यदा नहुषपुत्रः राजा ययातिः कनिष्ठपुत्रं पुरुमभिषेचयितुमिच्छति स्म, तदा ब्राह्मणादयः सर्ववर्णाः सभायामिदं वचनमूचुः— “भगवन्, कथं देवयानीयाः शुक्रपौत्रस्य ज्येष्ठस्य यदोरुत्सृज्य राज्यं पुरवे दत्तमिति? यदुः तव ज्येष्ठः पुत्रः प्रथमतः जातः, ततोऽनन्तरं तुर्वसुः, शर्मिष्ठायाः द्रुह्युः, ततोऽन्यः अनु, अन्ते च पुः उत्पन्नः। कथं कनिष्ठः ज्येष्ठानतिक्रम्य राज्याय योग्यः स्यात्? इदं त्वां पृच्छामः, धर्मं पालय। ततः राजा ययातिः समस्तान् वर्णान् ब्राह्मणपुरोगमान् संबोध्य उवाच— “मम वचनं शृणुत, राज्यं कदापि न कस्यचित् केवलं ज्येष्ठाय दातव्यं। मम ज्येष्ठः पुत्रः यदुः ममाज्ञां न शुश्राव; पितुः प्रतिकूलं वर्तते यः सुतः, स धर्मज्ञैः न सुत इति स्मृतः। यः पुत्रः मातापित्रोः वचनं पालयति, तयोः हिताय प्रवर्तते, भक्त्या सेवते, स एव सत्पुत्रः, पुत्रधर्मे स्थितः। ‘पूति’ नाम नरकः, दुःखरूपः स नरकः; तस्मात् नरकात् रक्षणाय लोके जनाः पुत्रं इच्छन्ति। यः पुत्रः स्वसदृशः, पितरं देवान् ऋषींश्च पूजयति, गुणसम्पन्नः, स एव ज्येष्ठः सुतः कथ्यते। मूकः, अन्धः, बधिरः, कुष्ठी, स्वधर्मात् च्युतः, चौरः, पापात्मा वा—even if he is eldest—न स ज्येष्ठः इति कथ्यते। गुणवान् धर्मात्मा पुत्रः, लोकेऽस्मिन्परत्र च यशः प्रापयति, ज्येष्ठभागं लभते, स एव सत्पुत्रः, न तु अन्यः। धर्मविदोऽप्येतत्सुतधर्मं पितृणां हिताय निर्दिशन्ति। वेदोऽपि वदति—‘आत्मनः पुत्रो जायते, हृदयात्; तस्मात् यत्तस्य जातं तत्सर्वमात्मैव’ इति। मया यदुः, तथा तुर्वसुः, द्रुह्युः, अनुश्च, सर्वे मम आज्ञां न शुश्रुवुः, महानवमानो मया तैः प्रापितः। किन्तु पुः मम वचनं पालयन्, विशेषेण मां पूजयन्, कनिष्ठत्वमपि सन्, मम राज्यपात्रः, येन मम वार्धक्यं पोष्यते। मम मनोरथः पुः द्वारा पूर्णः जातः, शुक्रेण, उशना महर्षिणा, दत्तवरप्रभावाच्च। यः पितरं पालयति, स एव राजा, पृथिव्याः ईश्वरः; पुत्रेषु यः शुश्रूषुः, स एव सुतः, स एव भाग inheritor इति। गुणसम्पन्नः पुत्रः, सदा मातापित्रोः हिते प्रवर्तते—even if he is youngest, श्रेष्ठः—सर्वसमृद्ध्यर्हः; एष धर्मार्थशास्त्रवेदेषु ऋषिभिः उक्तम्। पुः राज्यस्य पात्रः, स मम हितकारी पुत्रः; शुक्रदत्तवरस्य प्रतिकूलं किमपि नोक्तव्यम्। एवं सन्तुष्टैः नगरवासिभिः जनपदैश्च उक्तः नहुषः स्वं पुत्रं पुम् राज्येऽभिषिच्य, ज्येष्ठान् पुत्रान् यदुं तुर्वसुम् द्रुह्युमनूं च तेषां अनुजान् च, बाह्येषु देशेषु न्ययोजयत्। पुम् राज्ये स्थाप्य, राजा वने व्रतमादत्त; ब्राह्मणैः तपस्विभिः सह नगरात् निर्गत्य, देवयानीयया शर्मिष्ठया च सह, वनं गत्वा, परमं तपः तप्तवान्। तत्र स राजा देवयानीयया शर्मिष्ठया च सह, तपोवनवासी, परमं तपः समाचरत्। यदुतः यदवाः, तुर्वसुतो यवनाः, द्रुह्युतः भोजाः, अनुतः म्लेच्छाः जाताः। पुः पौरववंशस्य प्रवर्तकः; तस्मादेव त्वं जातः, हे राजन्; एष वंशः सहस्रवर्षाणि राज्यं कृतवानित्यभिधीयते। एवं राजा ययातिः नहुषात्मजः, प्रीत्या स्वमिष्टं पुत्रं पुम् राज्ये स्थाप्य, वनं प्रविष्टः तपस्वी बभूव। ब्राह्मणैः सह वने वसन्, नियमं पालयन्, फलमूलभोजनः, जितेन्द्रियः, स्वर्गं जगाम। स्वर्गं गत्वा, तत्र प्रमुदितः सुखेन वसन्, न चिरात् शक्रेण पुनः तस्मात् पतितः। स्वर्गं गत्वा, देवानां गृहे वसन्, नातिचिरेण शक्रेण पतितः कथ्यते। पतित्वा, न स्वर्गं न पृथिवीं प्राप्य, मध्ये व्योम्नि स्थितः इति श्रुतम्। तस्मात् पुनः स्वर्गं प्राप्तवान्, वसुमता राज्ञा वीर्यवन्तं अष्टकं च सह। ततः प्रतर्दनशिविसंयुक्तः सभायां, केन कर्मणा स राजा पुनः स्वर्गं प्राप्तवान् इति पृष्टम्। एतानि सर्वाणि विस्तारतः श्रोतुमिच्छामि, यथावत् ऋषिसभायां त्वया कथ्यन्ताम्। राजा ययातिः, देवराजसमः, कुरुवंशवर्धनः, तेजसा वह्निसमप्रभः। तस्य महात्मनः कर्माणि, यस्य कीर्तिः सत्यं च स्वर्गे च लोके च, सर्वाणि श्रोतुमिच्छामि। एवमेतत् पुण्यं पापनाशनं ययातिचरितं स्वर्गे च लोके च श्रोतास्मि। राजा ययातिः नहुषात्मजः, हर्षेण कनिष्ठं पुत्रं पुम् राज्ये स्थाप्य, वनं गतः। ज्येष्ठान् पुत्रान् पुर्वे निवेद्य, स राजा दीर्घकालं वने वसन्, फलमूलभोजनः। आत्मसंयमसमन्वितः, जितक्रोधः, पितृदевतान् यथानियमं हविर्दानेन तर्पयामास। अतिथीन् च वन्यैः पदार्थैः पूजयन्, उन्मूल्यशिल्पेन जीवनं कृत्वा, शेषभोजनः अभवत्।