविशारदः। हस्तिनपुरं प्रति प्रस्थितः, यत्र कौरेयः धर्मात्मा विचित्रवीर्यः पृथिवीं पालयति। यथैव तस्य पिता शंतनुः श्रेष्ठो नृपः कृतवान्, तथैव स नृपश्रेष्ठः अल्पेन कालेन कृतवान्। स वनानि, नद्यो, पर्वतान्, वृक्षनिधीन् च विजित्य, अभिहतोऽपि न सन्, शत्रून् संग्रामे विनिघ्नन्, अप्रमेयवीर्यः अभवत्। सागरगामिनः पुत्रः काशिराजस्य कन्याः धर्मेण स्नुषाः कृत्वा, भ्रातुः प्रियार्थं भगिन्यः च कृत्वा आनयत्। ताः कन्याः आत्मनः दुहितरः कृत्वा, कुरून् प्रति जगाम; बलवान् स भ्रातुः प्रियकारणात् ताः आनयत्। सर्वाः ताः कन्याः सर्वगुणसम्पन्नाः भीष्मः स्वपौरुषेण जित्वा, अनुजाय विचित्रवीर्याय दत्तवान्। एवं धर्मवित् भीष्मः मानवातिक्रान्तं कर्म कृत्वा, भ्रातुः विवाहाय व्यवस्थां कर्तुं आरब्धवान्। सत्यवत्याः सह निश्चित्य, स्वात्मसंयमी भीष्मः काशिराजकन्याविवाहाय यत्नं कुर्वन्, तदा ज्येष्ठा कन्या सत्यव्रता इदं वचनं अब्रवीत्। "सौभाधिपः पूर्वमेव मया हृदि पतिर् वृत्तः; स च माम् अद्यापि वृणोति—एष एव पितुः संकल्पः। स्वयंबरेऽपि स एव मया वरणीयः, तत् ज्ञात्वा धर्मवित् धर्मतत्त्वेन कुरु।" इति कन्यया विप्राणां मध्ये उक्तः भीष्मः, वीरः, स्वकर्मणि गम्भीरं युक्तं च चिन्तनं प्रविवेश। "एषा कन्या अन्यस्मिन् अनुरक्ता; ज्येष्ठा अम्बा मया जीता, वाचा दत्ता, मनसा दत्ता, शुभं चोक्तम्। किन्तु अन्यस्मै समुद्धिष्टा, सा त्याज्या, अन्यस्मिन् चित्तं यस्याः; इति निश्चित्य अनुजस्य अनुमतिं लब्ध्वा, स्वेच्छया व्याहरत्।