राजा तस्यै अविलम्बेन "एवं भवतु" इति प्रतिजज्ञे, किन्तु, हे शुद्धस्मिते, त्वां स्वनगरे न नेष्यामि इति अपि अवदत्। स तां सुमध्याम् अर्हन्तीम् इति ज्ञात्वा, यथार्हम् एव तस्यै सन्देशं दत्तवान्। ततः स राजर्षिः तां निष्कलुषचारिणीं समुपविश्य, पुरोहितं आहूय यथोचितं वचनम् अवदत्—"यद् एषा कन्या उक्तवती, तद् अहं न अवमानयितुं शक्नोमि। मम यशस्वी पुत्रः विधिविहीनः न स्यात्; तस्मात्, शास्त्रविहितं विवाहं शीघ्रं कुरु, विलम्बः न क्रियताम्।" राज्ञा एवं उक्तः द्विजश्रेष्ठः सपराधः सन्, शास्त्रविहितेन विधिना राजर्षेः शोभनं विवाहसंस्कारं सम्यक् अकुरुत। ततः ब्राह्मणश्रेष्ठस्य आज्ञया, शुभैः कर्मभिः समाप्य, विवाहोत्सवेन च, सः तस्याः हस्तं गृहित्वा, परम्परानुसारं तया सह वसति चक्रे। राजा तस्यां विश्वस्य, पुनः पुनः "त्वदर्थं चतुर्विधां सेनां प्रेषयिष्यामि" इति उक्त्वा, तस्यै प्रति प्रतिज्ञां दत्तवान्। "त्रयीविद्याविदुषः वृद्धाः, विविधाः राजपुरुषाश्च, सह सहस्रैः शिबिकाभिः, सर्वे बन्धवः आगमिष्यामः। मूकाः, किराताः, कुब्जाः, वामनाः, उत्तमवस्त्रधारिणश्च, सारथयश्च सूतगायकाश्च सेनां अनुगमिष्यन्ति। शङ्खदुन्दुभिनिनादेन सह वनं यावद् यात्रा भविष्यति; एवं, हे शुद्धस्मिते, त्वां नगरं नयिष्यामि। अन्यथा त्वां मम गृहम् न नेष्यामि, हे मान्या; सर्वमङ्गलसंभावनया, हे सुब्रुवे, सत्यम् एतत् प्रतिजाने।" एवं उक्त्वा स राजर्षिः तां निष्कलुषचारिणीं समालिङ्ग्य, स्मितपूर्वकं ताम् अवलोकयामास। सः पुनः तां परितः परिक्रम्य आलिङ्ग्य, शाकुन्तलीं सुमुखीं तस्य पादयोः पतिताम् अपश्यत्। तां पुनः उत्तोल्य, "मा शोचि:," इति पुनः पुनः उक्त्वा, "सुकृतैः शपथे, हे राजकन्ये, त्वां नेष्यामि" इति प्रतिज्ञां दत्तवान्। एवं प्रतिज्ञाय राजा जनमेजयः चिन्तयन्, काश्यपस्य समीपं प्रस्थितः। स भाग्यवान्, तपस्यायाम् प्रवृत्तः, एतत् श्रुत्वा, "अविनयपूर्वकं प्राप्तोऽहम्—किं ब्राह्मणश्रेष्ठः तुष्टः स्यात्?" इति चिन्तयन्, स्वं नगरं प्रविवेश। क्षणात् अनन्तरं कण्वः अपि आश्रमं प्राप्तः। शाकुन्तला लज्जया पित्रा समीपं न अगच्छत्। सा भीता इव शनैः मुनिम् उपसृत्य, भारं गृह्य, तस्मै आसनं प्रकल्पयामास। सा महात्मनः काश्यपस्य पादौ प्रक्षालयित्वा, लज्जया तं नेत्राभ्यां न पश्यति स्म। शाकुन्तला लज्जिता मुनिम् न अपि अब्रवीत्; सा भीता, हे भारतश्रेष्ठ, स्वधर्मात् पतिता इव। सा स्वस्य दोषं दृष्ट्वा, ब्रह्मचर्यव्रतेन निगृहीता, लज्जिता अभवत्। तां तथा स्थितां दृष्ट्वा, मुनिः ताम् अभाषत—"अपि लज्जिता, यथापूर्वं दीर्घायुषी भविष्यसि; यद् अभवत्, तत् वद, मा विषादम्।" ततः पादप्रक्षालनानन्तरं, सा पुनः विश्रान्ताय मुनये यथेष्टं मूलफलानि समर्प्य, तस्य पादौ मृदुना समार्जयित्वा, शाकुन्तला, स्त्रीषु श्रेष्ठा, पौर्वराजस्य दुष्यन्तस्य पत्नी भविष्यन्ती, निवर्तिता। सा श्रान्ता अपि, अतीव सुशोभना, लज्जिता, शुद्धस्मिता, काश्यपं कम्पमानया गिरा अवदत्—"पितः, दुष्यन्तो नाम इलीलायाः पुत्रः राजा अत्र आगतः; सः, यं मया दैवेन पतिं स्वीकृतम्, आगतः। तस्मात्, पितः, प्रसादं कुरु; मम पतिः महायशाः। त्वं दिव्यदृष्ट्या सर्वं जानासि।" ततः काश्यपः दिव्यदृष्ट्या सर्वमवगच्छत्। तस्याः धर्मनिष्ठां च चित्तस्य च अविचलत्वं विज्ञाय, सः तपस्वी, प्रसन्नः, तस्याः कृतं विषयं प्रहर्षेण उवाच—"एवं, अहं सर्वं दिव्यचक्षुषा ज्ञातवान्, दृष्टवान् च—यद् त्वया अद्य कृतं, माम् उपेक्ष्य, राजवंशस्य निमित्तम्। पुरुषेण सह संयोगः धर्मलोपः न; मा विषादम्, सौम्ये, धर्मतः आचरितम्। क्षत्रियस्य गान्धर्वविवाहः श्रेष्ठः इति स्मृतः; उभयोः सम्मतौ, स एव उत्तमः। यथावत् विधिना कृतः सन्, सुतं सत्त्वसम्पन्नम् अवाप्स्यसि; दुष्यन्तः धर्मात्मा, महात्मा, नराणाम् उत्तमः। तव पतिः, हे शाकुन्तले, त्वयि अनुकूलायां आगतः, महात्मा; तव पुत्रः लोके ख्यातिम् अवाप्स्यति। सः समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं भोक्ष्यति, तस्य चक्रराजः अविघ्नः प्रवर्तिष्यते। तस्य चक्रं सदा निर्बाधं भविष्यति; तव कृते, हे सुशोभने, अहम् अत्यन्तं तुष्टः। बहूनि ऋतूनि व्यर्थानि गतानि, हे शुद्धस्मिते; अद्य फलितं जातम्, त्वं च दोषात् विमुक्ता। वरं वृणुष्व, यद् इच्छसि, तस्मात् कारणात्।" सा तदा, "यं मया पतिं स्वीकृतः, सः दुष्यन्तः नरश्रेष्ठः, सः मया देवसमक्षे पतित्वेन अभिज्ञातः; तस्मात्, तस्मै तस्य मन्त्रिणे च प्रसादं कुरु," इति उक्त्वा, सा बुद्धिमती धर्मं राज्ये स्थिरतां च वव्रे। तदा, पौर्वराजस्य दुष्यन्तस्य हितार्थं, कण्वः धर्मविदां श्रेष्ठः, ताम् "एवं भवतु" इति उवाच।