भृगुवर, काव्यस्य शापेन देवयानीयां यौवनेन न तृप्तोऽस्मि; कृपां कुरु मे ब्राह्मण, मा मां जराया पीडय। ततः काव्य उवाच—न मिथ्यं वदामि, नृपश्रेष्ठ, त्वां जरा गृहीता; इच्छसि चेत्, अन्यस्मै जरां दातुमर्हसि। यः पुत्रो मे यौवनं दास्यति, स राज्यं पुण्यं कीर्तिं च लप्स्यते; त्वया चैतदनुज्ञातं भवतु। तदा काव्य उवाच—नहुषात्मज, यथाकामं जरां संप्रेष्टुमर्हसि; न संशयं कुरु, पापं नाप्नोषि। यः पुत्रस्ते यौवनं दास्यति, स राजा भविष्यति, दीर्घायुष्मान्, कीर्तिमान्, बहुपुत्रश्च। एवं जरया पीडितः ययातिः स्वपुरीं प्रतिनिवृत्त्य ज्येष्ठं सुतं यदुं वाक्यमुवाच—मम जरया गृहीतः कायः, श्वेतकेशोऽस्मि; काव्य उशना: शापात् यौवनेन न तृप्तोऽस्मि। हे यदु, त्वं मम पापं सह जरया गृहाण, मम यौवनेन त्वदीयं यौवनं भुञ्जीयाम्। सहस्रसंवत्सरात् परं ते यौवनं प्रतिदास्यामि, पापं च जरया सह पुनः गृह्णीयाम्। यदु प्रत्युवाच—जरायाः बहवो दोषाः, भक्ष्यपाने समुत्थिताः; तस्मात् न ते जरां गृह्णे। श्वेतकेशः, हृष्टिहीनः, जरेण शिथिलः, वलिभिः संकुलाङ्गः, दुरदर्शनः, दुर्बलः, कृशः च। स न कर्तुं शक्नोति धर्मान्, युवाभिः तिरस्कृतः, स्वजनैः च; अहं न इच्छामि तां जरां। बहवः पुत्रास्ते, राजन्, मत्प्रियतराः; अतः धर्मज्ञ, अन्यं वृणीष्व यः जरां गृह्णातु। ययातिरुवाच—हृदयान्मम जातस्त्वं, न च मे यौवनं ददासि; अतः, राज्यायोग्य, तव सन्ततिः केवलं तव भविष्यति। ततः नृपतिः तेन नाङ्गीकृतः सन् तुर्यं पुत्रं तुर्वसुमुवाच—तुर्य, मे जरायाः क्लेशं गृहाण; अहं तव यौवनेन कामान् भुञ्जीयाम्। सहस्रसंवत्सरात् परं ते यौवनं प्रतिदास्यामि, जरां च पुनः गृह्णीयाम्। तुर्वसु प्रत्युवाच—पितः, न इच्छामि जरां, या कामान् नाशयति, बलं रूपं बुद्धिं च हन्ति, आयुः च क्षपयति। ययातिरुवाच—हृदयान्मम जातस्त्वं, न च मे यौवनं ददासि; अतः, तुर्य, तव वंशः क्षयं यास्यति। त्वं दुराचारिणां, मांसभक्ष्याणां, अधमेषु च राजा भविष्यसि, मोहितः। त्वं गुरुस्त्रीषु सक्तानां, पशुयोनि-जातानां, पाशवप्रवृत्तीनां, पापिनां, म्लेच्छानां च मध्ये भविष्यसि। एवं तुर्वसुमपि शप्त्वा, ययातिः शर्मिष्ठासुतं द्रुह्युं वाक्यमुवाच—द्रुह्य, त्वं जरां गृहाण, या वर्णं रूपं च नाशयति; सहस्रसंवत्सरात् यौवनं मे देहि। तदा यौवनं ते प्रतिदास्यामि, जरां च पुनः गृह्णीयाम्। द्रुह्युः प्रत्युवाच—वृद्धः न हस्त्यश्वरत्नस्त्रीभोगैः सुखं लभते, वाक् च विकला; तां जरां न इच्छामि। ययातिरुवाच—हृदयान्मम जातस्त्वं, न च मे यौवनं ददासि; अतः, द्रुह्य, तव प्रियतमा कामना न सिध्यति। यत्र न रथ्यश्वाः, न हस्त्यासनानि, न गर्दभाः, न अजाविकाः, न शिबिकाः, नौकाप्लवेनैव गमनम्—तत्र तव वंशः स्थास्यति। अनुं प्रति ययातिरुवाच—अनु, त्वं जरायाः क्लेशं गृहाण; सहस्रसंवत्सरं तव यौवनेन जीविष्यामि। वृद्धः शिशुवत् अकाले, अशुद्धं भुङ्क्ते, होमं च न यथाकालं करोति, तां जरां न इच्छामि। हृदयान्मम जातस्त्वं, न च मे यौवनं ददासि, जरायाः दोषं चोक्तवानसि; अतः त्वं तामवाप्स्यसि। तव सन्ततिः यौवनं प्राप्य त्वत्तः पूर्वं नश्यिष्यति; त्वं च, अग्निहीनः, तद्वद् नश्यिष्यसि। एवं चतुर्षु पुत्रेषु नङ्कृत्य, तान् शप्त्वा, ययातिः पुरुमुपेयाय, तस्य पात्रतां परीक्षितुम्। स्नेहात् उवाच—पुरो, त्वं मे प्रियः पुत्रोऽसि; त्वं च महान् भविष्यसि। जरया, वलिभिः, श्वेतकेशैश्च संवृतोऽस्मि। काव्यपुत्रस्य उशनसः शापात् यौवनेन न तृप्तोऽस्मि; पुरो, त्वं मम पापं जरया सह गृहाण, यथाकामं कालमेषं कामान् भुञ्जीयाम्। सहस्रसंवत्सरात् परं ते यौवनं प्रतिदास्यामि, पापं च जरया सह पुनः गृह्णीयाम्। एवं वदति पितरि, पुरुः भक्त्या प्रत्युवाच—यद् ब्रवीषि, महाराज, तत्करिष्यामि। गुरुवाक्यं पवित्रं, स्वर्गदं, दीर्घायुष्करं; गुरुप्रसादेनैव त्रैलोक्यं शक्रः अपि शासितवान्। गुरु-अनुज्ञया सर्वान् कामान् प्राप्नोति; यावत् इच्छसि, तावत् तव जरां धारयिष्यामि। अहं तव पापं जरया सह गृह्णामि; त्वं मम यौवनं गृहाण, यथाकामं कामान् भुङ्क्ष्व। जरया संवृतः, तव रूपं वयश्च गृह्णामि; यौवनं दत्वा, तव इच्छया वत्स्यामि। एवं जरया पीडितो ययातिः पुत्रेषु धर्मपथं परीक्ष्य, पुरुणा तुष्टः, तस्य यौवनं स्वीकृत्य कामान् भुञ्जानः किञ्चित्कालं वसन्, स्वपुत्रस्य भक्त्या संतुष्टः अभवत्।