राज्ञा ययातिना तस्याः त्रयः पुत्राः जाताः, इति सः पितरं ब्रुवन् अवदत्—“पितः, दुःखभागवान् अहम्, केवलम् द्वौ पुत्रौ मम, न तु त्रयः। एषः राजा धर्मज्ञः ख्यातः, हे भृगुनन्दन, तथापि एषः सीमां लंघितवान्; हे कवये, एतत् तुभ्यं वदामि। महाबाहो, धर्मं जानन् अपि त्वम् अधर्मम् आकाङ्क्षया कृतवान्; अतः, शीघ्रं तव जय्यया जरया अभिभूतः भविष्यसि। भगवन्, यदा सा एकचित्तया ऋतुकाले याचिता, तदा अहम् अस्यै दानवेन्द्रकन्यायै धर्मतः अन्वगच्छम्। यदि कोऽपि स्त्री ऋतुकाले कामयन्ती याचते, तस्याः न दद्यात् चेत्, सः वेदविद्भिः गर्भघातकः इति कथ्यते। यदि च स्त्री रहसि कामार्ता योग्यः च पुमान् याचते, सः नोपैति चेत्, धर्मशास्त्रज्ञैः सः अपि गर्भघातकः इति निगद्यते। मम प्रतिज्ञा एषा—यः कश्चित् याचते, तस्मै दातव्यम्; त्वया सा मम दत्ता, सा अन्यं रक्षकम् न इच्छति। एतानि कारणानि विचिन्त्य, हे भृगुष्रेष्ठ, धर्मभीत्या अहम् शर्विष्टाम् उपगच्छम्, मन्ये—‘एष धर्मः मम’। ब्राह्मण, एषं कर्म क्षन्तुम् अर्हसि। निश्चित्य तव इच्छां अहम् अकरवम्, त्वयि आश्रितः अस्मि; धर्मविषये मिथ्याचारः चौर्यम् इति श्रूयते, हे नहुषात्मज। ततः क्रुद्धेन उशनसा ययातिः शप्तः; तत्क्षणात् सः पूर्वयौवनं त्यक्त्वा जरया अभिभूतः। भृगुष्रेष्ठ, देवयान्यां यौवनेन तृप्तिं न प्राप्नोमि; ब्राह्मण, अनुग्रहम् कुरु, यथा एषा जरा मां न बाधते। अहम् न मिथ्यं वदामि—त्वं जरया आक्रान्तः, राजन्; इच्छसि चेत्, अन्यस्मै एतां जरां दातुम् अर्हसि। ब्राह्मण, यः पुत्रः मम यौवनं दास्यति, सः राज्यं पुण्यं कीर्तिं च प्राप्नुयात्; तदस्तु तव अनुमतम्। यथेष्टम् जरां परिदत्तुम् अर्हसि, नहुषात्मज; न त्वया संदेहः कर्तव्यः, पापं न भवेत्। यः पुत्रः यौवनं दास्यति, सः राजा भविष्यति, दीर्घायुष्मान्, कीर्तिमान्, पुत्रवाँश्च। एवं जरया पीडितः ययातिः स्वपुरीं प्रत्यागत्य ज्येष्ठं श्रेष्ठं च पुत्रं यदुम् अवदत्—“पुत्र, जरया आक्रान्तोऽस्मि, शिरसि श्वेतकेशाः व्याप्यन्ते; काव्य उशनसः शापेन यौवनेन न तृप्तः अस्मि। यदु, मम पापं जरा च गृहाण, यथा तव यौवनं प्राप्य अहम् इन्द्रियसुखानि भोक्ष्ये। सहस्रसंवत्सरात् परं मम जरा पापं च तुभ्यं दास्यामि, तव यौवनं प्रतिगृह्णीयाम्। जरायाः बहवः दोषाः, भक्षणपानसम्भूताः; तस्मात्, न ते जरां गृह्णीयामि। श्वेतदंष्ट्रः, शुष्कः, जरया शिथिलः, अङ्गानि प्लीना, वलिभिः आकुलः, दुरदर्श्यः, दुर्बलः, कृशः च। कर्तव्ये अशक्तः, यौवनेभ्यः स्वजनैः च तिरस्कृतः, अहम् तां जरां न इच्छामि। त्वं बहुपुत्रः, राजन्, ये त्वत्तः अधिकप्रियाः; तस्मात्, अन्यं पुत्रं जरायै वृणीष्व। हृदयात् जातः अपि मम यौवनं न दत्त्वा, त्वं राज्याय अयोग्यः, तव सन्ततिः केवलं तव भविष्यति। एवं निराकृत्य, राजा तुर्वसुं सम्बोध्य उवाच—‘तुर्वसु, जरायाः क्लेशं गृहाण; अहम् तव यौवनं प्राप्य तव भोगान् भोक्ष्ये, पुत्र।’ सहस्रसंवत्सरात् परं तव यौवनं दास्यामि, पुनः जरायाः क्लेशं गृह्णीयाम्। न अहम् इच्छामि जरां, पितः, या कामभोगस्य नाशनी, बलरूपयोः छेदिनी, बुद्धिजीवनाशिनी च। हृदयात् जातः अपि मम यौवनं न दत्त्वा, तव वंशः न भविष्यति। त्वं विघटिताचारधर्माणां, मांसभक्षकाणां, अधमेषु, गुरुस्त्रीषु आसक्तेषु, पशुयोनि जातेषु, पापेषु, म्लेच्छेषु च राजा भविष्यसि। एवं तुर्वसुम् शप्त्वा, ययातिः शर्विष्ट्थायाः पुत्रं द्रुह्युम् उवाच—‘द्रुह्यु, जरां गृहाण, या वर्णरूपयोः नाशिनी; सहस्रसंवत्सरं तव यौवनं दास्यामि।’ सहस्रसंवत्सरात् परं तव यौवनं दास्यामि, पुनः जरायाः क्लेशं गृह्णीयाम्। जर्यां वृद्धः न गजं, न रथं, न अश्वं, न स्त्रीं भोक्तुं शक्नोति; तस्य वाक् कम्पते—एवं जरां न इच्छामि। हृदयात् जातः अपि मम यौवनं न दत्त्वा, तव प्रियतमा अभिलाषिता न भविष्यति। यत्र न अश्वाः, न गजारूढाः, न गर्दभाः, न अजाः, न गावः, न शय्यायानानि; यत्र नौकाप्लवेनैव गमनम्— अनु, त्वम् जरायाः क्लेशं गृहाण; सहस्रसंवत्सरं तव यौवनं प्राप्य वत्स्यामि। वृद्धः बालवत्, अयुक्तकाले, अशुचौ अन्नं भुङ्क्ते, न हव्यं यथाकालम् जुहोति—एवं जरां न इच्छामि। त्वम् हृदयात् जातः अपि मम यौवनं न दत्त्वा, जरायाः दोषम् उक्त्वा, तां एव प्राप्स्यसि। एवं नृपः ययातिः स्वपुत्रैः यौवनस्य दानं न प्राप्य, तेषां प्रत्याख्यानं श्रुत्वा, तदनन्तरं अन्यं उपायं चिन्तयामास।