स सुहोत्रो राजा पृथिवीं शशास, या गजैः, गोभिः, हयैः, नानाविधानां रत्नानां समृद्ध्या च पूर्णा, तेन तदा गुरुतराभूत्। तस्य शासनकाले भूमिः गजैः, हयैः, रथैः, जनसमूहैः च संकुला बभूव; धर्मेण सः सुहोत्रो प्रजाः पालयामास। सर्वत्र भूमौ शतशः सहस्रशः यूपचिह्नानि दृष्टानि, सदा च सा जनैः धान्यैः च समृद्धा दीप्तिमती बभूव। तस्मात् सुहोत्रात्, इक्ष्वाकु-कन्यया अजमीढः, सुमीढः, पुरुमीढः च जाताः, हे भारत। तेषु सर्वेषु अजमीढः श्रेष्ठः, तस्मिन्नेव वंशः प्रतिष्ठितः। स अजमीढः त्रिभ्यः पत्नीभ्यः षट् पुत्रान् उत्पादितवान्—ऋक्षः, धूमिन्, नीलिः, दुष्यन्तः, परमेष्ठिन्, केशिन्; तेन जह्नुः द्वौ च जनरूषी नाम पुत्रौ जातौ। ऋक्षात् वीर्यवान् संवरणः रथान्तरस्य पुत्रः अभवत्। दुष्यन्त-पारमेष्ठिनौ पंचालानां प्रवर्तकौ अभवन्; कुशिकाः तु बलिनः जह्नोः वंशे विख्याताः। जनरूषेः पुत्रेषु ऋक्षः जेष्ठः राजा च अभूत्; तस्मात् ऋक्षात् संवरणः अभवत्, यः तव वंशकृत्, हे राजन्। यदा संवरणः ऋक्षपुत्रः पृथिवीं शशास, तदा महती जनहानिः अभवत्, यथाश्रुतम्। तदा तस्य राज्यं बहुविधैः आपद्भिः भग्नम्—अनावृष्ट्या, मृत्युनाऽपि, दारुणैः रोगैः च पीडितम्। ताः आपदः भारतानां प्रतिस्पर्धिनां च सेनां प्राहरन्, चतुर्विधेन च सेनया पृथिवीं कम्पयामासुः। तदा पंचालकन्या बलात् पृथिवीं जित्वा, दशभिः अक्षौहिभिः संवरणं प्रति अगच्छत्, युद्धे च तं निर्जित्य विजयी अभवत्। ततः संवरणः राजा भार्यया मन्त्रिभिः पुत्रैः मित्रैः च सह, भीतितः तस्मात् देशात् पलायितः। पराजिताः भारताः पश्चिमदिकं जग्मुः, सिन्धोः महानदीकूलस्य समीपे गिरिपार्श्वे च किञ्चिद् दुर्गमे वने वसन्तः। तत्र ते भारताः तस्मिन् दुर्गमे स्थले शरणं प्राप्य, बहूनि वर्षाणि तस्थुः; सहस्रसंवत्सराणि तत्रैव वासम् अकुर्वन्। अथ तत्र महर्षिः वसिष्ठः भारतान् उपागच्छत्; ते तं विनयेन प्रत्युद्ययुः, सत्कार्य जलं च अर्पयित्वा, सर्वं यथावत् तस्मै निवेदयामासुः। वसिष्ठः आसने उपविष्टः सन्, राजा स्वयम् एव तं याचत्—“त्वं नः पुरोहितः भव, वयं राज्याय यत्नं करिष्यामः” इति। वसिष्ठः “ओम्” इत्युक्त्वा भारतान् स्वीकृत्य, पौरवं सर्वक्षत्रियेषु सम्राट् अभिषेचयत्। श्रुतम् अस्माभिः, सः पुरीमध्ये, या पूर्वं भारतैः वासिता, शृङ्गवत् पृथिव्याम् आसीत्, तत्र राज्यं चकार। सः पुनः सर्वान् भूमिपतीन् निजकरान् विजित्य, पृथिवीं पुनः प्राप्य, महाबलवान् यज्ञान् अकरोत्। अजमीढः अपि बहून् महायज्ञान् सस्यान्नदानैः कृतवान्। ततः संवरणस्य, सूर्यकन्यायां तपत्यां, कुरुः अभवत्। सर्वे जनाः तं धर्मज्ञं विज्ञाय, कुरुं राजानं चक्रुः; तस्य महिम्ना कुरवः महतीं श्रद्धां प्राप्नुवन्, कुरुजनाङ्गलं तस्य नाम्ना प्रसिद्धं बभूव। सः महातपाः कुरु, तपसा कुरुक्षेत्रं पुण्यस्थलं चकार; अश्ववत्, चैत्तरथं मुनिं च अपि सः पुण्यं कृतवान्। तस्य पुत्रः जनमेजयः प्रसिद्धः, अन्ये च पुत्राः श्रूयन्ते; तस्य धर्मपत्नी पञ्च पुत्रान् अजनयत्—अविक्षितः, परिक्षित्, महाबलः शबलाश्वः, आदिराजः, विराजः, शाल्मली च महाबलः। उच्छैःश्रवा, भङ्गकारः, जितारिः अष्टमः; तेषां वंशे जनमेजयादयः सप्त, अन्ये च महारथाः कर्मभिः प्रसिद्धाः। परिक्षितः सर्वे पुत्राः धर्मे अर्थे च निपुणाः, कक्षसेनः, उग्रसेनः, महाबलः चित्रसेनः, इन्द्रसेनः, सुषेनः, भीमसेनः च—एते जनमेजयस्य पुत्राः पृथिव्यां कीर्तिमन्तः महाबलिनः। धृतराष्ट्रः ज्येष्ठः, पाण्डुः, बाह्लिकः च; निशधः महातेजाः, जाम्बूनदः च महाबलः। कुन्दोदरः, पदती, वसती च अष्टमः; सर्वे धर्मेऽर्थे च निपुणाः, सर्वभूतहिते रताः। ततः धृतराष्ट्रो राजा अभवत्; तस्य पुत्रः कुन्दिकः, हस्तिः, वितर्कः, क्रथः, कुन्दिनः च पञ्चमः। हविश्रवाः, इन्द्रभाः, अभिमन्युः च—एते त्रयः धृतराष्ट्रस्य पुत्राः पृथिव्याम् अजय्याः प्रसिद्धाः। प्रतिपः, धर्मनेत्रः, सूनेत्रः च; तेषु प्रतिपः श्रेष्ठः, अनुत्तमः पृथिव्यां बभूव। प्रतिपस्य त्रयः पुत्राः अभवन्—देवापिः, शान्तनुः, बाह्लिकः च महारथः। देवापिः धर्मस्य हिताय वनं गतः; शान्तनुः राज्यं प्राप, बाह्लिकः महारथः अभवत्। एते खलु भारतवंश्या देवतुल्याः महारथाः; अन्ये च बहवः श्रेष्ठराजानः ब्रह्मणा तुल्याः अभवन्। एवं पुण्यकीर्तयः देवतुल्याः महाबलिनः इला-वंशं वर्धितवन्तः, हे महाबाहो। जनमेजयः दीक्षां कृत्वा, गङ्गातटे सहस्रशः अश्वमेधयज्ञान्, शतानि वाजपेययज्ञानां च अकरोत्। पुनः सः महायज्ञैः सर्वकामदानेन देवांश्च पूजयामास; अग्निष्टोम, अतिरात्र, उक्त, सोमयज्ञैश्च बहुधा पूजां चकार।