कः स धर्मवित्, यः सर्वान् कामान् कर्माणि च परित्यज्य, इन्द्रियाणि निगृह्य, मुनिव्रतम् आस्थाय मौन्ये स्थितः, अस्मिन् लोके सिद्धिं प्राप्नोति। सदा शुद्धदन्तः, सम्यग् नखच्छेदः, स्नातः, भूषितः, कृष्णवर्णः अपि शुद्धकर्मा यः, तं कः न पूजयेत्? तपसा कृशः, तनुः, मांसास्थिरुधिरक्षयः, सः इमं लोकं जित्वा परं लोकं गच्छति। यदा मुनिः मौने स्थित्वा द्वन्द्वातीतः भवति, तदा सः इमं लोकं जित्वा परमं लोकं प्राप्नोति। यदा च सः गोमुखवत् स्वयं मुखेन अन्नं याचते, तदा अस्य अमृतत्वाय सर्वं जगत् योग्यं भवति। सर्वेषां सामान्यं धर्मं विद्धि—क्रोधं लोभं द्वेषं चाप्रशान्तिं परित्यज्य, मत्सरमायामानदम्भनिन्दाः त्यक्त्वा, यः क्रोधलोभममतारहितः, स एव धर्मवित्। यः सदा भुञ्जानः, ब्रह्मचारी, गार्हस्थ्यधर्मे स्थितः, वानप्रस्थो वा, यतिः वा, सः अन्नेन अधर्मं न आप्नोति। कथं एष धर्मः, तद् वद। मुनये अष्टौ ग्रासाः, वानप्रस्थाय षोडश, गार्हस्थ्याय द्वात्रिंशत्, ब्रह्मचारिणे अनन्ताः इति विधिः। एवं एतेषां हेतुभिः, अष्टकायाः शुभाशुभफलानि ज्ञेयानि। राजन्, एतेषां द्वयोः कः देवांश् शीघ्रं गच्छति, यथा सूर्यचन्द्रमसौ शीघ्रं धावतः? गृहेषु कामनिष्ठेषु वसन् संयतः परिव्राजकः तयोः अग्रे गच्छति। यः दीर्घायुषा न सन्, कुपथं चरति, तपसा क्लिश्यते चेत्, सः अन्यं तपो विधिं समाचरेत्। यः सदा पापकर्मभीतः, सुखानि कुर्वन् अपि, सः परमं सुखं प्राप्नोति। यत् क्रूरं तत् मिथ्यैवोच्यते; यः लाभाय धर्मसेवां करोति, सः अशक्ताश्ववत्; तस्य एव straightforwardness, ध्यानं, शीलं इति। कः त्वां प्रेषितवान्, केन त्वं आहूतः, राजन्? नवयुवकः, माल्यधरः, शोभनः, दीप्तिमान्—कुतः आगतः, कस्यां दिशि, किं राजत्वमस्ति ते? लोकपालाः ब्राह्मणाश्च मां प्रेरयन्ति। साधूनां मार्गः दुर्गः, तत्र समागताः सर्वे गुणवन्तः। इन्द्रात् एष वरः मया लब्धः, भूमौ पतिष्याम्यहम्। त्वां पृच्छामि—मां न पातय—यदि मे लोका अत्र सन्ति, राजन्। दिवि वा, स्वर्गे वा, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। यावन्ति गावश्वा भूमौ, यावन्ति मृगगिरीणि, तावन्तः लोका ते दिवि संस्थिताः—इति विद्धि, नरसिंह। तान् लोके तुभ्यं ददामि—मा पातय—ये मे लोका दिवि, राजेन्द्र। दिवि वा, स्वर्गे वा, तान् शीघ्रं प्राप्नुहि, मोहात् मुक्तः। मम सदृशः, यो न ब्राह्मणो, न ब्रह्मवित्, कदापि दानं न गृह्णाति, राजश्रेष्ठ। यथा द्विजातिभ्यः दातव्यम्, तथा पूर्वं मया दत्तम्। अब्राह्मणः, दीनः, जीवेत् न कदापि, नापि तस्य अब्राह्मणपत्नी, वीरपत्नी अपि स्यात्। अनुष्ठेयमकर्तव्यम् अहम् न करिष्यामि, धर्मस्य निर्णयाय। त्वां पृच्छामि, रूपवान्—अहं प्रतर्दनः—यदि मे लोका सन्ति, दिवि वा, स्वर्गे वा, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। बहवः लोका ते, राजन्, सप्तदिनरात्रमेकैकस्य, मधुपूर्णा, घृतमिश्रिता, दुःखरहिताः, अनन्ताः, तव प्रतीक्षन्ते। तान् लोके तुभ्यं ददामि—मा पातय—ये मे लोका, ते तव सन्तु। दिवि वा, स्वर्गे वा, शीघ्रं प्राप्नुहि, मोहात् मुक्तः। राजा न कदापि तस्य समशक्तेः अपि, सम्पदं इच्छेत्, धर्मिष्ठः अपि। दैवयोगात् आपदि प्राप्ते, पण्डितः राजा कदापि क्रूरं न कुर्यात्। कीर्तिम् इच्छन् धर्मपथे स्थितः राजा, धर्मदृष्ट्या आचरितव्यम्; धर्मज्ञः यथा अहम्, तथा त्वं मयि कृपणं न आचरितुम् अर्हसि। अन्यैः अप्राप्तं केवलं कामात् न कर्तव्यम्; तत्र का श्रेयः? धर्माधर्मयोः विवेकः कर्तव्यः, कार्याकार्ये च सततं जागरूकः स्यात्। यो बुद्धिमान्, सत्यवादी, जितेन्द्रियः, राजा—सः महात्मा लोकपालकः भवति। धर्मे सन्देहे, वा कामलाभयोः समत्वे, तदा धर्मकार्यं पूर्वमेव कर्तव्यम्; यः धर्मः सः न कदापि कामलाभविरोधि। पुनः पृच्छामि, धन्य, औषधिवान्, अस्ति मे स्वर्गलोको वा, राजन्? यदि दिवि संस्थितः, महात्मन्, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। यावदाकाशपृथिव्यः, दिशः, सूर्यश्च तव तेजसा प्रकाशते, तावन्तः लोका स्वर्गे स्थिताः, येन प्राणिनः धार्यन्ते। तान् लोके तुभ्यं ददामि, मा पत, ये मे लोका, ते तव सन्तु। तृणमात्रेण अपि क्रीणातु, यदि ते ग्रहणं निर्मलम्। कदापि मिथ्याविक्रयं न स्मरामि, न च व्यर्थं किञ्चिद् गृहीतम्, बालानां निन्दाभयात्। अपूर्वं केवलं कामात् न करिष्यामि; तत्र का श्रेयः? त्वं, राजन्, ये मया दत्ताः लोका, गृहाण; यदि मूल्यं न इच्छसि, तदस्तु। नाहम् प्रतिग्रहेष्यामि, सर्वे लोका ते सन्तु। पृच्छामि, अहं शिबिः, उशीनरः सुतः; यदि मे लोका अत्र, प्रिय, दिवि वा, स्वर्गे वा, त्वां धर्मक्षेत्रज्ञं मन्ये। यतः त्वं, राजन्, न वाचि न चित्ते साधून् अवमन्यसे, तस्मात् ते अनन्ता लोका स्वर्गस्थाः, मेघनिनादवत्, तव भवन्ति। त्वं, राजन्, ये मया दत्ताः लोका, गृहाण; यदि मूल्यं न इच्छसि, तदस्तु। दत्तं पुनर्न प्रतिग्रहे, यत्र स्थिता न शोचन्ति। यथा त्वं, राजन्, इन्द्रसमशक्तिमान्, तथा ते लोका अनन्ताः; परदत्ते अद्य अहं न हृष्यामि, तस्मात्, शिबे, न भागमिच्छामि। यदि त्वं, राजन्, न एकैकं लोके गृह्णासि, तर्हि सर्वान् दत्वा वयं सर्वे नरकं गमिष्यामः। एवं धर्मस्य रहस्यं, त्यागस्य महत्त्वं, सत्पथस्य च लक्षणं महर्षिभिः, राजर्षिभिः चोक्तं, यः श्रद्धया अनुसरति, सः एव श्रेयः, सः एव अमृतत्वं प्राप्नोति।