नृपश्रेष्ठाः, एते मार्गाः येन अहं बलात् तां कन्यां गृह्णीयामिति मम अभिलाषः, अतः यूयं स्वशक्त्या यत्नं कुरुत, विजयं वा पराजयं वा प्राप्नुत। इति उक्त्वा स कौरेयः सर्वान् नृपान् च काशिराजं च महाबलम् अवदत्। ततः स कौर्व्यः सर्वाः कन्याः स्वस्य रथ उपवेश्य, ताः अभ्यनुज्ञाय, शीघ्रं तत्रस्थेभ्यः निर्गत्य ताः कन्याः अपहरत्। ते सर्वे नृपाः कोपसंरक्ताः, स्वस्वशस्त्राणि गृह्णन्तः, क्रोधात् अधरं दंशन्तः, त्वरया उत्तिष्ठन्। ते आभरणानि कवचानि च सम्यक् धारयन्तः, तत्र महान् कलकलः अभवत्। तेषां आभरणकवचानि सर्वत्र विकीर्णानि, नभसि तारागणसमूहेव शब्दः अभवत्, हे जनमेजय। विकीर्णकवचाभरणाः, क्रोधात् रक्तलोचनाः, कोपसंयुक्तभ्रुकुटयः, ते वीराः रथेषु आरूढाः, उत्तमाश्वयुक्तैः, सर्वायुधसमुपेतैः, सारथिभिः सम्यक् सज्जीकृतैः। ते शस्त्रगृहीताः कौरेयस्य अनुगमनाय प्रेरिताः, तत्र स भयंकरः कम्पनकरः संग्रामः अभवत् तस्य च बहूनां नृपाणां च मध्ये, हे भारत। ते एकैः काले दशसहस्राणि शराणि तं प्रति विसृज्य, तानि सर्वाणि भीष्मः तत्रैव छित्त्वा निवारयामास। सः महतीं शरवृष्टिं प्रावर्तयन्, सर्वे नृपाः सर्वतः तं परिवव्रुः। तत्र ते मेघाः इव पर्वतम् इव शरवृष्टिं वर्षन्तः, सः स्वशरैः तां शरवृष्टिं पूर्णतया निवारयामास। ततः सः सर्वान् नृपतीन् त्रिभिः त्रिभिः शरैः विव्याध, ते अपि भीष्मं पञ्चभिः पञ्चभिः शरैः विव्यधुः। सः तान् द्वाभ्यां द्वाभ्यां शरैः प्रत्यविध्यत्, स्वबलं दर्शयन्; तत्र युद्धं भीषणं, सुरासुरसंग्रामोपमं, अभवत्। सर्वेषां लोकवीराणां साक्षात् पश्यतां मध्ये भीष्मः धनुषः, पताकाग्राणि, कवचानि, शिरांसि च शरशक्तिभिः छित्त्वा पतयामास। संग्रामे शतशः सहस्रशः च तान् नृपतीन् सः छित्त्वा, अतुलां रथसत्त्वगतिं प्रदर्शयामास। शत्रवः अपि तस्य आत्मरक्षां संग्रामे पूजयामासुः, यः अनन्तवीर्यः, अन्यान् विनिघ्नन् अपि स्वयम् अविकम्प्यः स्थितः। ततः काशिराजस्य पुत्रः, सागरगामिनः राज्ञः पुत्रेण उपनितः, तैः सर्वैः युद्धे जित्वा, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः। कन्याभिः सह भीष्मः भरतान् प्रति प्रस्थितः; तदा, हे राजन्, शाल्वराजः बलवान् पृष्ठतः अन्वगच्छत्। शाल्वराजः, अवध्यबलः, शंतनुसुतं भीष्मं युद्धे समुपेत्य, प्रतिद्विपस्य पृष्ठे दन्तेन ताडयन् इव, समभ्यगच्छत्। सः वीरवरः गन्धमुपलभ्य, स्त्रियं इच्छन्, भीष्मं प्राह— "तिष्ठ तिष्ठ" इति। सः महाबाहुः शाल्वराजः, क्रोधसंयुक्तः, शत्रुसैन्यविनाशनः, पुरुषव्याघ्रं भीष्मं समाह्वयत्। तस्य वचनेन उद्विग्नः भीष्मः, धूमरहिताग्निवत् क्रोधेन ज्वलन्, धनुराकृष्य भ्रुकुटीं कृत्वा स्थितः। धर्ममेकं कर्तव्यं मनसि कृत्वा, निर्भयः, निःसंशयः, स रथी भीष्मः शाल्वस्य प्रति रथं प्रत्यावर्तयत्। तस्य प्रत्यागमनं दृष्ट्वा, सर्वे नृपाः तयोः समागमस्य दर्शनाय तत्र स्थिताः। तौ वीर्यशालिनौ, बलवंतौ, गोमध्यस्थौ द्वौ वृषौ इव, परस्परं बलं प्रादर्शयेताम्। ततः, नरश्रेष्ठ, शाल्वराजः शंतनुसुतं भीष्मं शतसहस्रशरैः अभिवर्षयत्। तत्र भीष्मः प्रथमं शाल्वेन अभिभूतः इति दृष्ट्वा, सर्वे नृपाः विस्मिताः "साधु साधु" इति शंसन्तः अभवन्। तस्य युद्धगतिं दृष्ट्वा, सर्वे राजानः हृष्टाः शाल्वराजं प्रशंसन्तः वचोभिः पूजयामासुः। क्षत्रियाणां तान् वचनानि श्रुत्वा, शत्रुनिघ्नः शंतनुसुतः भीष्मः, कोपितः, "तिष्ठ तिष्ठ" इति उच्चैः व्याहरत्। सः क्रुद्धः स्वसारथये "यत्र स राजा तत्र गच्छ; अद्य तं हनिष्यामि, यथा गरुडः सर्पं हन्ति" इति आज्ञापयत्। ततः कौरेयः सम्यक् वरुणास्त्रं सन्दधौ, तेन शाल्वराजस्य चत्वारः अश्वान् व्यनयत्। भीष्मः, नरशार्दूलः, स्वास्त्रैः शाल्वराजस्य अस्त्राणि प्रत्यवारयत्, तस्य सारथिं च व्यनयत्। ततः शंतनुसुतः भीष्मः, इन्द्रास्त्रं प्रयोक्तुं सम्यक् कृत्वा, कन्यायाः कृते तस्य उत्तमान् अश्वान् व्यनयत्। जित्वा, तं राजर्षिं जीवमानं मुमोच; ततः शाल्वराजः स्वपुरीं प्रतिपेदे, भारतर्षभ। तदा स धर्मनिष्ठः राजा स्वं राज्यं पुनः उपभुक्तवान्, ये चान्ये राजानः स्वयंबरदर्शनाय आगताः, ते अपि स्वस्वराज्यं प्रतिनिवृत्ताः। अन्ये नगरजयिनः अपि स्वस्वदेशं प्रतिनिवृत्ताः। एवं कन्याः विजित्य, भीष्मः, युद्धश्लाघ्यः, हस्तिनपुरं प्रति प्रस्थितः, यत्र कौरेयः धर्मात्मा विचित्रवीर्यः पृथिवीं पालयति। यथा तस्य पितुः शंतनोर् नृपश्रेष्ठस्य आसीत्, तथा सः नराधिपः अल्पेन कालेन अकुर्वत्। वनानि, नद्यः, पर्वतान्, वृक्षनिधीन् च विजित्य, शत्रून् युद्धे विनिहत्य, सः अनवद्यवीर्यः निर्भयः स्थितः।