ग्रामे कामनायै प्रवृत्तानां गृहीणां मध्ये संयतस्तपस्वी यः परिव्राजकः, स एव द्वयोः प्रथमं प्राप्नोति। यः तु दीर्घायुष्यम् अलभमानः, कुपथेन प्रवृत्तः, तपसा क्लिश्यमानः, स अन्यं तपः समाचरेत्। यः पुरुषः सदा पापकर्मणां भीतः सन्, सुखानि अपि कुर्वन्, परमानन्दं प्राप्नोति। यद् दारुणं तत् अनृतं इति कथ्यते; यो धर्मसेवकः लाभकांक्षया मनसा, स निर्बलाश्ववत्, तस्यैव सरलता, एकाग्रता, ऐश्वर्यं च। राजन्, त्वां केन आहूतः? केन प्रेषितः? त्वं युवा, माल्यधारी, सुन्दरः, दीप्तिमान्—कुतः आगतः, केन दिशि, किम् राज्यम् अस्ति ते? लोकपालाः ब्राह्मणाश्च माम् प्रेरयन्ति। साधूनाम् आश्रितः पन्थाः दुर्गः; ये तत्र समागताः, सर्वे गुणसम्पन्नाः। मम इन्द्रात् एषः वरः लब्धः, भूमौ पतिष्यतः समये। त्वां पृच्छामि—माम् अधः न पातय—यदि मम लोका अत्र सन्ति, राजन्। दिवि वा स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। यावन्तः गावः अश्वाः च पृथिव्यां, मृगाः पर्वतानि च, तावन्तः ते लोका स्वर्गे प्रतिष्ठिताः—एतद् विद्धि, राजसिंह। तवैतान् ददामि—माम् अधः न पातय—ये स्वर्गे मम लोका, तव सन्तु। दिवि वा स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, शीघ्रं तत्र गच्छ, मोहम् विहाय। मद्वद् ब्राह्मणो ब्रह्मविद् वा दानं न गृह्णाति, राजश्रेष्ठ। यथा द्विजातये दातव्यं, तथा पूर्वं दत्तं मया, राजन्। अब्राह्मणः दुःखी जनः न जीवेत्, न चास्य अब्राह्मणपत्नी, वीरपत्नी अपि स्यात्। पूर्वं अकृतं कर्म कर्तुं न इच्छेयम्, धर्मविज्ञानाय; कथं तत् हितं स्यात्? त्वां पृच्छामि, कामरूपिन्—अहं प्रतर्दनः—यदि मे लोका सन्ति, दिवि वा स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। बहवः ते लोका, राजन्—सप्त दिवसान् रात्रिश्च प्रतिव्यक्ति—मधुना सिक्ताः, घृतेन मिश्रिताः, दुःखरहिताः, अनन्ताः, त्वां प्रतीक्षन्ते। तवैतान् ददामि—माम् अधः न पातय—ये मम लोका, तव सन्तु। दिवि वा स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, शीघ्रं तत्र गच्छ, मोहम् विहाय। राजा न स्वसमानशक्तेः, धर्मिष्ठस्यापि, समृद्धिं न कामयेत्, राजन्। दैवात् आपतिते दुःखे, बुद्धिमान् राजा कदापि न दारुणं आचरेत्। धर्मपथे स्थितः राजा, यशः कामयमानः, धर्मदृष्ट्या आचरन्, धर्मज्ञः यथा अहम्, स कथं माम् अधमं कर्म कर्तुम् इच्छेत्? अन्यैः अकृतं, केवलं कामात्, न कर्तव्यम्; किं तत्र पुण्यम्? धर्माधर्मयोः विवेकेन कार्यं कर्तव्यम्, यत् कर्तव्यम्, यच्च न, तत्र जागरूकः स्यात्। यो बुद्धिमान्, सत्यवादी, जितेन्द्रियः, राजा च, स एव लोकस्य रक्षकः भवति। धर्मे सन्देहे, वा कामलाभयोः समत्वे— तत्र धर्मकर्मैव प्रथमतः कर्तव्यम्; स धर्मः यः न कामलाभयोः विरोधि। त्वां पृच्छामि, धनद, औषधिपते, अस्ति मे लोकः स्वर्गे, राजन्? यदि दिवि प्रतिष्ठितः, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। यावद् व्योम, पृथिवी, दिशः, तथा सूर्यः तेभ्यः तेजसा प्रकाशते—तावन्तः लोका स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, तैः सर्वैः प्राणिनः स्थिताः। ते लोका तव दत्ताः; नाशं मा गम्याः। ये मम लोका, तव सन्तु। तृणाग्रं अपि मूल्यं दत्त्वा, यदि ते ग्रहणं निर्मलम्, तान् ग्रहीष्व, राजन्। न स्मरामि कदापि मिथ्याविक्रयं कृतम्, न च व्यर्थं किञ्चित् गृहीतम्, बालोपहासभीतः। अन्यैः अकृतं, केवलं कामात्, न कर्तव्यम्; किं तत्र पुण्यम्? राजन्, त्वं तान् लोका गृहाण, मया दत्तान्; यदि मूल्यं न इच्छसि, तथा स्यात्। न तान् प्रतिग्रहीष्यामि पुनः, राजन्; सर्वे ते लोका तव सन्तु। त्वां पृच्छामि, अहं शिबिः, उशीनरः पुत्रः; यदि मे लोका अत्र सन्ति, प्रिय, दिवि वा स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। यः त्वं, राजन्, साधून् न अवज्ञासि, वाचा वा हृदया वा, ते याचमानाः सन्तः, तस्मात् अनन्ताः ते लोका स्वर्गे प्रतिष्ठिताः, महान्तः, मेघगर्जितनिनादाः, तव भवन्तु। त्वं तान् लोका गृहाण, मया दत्तान्; यदि मूल्यं न इच्छसि, तथा स्यात्। न प्रतिग्रहीष्यामि दत्त्वा, यत्र स्थितधीराः गच्छन्ति, न शोचन्ति। यथा त्वं, राजन्, इन्द्रसमशक्ति, ते लोका अनन्ताः, तथैव। अद्य अहं अन्यस्मात् दानात् न रमामि; अतः हे शिबे, नाहं भागं इच्छामि। यदि त्वं, राजन्, न एकैकशः लोका गृह्णासि, सर्वान् दत्त्वा, वयं सर्वे नरकं गमिष्यामः। यद् अहम् अर्हः, तत् मम दीयताम्, सत्यप्रियाः धर्मज्ञाः। न मे पूर्वं किञ्चित् कृतं स्मरामि, येन अहं तद् अर्हामि। केषां पञ्च स्वर्णरथाः दृश्यन्ते? तान् आरोह्य, पुरुषः नित्यलोकान् इच्छति। एते पञ्च स्वर्णरथाः तव, उन्नता दीप्तिमन्तः, ज्वलन्तः इव अग्निजिह्वाः। महासत्रे अश्वमेधे, आदौ स्वयम्भुवा विधिना, अश्वस्य सर्वाङ्गानि यथाक्रमम् संयुज्यन्ते। भारत, होतृ, अध्वर्यु, उद्गातृ, ब्रह्मणः, षोडश ऋत्विजः च, यथाविधि हविः अग्नौ जुह्वन्ति। ये पापिष्ठाः नराः पृथिव्यां धूमस्य गन्धं पिबन्ति, ते तत्क्षणमेव पाव्यन्ते, पापात् विमुच्यन्ते। एतस्मिन्नेव समये, माधवी, तपोबलसम्पन्ना, मृगचर्मणा शरीरं आवृत्य, तस्मिन्नेव प्रविष्टा। मृगैः सह विचरन्ती, तेषां यथाचारं जीवमाना, यज्ञवाटं प्रविश्य, मृगगणैः सह, विस्मिता बभूव। धूमगन्धं घ्राणयन्ती, तत्र मृगैः सह विचरन्ती, यज्ञस्थलं विचिन्वती, निजान् पुत्रान् पराजितान् अपश्यत्। महायज्ञस्य ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, माधवी हृष्टा बभूव, नहुषस्य पुत्रं ययातिं, भूमिं न स्पृशन्तं, अपश्यत्।