तत्र विशालः स वनः मधुरस्वनैः विहगानां कूजनैः च कोकिलानां निनदेन च, शतशः शलभानां कलरवैः च सम्पूर्णः आसीत्। तस्य वनस्य भूमिः शाखाविस्तीर्णैः छायासुन्दरैः वृक्षैः आच्छादिता, भ्रमरगणैः सञ्चालिताः, परमसुन्दर्युक्ता च आसीत्। न तत्र किञ्चिदपि वृक्षं पुष्परहितं, न फलरहितं, न शूलरहितं, नापि भ्रमरसंघैः आच्छन्नं किञ्चिद् वृक्षमासीत्। पुनः स वनः विहगानां कूजनैः प्रतिध्वनितः, बहुपुष्पैः विभूषितः, सर्वकाले विकसत्पुष्पैः वृक्षैः शोभितः, सुखछायायुतश्च आसीत्। तत्र महाबाहुः स राजा तं रमणीयं श्रेयस्करं च वनं प्रविवेश, यत्र वातः पुष्पितशाखासु वृक्षाणां क्रीडति स्म। तत्रैव ते वृक्षाः पुनः पुनः अद्भुतां पुष्पवृष्टिं कृत्वा, शिखरैः आकाशम् आलिङ्गन्तः, विहगानां मधुरस्वनैः प्रतिध्वनिताः च आसन्। विविधसौन्दर्ययुक्तैः पुष्पैः आवृताः वृक्षाः तत्र शोभन्ते, तेषां नवपल्लवेषु, पुष्पभारविनम्रेषु, विहगाः समागच्छन्ति स्म। तत्र मधु कामयमानाः भ्रमराः मधुरध्वनिं कुर्वन्तः, पुष्पभारविनम्रेषु नवपल्लवेषु सञ्जग्मुः। स महात्मा राजा पुष्पराशिभिः भूषितानि स्थलानि, लता-मण्डपैः परिवृतानि, मनोहारीणि च दृष्ट्वा प्रहृष्टचित्तः अभवत्। स वनः पुष्पितशाखासम्पृक्तैः वृक्षैः, इन्द्रध्वजोपमैरिव, विराजमानः आसीत्। तत्र सिद्ध-चारणगणैः, गन्धर्वाप्सरसां समूहैः, मदोन्मत्तवानरैः किंनरैः च स वनः सेव्यमानः आसीत्। शीतलः, सुगन्धितः, परागयुक्तः, सौम्यः च वातः तत्र वृक्षेषु कामवशात् सञ्चरति स्म। स राजा तं वनं, तादृशगुणयुक्तं, रम्यतीरं, ध्वजोपमं च, दृष्टवान्। तं वनं हृष्टविहगैः पूरितं निरीक्ष्य, सः एकं रमणीयं श्रेष्ठं च आश्रमं अपश्यत्। स आश्रमः विविधवृक्षैः घनः, ज्वलदग्निकुण्डैः च विराजमानः, अनुपमः, दीप्तिमान् च आसीत्, येन सः मान्यतया पूजितः। तत्र मुनयः, वालखिल्याः, ऋषिगणैः सहिताः, पुष्पशय्याभिः विततानि अनेकानि वेदिकास्थानानि च आसन्। महत्तरैः, दीर्घैः वृक्षैः, सर्वतः माल्ययुक्तैः च, स आश्रमः शोभितः; समीपे च रम्यसलिलवती पुण्या नदी प्रवहति स्म। तं मनोहरं आश्रमं, बहुविधविहगैः कूजनैः पूरितं, मृगपशुगणैः च सञ्चरितं दृष्ट्वा स राजा तुष्टः अभवत्। स अनुपमः, दीप्तिमान्, सर्वतो मोहयन्, देवलोकसदृशः आश्रमः तेन समीपगमितः। तत्र सः एकां पुण्यसलिलां नदीं, आश्रमसंयुक्तां, सर्वभूतानां जननीमिव स्थितां, अपश्यत्। तस्या नदीः तटेषु चक्रवाकयुताः सन्तः, पुष्पैः फेनैः च प्रवहन्त्याः, किंनरगणसेवितां, गजभल्लूकनिषेवितां च दृष्ट्वा। तत्र मङ्गलस्वरूपेण स्वाध्यायध्वनिना प्रतिध्वनितं, रम्यतीरसंयुक्तं, मदोन्मत्तगजैः व्याघ्रैः महोरगैः च सेवितं नदीतीरं दृष्टम्। तस्याः तटे महात्मनः पूज्यस्य कश्यपस्य दिव्यः आश्रमः आसीत्, यं महर्षिगणाः सेवन्ते स्म। तं नदीसंयुक्तं आश्रमं दृष्ट्वा, राजा तत्र प्रवेशाय मनः कृतवान्। मालिनीद्वीपेन, रम्यतीरयुक्तेन, तेन आश्रमः, नरनारायणस्थानं, गङ्गेव शोभमानः आसीत्। स राजा, वनं प्रविश्य, मदोन्मत्तमयूरनिनादेन प्रतिध्वनितं, चित्ररथसदृशं देशं प्राप। महान्, अनिर्वचनीयतेजस्वी, सः कश्यपं मुनिं, कण्वं तपस्विनं च द्रष्टुं गतवान्। स्वस्य अश्वपदातिगजसमाकुलं सैन्यं वनसीम्नि स्थित्वा, तान् इदं वचनं उवाच— "अहं कश्यपं तपस्विनं शुद्धं मुनिं द्रष्टुं गच्छामि; भवन्तः मम प्रत्यागमनपर्यन्तं स्थेयुः।" नन्दनसदृशं तं वनं प्राप्त्वा, स नरपतिः क्षुत्पिपासे च त्यक्त्वा, परमं हर्षं प्राप। मन्त्रिभिः राजचिह्नैः विभूषितैः, पुरोहितेन सह, स राजा तं श्रेष्ठमाश्रमं प्रविवेश। स तपोविशेषनिधिं मुनिं द्रष्टुम् इच्छन्, ब्रह्मलोकसदृशं, भ्रमरध्वनिपूरितं, बहुविधद्विजसमूहैः पूरितमाश्रमं दृष्टवान्। विस्मितलोचनः स राजा प्रहृष्टः अभवत्; सः ऋग्वेदपाठिनां श्रेष्ठानां बाह्वृचाणां सम्यक् क्रमशः क्रियासु प्रवृत्तानां ऋचः श्रुतवान्। तं आश्रमं यजुषां वेदविद्भिः, सुसंस्कृतैः, सामगायिभिः नियमशीलैः, सायमधुरैः सामगीतैः, कर्माङ्गविद्भिः, विभूषितम् आसीत्। तत्र संयतात्मभिः, सुशिक्षितैः, भरुंडसामाथर्वणगीतिभिः, आत्मनिग्रहेण, तं आश्रमं शोभितम् आसीत्। श्रेष्ठाथर्वणपाठकैः, पूगयाज्ञीयसामगीतिभिः, सम्यक् शब्दानुक्रमयुक्तैः संहितागायिभिः, तत्र प्रतिध्वनितम्। अन्यैः द्विजातिभिः, स्वरसंयमयुक्तैः, सुस्वरैः वचनैः, तद् आश्रमं ब्रह्मलोकसदृशं विराजमानम् आसीत्। कर्मक्रमविशारदैः, तर्कात्मविद्भिः, वेदविशारदैः च, तद् आश्रमं शोभितम्। विविधतर्कसमवायविद्भिः, क्रियाविशेषज्ञैः, मोक्षधर्मनिष्ठैश्च, तद् आश्रमं पूरितम्। सिद्धान्तस्थापन-च्युतिसंहरणैः, व्याकरण-छन्दो-निरुक्तविद्भिः, कालशास्त्रविशारदैः च, तत्र तद् आश्रमं दिव्यतेजसा विराजते स्म।