तत्र किञ्चित्क्षुधितव्याघ्रमनुष्यैः केचित् भक्षिताः, केचित् तु अरणिमन्थनजनिताग्निना वनमध्ये जीवितुं समशक्नुवन्। तस्मिन्नन्तरे, ते मांसं सम्यग् पक्त्वा च दग्ध्वा, तत्र भक्षयन्तः स्थिताः। तत्रापि केचन मदोन्मत्तबलिनः गजाः, शस्त्रैः विदारिताः, भयानकाः सन्तः, शुण्डाः संकुच्य, वेगेन पलायमानाः, मलमूत्रं विसृज्य, रक्तं च बहु स्रवयन्तः दृष्टाः। तत्रैव वन्यगजाः बहून् मनुष्यांस्तु निहत्य, तद्वनं, मेघमण्डलेन छन्नम् इव, बाणवृष्ट्या सिक्तम्, मृगैः समाकीर्णम्, मृगपतिना नृपतेन हतस्य शोभाम् अवाप। ततः स राजा, सह सैन्यरथवाहनैः, सहस्राणि पशूनां हत्वा, तत्र सिद्धचारणसेवितं घनमिव वनं ददर्श। सः, द्वयोजनदूरं नगरेभ्यः, मृगान् अनुसृत्य, स्वयं च श्रान्तः, तद्वनं निरीक्ष्य तस्थौ। पशून् अनुसृत्य, राजा तुरगान् शीघ्रं प्रावर्तयत्; मृगयया तु सः अन्यद् वनं प्रविवेश। स एकाकी, महाबलः, क्षुधातृष्णाश्रमपीडितः, वनस्य अन्तं प्राप्य, विस्तीर्णं रिक्तदेशं समुपेयाय। तदपि अतिक्रम्य, सः उत्तमाश्रमैः शोभितं, मनोहरं, चक्षुषां रमणीयतमं देशं ददर्श। शीतलमारुतसंयुक्तः, सः अन्यं महावनं प्राविशत्, यत्र पुष्पितवृक्षैः तथा सुशोभितैः तृणवनैः समन्तात् आच्छादितम्। तद्वनं विस्तीर्णं, मधुरशब्दयुक्तश्च पक्षिस्वरेण, कोकिलानां च निनादेन, पिपीलिकासंघैः च कलकलायमानम्। तत्र विस्तीर्णशाखिनः सुखछायायुक्ताः वृक्षाः, भ्रमरसंघैः सञ्चालितभूमयः, परमशोभायुक्ताः दृष्टाः। न तत्र कश्चिद्वृक्षः अपुष्पः, नाफलः, न कण्टकहीनः, नापि भ्रमरसमूहैः आवृतः। तद्वनं पक्षिस्वरेण प्रतिध्वन्यमानम्, पुष्पसमृद्ध्या भूषितम्, सर्वर्तुपुष्पितवृक्षैः छायाम् उपनयद् विराजितम्। स महाबाहुः तं रमणीयं श्रेष्ठवनं विवेश, यत्र वातः पुष्पितशाखासु क्रीडति। तत्रैव वृक्षाः पुनः पुनः अद्भुतं पुष्पवृष्टिं वर्षन्तः, शिखरैः दिवं स्पृशन्तः, पक्षिस्वरेण प्रतिध्वन्यमानाः। तत्र नानावर्णपुष्पशोभिताः वृक्षाः विराजन्ते स्म; नवमञ्जरीषु, पुष्पभारनमितासु, पक्षिणः समागताः। मधु लोभयन्तः भ्रमराः तत्र मधुरध्वनिं कुर्वन्तः, पुष्पभारनमितेषु कोमलशाखासु। सः महातेजाः, पुष्पराशिभिः विभूषितानि, लताकुञ्जैः परिवेष्टितानि, मनोहराणि स्थलानि दृष्ट्वा, हृष्टः अभवत्। पुष्पितशाखासंहतैः वृक्षैः, इन्द्रध्वजनिभैः, तद्वनं शोभायमानम्। तद्वनं सिद्धचारणगणैः, गन्धर्वाप्सरसां समूहैः, मदोन्मत्तवानरकिन्नरैः च सेवितम्। सौम्यः शीतलः सुरभिगन्धयुक्तः, परागसंयुक्तः मारुतः, वृक्षेषु कामान्वितः सञ्चरन् इव। स राजा, तादृशगुणयुक्तं, रम्यतीरयुक्तं, ध्वजनिभं वनं दृष्ट्वा, तत्र दृष्ट्वा हृष्टः। पक्षिसंघैः उल्लसितं वनं निरीक्ष्य, सः रमणीयं श्रेष्ठमाश्रमं अपश्यत्। नानावृक्षसमावृतं, अग्निशिखाभिरदीप्तं, तदद्वितीयं दिव्यं चाश्रमं सः ससन्मानं चकार। तत्र तापसैः, वालखिल्यैः, मुनिसंघैः च समन्वितम्, पुष्पशय्याविस्तीर्णैः होमकुण्डैः च समृद्धम्। महान्तः, उन्नतवृक्षाः, सर्वतः मालाभिरलङ्कृताः, तत्रैव, हे राजन्, पुण्यसलिलयुक्ता शोभनानदी समीपे प्रवहति स्म। तदाश्रमं नानापक्षिसङ्कुलं, मृगगणैः समन्वितं, दृष्ट्वा सः तेन मोदितः। तदद्वितीयं दिव्यमाश्रमं, सर्वथा सुरालयोपमं, सः प्राप। तत्र सः आश्रमसंयुक्तां पुण्यसलिलयुतां नदीं ददर्श, या सर्वभूतानां जननीव तिष्ठति। तस्याः तीरे, चक्रवाकसमाकीर्णेषु सिक्तेभ्यः सिक्तेभ्यः शबलसिक्तेषु, पुष्पफेनयुक्तसलिलेषु, किन्नरगणनिषेवितेषु, गजभल्लूकसेवितेषु च। मङ्गलस्वाध्यायध्वनिप्रतिध्वन्यमानम्, शोभनतीरसमलङ्कृतम्, मदोन्मत्तगजव्याघ्रमहोरगनिषेवितम्। तस्याः तीरे, तत्र महात्मनः कश्यपस्य दिव्यं तेजस्विनमाश्रमं, महर्षिसङ्घैः सेवितं, सः ददर्श। एवं नदीसंयुक्तं तदाश्रमं दृष्ट्वा, राजा तदाश्रमं प्रविष्टुं संकल्पमकरोत्। मालिनीद्वीपेन शोभितं, रम्यतीरयुक्तं, नरनारायणस्थानं, गङ्गायाः सदृशं तद्वै शोभते स्म। मदोन्मत्तमयूरनिनादितमहावनं प्रविश्य, सः नरश्रेष्ठः चित्ररथसदृशं देशं प्राप। सः महागुणसम्पन्नः, अवर्णनीयतेजसा युक्तः, कश्यपमुनिं च तपोधनं कण्वं च द्रष्टुं जगाम। स्वसैन्यं, अश्वपदातिगजसमाकीर्णं, वनस्य सीम्नि स्थापयित्वा, तानिदं वचनमब्रवीत्— "अहं शुद्धात्मानं तपस्विनं कश्यपं मुनिं द्रष्टुं गच्छामि; यूयं मम प्रत्यागमनं यावत् अत्रैव तिष्ठत।" एवं नन्दनवनोपमं तत् वनं प्राप्य, नराधिपः क्षुधातृष्णां विसृज्य, महानन्दमवाप।