यदा भीष्मः तत्र समुपस्थितः, तदा ताः सर्वाः परमसुन्दरीः कन्याः तम् अपश्यन्। स तु वृद्धः इति ज्ञात्वा, ताः संकुचिताः सन्, त्वरया निविव्युः। वृद्धः स धर्मात्मा भीष्मः, शिरसि पलितैः च वलिभिः च भूषितः, अत्र किं कारणं येन अयं भरतानां वृषः लज्जां विहाय आगतः इति ताः विचिन्तयन्ति स्म। भीष्मः मिथ्या ब्रह्मचारीति लोके यः कीर्त्यते, तस्य किम् इदानीं जनाः वदिष्यन्ति? वृथा एव सः पृथिव्याम् एवम् उद्घोष्यते इति ताः मनसि अकुर्वन्। क्षत्रियाणां ताः वाचः श्रुत्वा, भीष्मः क्रुद्धः अभवत्, हे भारत। ततः सः स्वयं ताः कन्याः अवरुणोत्, तत्र समागतान् नृपतीन् मेघनिनादवत् सम्बोध्य इदम् अवदत्—"दातव्याः कन्याः योग्येभ्यः इति पण्डितैः प्रशस्यते। केचित् कन्यां भूषणैः समलङ्कृत्य, धनं च दत्त्वा, गोद्वयं सह ददति। केचित् मूल्येन लभन्ते, अन्ये बलात् स्वीकुर्वन्ति, अन्ये स्वयमेव प्रयत्नेन प्राप्नुवन्ति, केचित् च प्रमत्तां कन्यां उपयान्ति। अन्ये ऋषिविवाहमार्गेण पत्नीं प्राप्नुवन्ति; अष्टमः विवाहो यः धनदानेन भवति, सः पण्डितैः अनुमोदितः। राजकुलानि तु स्वयम्बरं प्रशंसन्ति, गृह्णन्ति च; धर्मज्ञाः तु बलात् हरणं श्रेष्ठमिति वदन्ति। एतेषु मार्गेषु अहम् अपि बलात् एतां कन्यां ग्रहीष्यामि, यः वा विजेष्यति, यः वा पराजितः स्यात्, तेन सह युध्यध्वम्।" एवं नृपतीन् काशिराजं च संबोध्य, सः कौरेयः ताः कन्याः स्वस्य रथे स्थाप्य, तान् अनुज्ञाप्य, शीघ्रं प्रस्थितः। तदनन्तरं सर्वे राजानः क्रोधेन सन्तप्ताः, स्वस्मिन् आयुधानि गृह्णन्तः, रोषाद् ओष्ठौ ददंशुः। सः महान् कोलाहलः अभवत्, यदा ते शीघ्रं भूषणानि कवचानि च धारयन्ति स्म। तेषां भूषणानि कवचानि च सर्वत्र विक्षिप्तानि आसन्, तदा तत्र नक्षत्रसङ्घातवत् महान् शब्दः उत्पन्नः, हे जनमेजय। तेषां नेत्राणि क्रोधात् रक्तानि, भ्रुवौ च संकुचिते, भूषणकवचैः विकीर्णे, ते वीराः उत्तमैरश्वयुतैः रथैः, सर्वायुधसमुपेतैः, रथारूढाः अभवन्। ततः ते सर्वे राजानः शस्त्रैः सन्नद्धाः, निर्गच्छन्तं कौरेयं अनुययुः। तदा तत्र भीष्मस्य बहूनां राज्ञां च मध्ये, रोमाञ्चकारिणी घोरा च मुष्टिबद्धयुद्धवत् महासङ्क्रान्तिः अभवत्। एकैकशः ते दशसहस्राणि शराणि एकत्रैव अस्य प्रति प्राक्षिपन्; किन्तु तान् सर्वान् शरवर्षान् भीष्मः स्वशरजालैः छित्त्वा निवारितवान्। ततः सर्वे राजानः सर्वतः तं परिवव्रुः। ते मेघाः इव पर्वतम्, शरवर्षं तस्य उपरि ववर्षुः; स तु तद् सर्वं स्वशरैः प्रत्यवारयत्। ततः सः सर्वान् राज्ञः त्रिभिः त्रिभिः शरैः विव्याध; प्रत्येकः च भीष्मं पञ्चभिः शरैः विव्याध। भीष्मः अपि प्रत्येकं द्वाभ्यां शराभ्यां प्रतिजघान, स्ववीर्यं दर्शयन्। सः सङ्ग्रामः देवासुरयुद्धवत् अभवत्। सर्वेषां वीराणां पुरतः, भीष्मः धनुषः, ध्वजाग्राणि, कवचानि, शिरांसि च, शरशक्तिसम्पूर्णानि, छित्त्वा निपातितवान्। शतेषु सहस्रेषु च तत्र भीष्मः शस्त्रवेगं दर्शयन्, शतशः सहस्रशश्च शत्रून् नाशयन्, स्वयम् अवध्यः स्थितः। तस्य आत्मरक्षणम् अपि शत्रुभिः सत्कृतम्, यः असङ्ख्येयान् शत्रून् निहत्य, अच्युतवीर्यः अवशिष्टः। ततः काशिराजपुत्रः समुद्रयानपुत्रेण उपनितः; सर्वान् विजित्य, सः शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः कन्याभिः सहितः भरतान् प्रति प्रस्थितः। तदा, हे राजन्, शाल्वराजः भीष्मं पृष्ठतः अनुययौ। स दुर्धर्षः शाल्वराजः शन्तनुसुतं युद्धाय उपागच्छत्, प्रतिद्विपं इव परिपृष्ठे दन्तेन ताडयन्। सः बलिनां नायकः गन्धान्वेषणवत् अनुयातः; स्त्रीकामः स राजा भीष्मं 'तिष्ठ, तिष्ठ' इति समाह्वयत्। शाल्वराजः क्रोधात् बलवान्, पुरुषर्षभं भीष्मं रिपुसैन्यनाशनं समरे समाह्वयत्। तस्य वचोभिः उद्विग्नः भीष्मः, धूमरहितवन्हिवत् क्रोधेन ज्वलन्, धनुः संनद्धं गृहित्वा, भ्रुकुटिं कुर्वन् स्थितः। सः धर्मं समाश्रित्य, निर्भयः, विमूढः च न, महारथः शाल्वस्य अभिमुखं रथं पुनः प्रावर्तयत्। तं प्रत्यागच्छन्तं दृष्ट्वा, सर्वे राजानः तत्र समागता, भीष्मशाल्वयोः समागमं द्रष्टुम् उपविविशुः। तदा, नृपश्रेष्ठ, तौ बलिनौ वीरौ, वृषाभ्यां मध्ये गर्जन्ताविव, पराक्रमं दर्शयन्तौ, अन्योन्यं प्रति अभिद्रुत्य स्थितौ। ततः, हे पुरुषश्रेष्ठ, शाल्वराजः शन्तनुसुतं भीष्मं शरशतेन शतसहस्रैः अभिववर्ष। तदा भीष्मः शाल्वेन प्रथमं पीड्यमानः दृष्ट्वा, राजानः विस्मिताः 'साधु! साधु!' इति उच्चैः अभ्यनन्दन्। तस्य युद्धदक्षतां दृष्ट्वा, सर्वे राजानः हृष्टाः शाल्वराजानं प्रशंसावचनैः स्तुतवन्तः। तेषां क्षत्रियाणां वचः श्रुत्वा, रिपुनिग्रही भीष्मः शन्तनुसुतः क्रुद्धः, 'तिष्ठ, तिष्ठ' इति उच्चैः समाह्वयत्।