ततः पुनः क्षत्रियवर्गः समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं गजशैलवननगरयुक्तां अधिरोहत्। क्षत्रियैः धर्मपूर्वकं पृथिव्याम् अधिष्ठितायां ब्राह्मणाद्याः वर्णाः परमसुखम् आप्नुवन्। राज्ञः कामक्रोधसम्भूतदोषान् अपाकृत्य, यथायोग्यं दण्डं विधाय धर्मेण प्रजाः रक्षन्ति स्म। क्षत्रियाणां धर्मनिष्ठायां, सहस्राक्ष इन्द्रः यथाकालं यथास्थानं वर्षम् अवर्षत्, तेन जनाः पुष्टिम् आप्नुवन्। तस्मिन्काले, न कश्चित् बालः अकालमृत्युम् आप्नोत्, न च कश्चन स्त्रियं यौवनपूर्वां उपगच्छति स्म। दीर्घायुषः जनैः समुद्रपर्यन्ता पृथिवी पूर्णा अभवत्। क्षत्रियैः महायज्ञाः बहुदक्षिणाभिः कृताः; तस्मिन्काले ब्राह्मणाः समग्रवेदाङ्गोपनिषद्भिः वेदान् अधीयन्ति स्म। न ब्राह्मणाः वेदान् विक्रयन्ति स्म, न च शूद्रसन्निधौ वेदान् पाठयन्ति स्म। वैश्याः गोधूमद्वारा भूमिं कृषन्ति स्म, केवलं स्वस्थगाः गाः युक्त्वा कृषिं कुर्वन्ति स्म, दुर्बलाः गाः तु पालयन्ति स्म। न जनाः गाः फेनार्थं वा वत्सार्थं वा दुहन्ति स्म; न व्यापारी मिथ्यामानैः वस्तूनि विक्रयन्ति स्म। पुरुषाः धर्मयुक्तानि कर्माणि कुर्वन्ति स्म, कर्तव्यनिष्ठाः केवलं धर्मं एव पश्यन्ति स्म। सर्ववर्णाः स्वधर्मे प्रवृत्ताः आसन्; तस्मिन्काले धर्मः कदापि न ह्रासम् आप्नोत्। यथाकाले गाः प्रसवमुपयच्छन्ति, स्त्रियः गर्भम् धारयन्ति, वृक्षाः पुष्पफलानि यथासमयं फलयन्ति स्म। कृतयुगे सम्यक् प्रवृत्ते, पृथिवी जीवसमूहैः समृद्धा अभवत्। एवं, मानवलोकः समृद्धः सन्, असुराः राजवंशेषु उत्पन्नाः, यदा दैत्याः आदित्यैः पुनःपुनः युद्धे पराजिताः, स्वराज्ये विहीनाः स्वर्गात् पतिताः, पृथिव्यां जाताः। देवत्वकामनया तपस्विनः असुराः जीवेषु पृथिव्यां जन्म गृह्णन्ति स्म। गवः, अश्वाः, ऊष्ट्राः, महिषाः, मांसभक्षः, गजाः, वन्यजीवाः चेषु तेषु जन्म गृह्णन्ति स्म। जातैः अजन्मद्भिः च पृथिवी भारम् धारणे अशक्ता अभवत्। तदा, दितिदानुपुत्राः अहंकारपूर्णाः राजानः उत्पन्नाः, स्वलोकात् पतिताः, पृथिव्यां जाताः। ते बलिनः, अहंकारयुक्ताः, विविधरूपधारिणः, शत्रुनाशकाः, समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं विचरन्ति स्म। तेषां बलात् ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्राः च अन्ये प्राणीः अपि क्लेशम् आप्नुवन्। ते भीषणाः, सर्वजीवसमूहान् त्रासयन्तः, पृथिव्यां सर्वत्र शतसहस्रशः विचरन्ति स्म। आश्रमवासिनः महर्षीन् अपि बलमदेन धर्मविपरीतं कृत्यं कुर्वन्ति स्म। तस्मात्, पृथिवी असुरबलैः पीडिता, ब्रह्माणम् उपगच्छति स्म। न केवले प्राणीसमूहः, नागाः, पर्वताः अपि दानवबलात् पृथिवीं धर्तुं अशक्ता अभवन्। तदा, पृथिवी भयपीडिता, ब्रह्माणम् शरणम् गच्छति स्म। देवर्षिमुनिसमूहैः परिवृता, अव्ययविश्वसृजनं ब्रह्माणम् दृष्ट्वा, गन्धर्वाप्सरोगीतैः पूजिता, हर्षपूर्णा, तं प्रणम्य उपगच्छति स्म। सर्वलोकपालानां सन्निधौ, पृथिवी शरणार्थं प्रार्थनां कृतवती। यः कार्यम् पृथिव्याः आद्यात्मसम्बन्धं, स ब्रह्मा पूर्वमेव जानाति स्म। जगत्स्रष्टा सर्वदेवदानवचिन्तनम् अवगच्छति—किं नु स सर्वज्ञः न जान्यात्? तदा, प्रजापतिः, सर्वप्राणिनां अधिपः, शम्भुः, पृथिवीं संबोधितवान्—"हे पृथिवि! यदर्थम् त्वम् मम समीपम् आगता, तदर्थम् सर्वं दिविस्थान् प्रवर्तयिष्यामि।" एवं उक्त्वा, ब्रह्मा पृथिवीं मुक्त्वा, सर्वदेवान् विज्ञाय, प्रजासृजः स्वयम् आदीशः, आज्ञां दत्तवान्—"पृथिवीभारहरणाय पृथक् अंशैः अवतरत; स्वस्वरूपं गुप्त्वा इह जन्म गृह्णीत।" ततः गन्धर्वाप्सरसमूहम् एकत्र्य, भगवाँस तेषां सर्वेषां अर्थपूर्णं वचनम् उक्तवान्। इन्द्रप्रमुखाः सर्वदेवाः, गुरोः वचनम् श्रुत्वा, तद् सत्यम् हितम् श्रेयस्करम् इति स्वीकृतवन्तः। तदनन्तरम्, स्वस्वांशैः पृथिव्यां अवतरणाय सज्जाः, शत्रुनाशकं वैकुण्ठनिवासिनं नारायणम् उपगच्छन्ति स्म। यः चक्रगदाधरः, पीताम्बरधारी, तेजस्वी, पद्मनाभः, सुरशत्रुनाशकः, विशालसुमुखदृशः।