राज्ञा तेन स्थापितेन विधिना राज्ञः प्रवेशः सम्यक् कृतः। ततः परं दिने राजभिः महद् ध्वजारोहणं समारभ्यते स्म। तं ध्वजं मञ्चैः सुरभिगन्धमाल्याभरणैश्च भूषितं, माल्यैः सूत्रैश्च परिवीतं, द्वात्रिंशद्योजनं दीर्घं निर्मितम्। द्वादशयोजनमञ्चे तं ध्वजं स्थापयित्वा, विविधवर्णपटैः तं श्रेष्ठं ध्वजं परिवेष्ट्य, ब्राह्मणश्रेष्ठैः वस्त्रान्नपानैः सत्कार्यमाणः, मङ्गलश्लोकपाठेन ध्वजः सम्यक् आरोप्यते स्म। तस्मिन्नेव काले शङ्खदुन्दुभिमृदङ्गनिनादः प्रवर्तते, तत्रैव भगवतः वासवस्य ध्वजरूपेण पूजनं क्रियते। मनिभद्रादि-यक्षाः देवैः सह, महात्मनः वासवस्य प्रेम्णा, भक्त्या पूज्यन्ते। तत्र दानार्थिभ्यः स्नेहितेभ्यश्च नानाविधानि दानानि दत्तानि, ध्वजः माल्यैः सूत्रैः नानाविधवस्त्रैश्च भूषितः। सर्वे जलपूर्णपात्रैः क्रीडन्ति, राजाज्ञया राजानं सत्कृत्य हास्ययुक्तसंवादेषु रमन्ते। नगरवासिनः ग्रामजनैः सह प्रमोदन्ते, सूतमागधनर्तकनाट्यकाराः अपि तत्र हृष्टाः सन्ति। सर्वे जनाः स्वगृहेषु मन्त्रिभिः सह, सर्वाभरणभूषिताः, महोत्सवं हर्षेण समाचरन्ति। तत्र महतीषु राजगृहेषु वसन् चेदिराजः, रक्ताङ्गारलेपनैः सह भार्यया भूषितः, तस्मिन्काले हृष्टः बभूव। एवं भूमिपाः सर्वे वासवेन्द्रोत्सवं चेदिराजवत् हर्षेण समाचरन्। एवं वासोः कृतं पुण्यं पूजनं दृष्ट्वा, महेन्द्रः स्वर्णरथे ताम्रवर्णैः अश्वैः युक्ते दिवि समारुह्य, शचीं समनुयायिनीं, अप्सरसां गणैः सेव्यमानः, स वासुं राजर्षिं समीपमुपेत्य इदं वचनमब्रवीत्— "ये चेदिराजवत् हर्षेण पूजां करिष्यन्ति, उत्सवं चेदिराजवत् हर्षेण समारभिष्यन्ति, तेषां राज्येषु श्रियं विजयश्च सदा वर्धिष्येते। भूमिः अपि तेषां समृद्धा, सुखपूर्णा भविष्यति। बहुधा धान्यानि तेषां समृद्धानि स्युः, न च राक्षसाः न पिशाचाः तान् कदाचित् हिंस्युः।" एवं महात्मना महेन्द्रेण वासुः महाभागः स्नेहेन पूजितः, ततः स महेन्द्रः स्वं धाम प्रविवेश। ये नराः सदा शक्रोत्सवं भूमिरत्नादिदानैः, वरैः महायज्ञैः, शक्रोत्सवेन च पूजयन्ति, तान् वासुः चेदिपतिः, मघवता पूजितः, धर्मेण चेदिषु पृथिवीं पालयामास। इन्द्रानुग्रहेण वासुः चेदिराजः इन्द्रोत्सवं सम्यक् अकरोत्, तस्य पुत्राः पञ्च, बलवन्तः समतेजसः। स चक्रवर्ती पुत्रान् पृथक् पृथक् राज्येषु स्थापयामास। बृहद्रथः नाम महारथः मगधेषु, प्रत्यग्रहो, कुशाम्बः—यं मणिवाहनमित्याहुः—मत्स्यिल्लः, यदुः, अपराजितः च नृपः। एते हि राजर्षेः महातेजसः पुत्राः, स्वनामानि प्रदेशेषु पुराणेषु च स्थापयामासुः। एते पञ्च वासवाः भिन्नवंशाः, दिवि इन्द्रस्य वैडूर्यप्रासादे निवसन्ति। तं महात्मानं राजानं गन्धर्वाप्सरसः सेवन्ते, तेन तस्य नाम राजोपचरः इति प्रसिद्धं जातम्। तस्य नगरे समीपे शुक्तिमती नदी प्रवहति, कोलाहलः पर्वतः चेतन्ययुक्तः कामात् चलित इति श्रूयते। वासुः तं पर्वतं पादेन ताडितवान्, तेन विवरेण सा नदी प्रवृत्ता। तस्यां नदीं पर्वतः एव द्वयं उत्पादितवान्, तस्य मोचनात् तुष्टया नदीया राज्ञे निवेदितम्। "एषा कन्या भवति महाराज्ञी, एषः च कुमारः सेनापतिः स्यात्," इति शुक्तिमत्याः वचनं श्रुत्वा, तौ दृष्ट्वा, स राजा— तत्र जातः कुमारः, राजर्षिः वासुः, दानशीलः वसुप्रदः, तम् सेनापतिं, रिपुघ्नं चकार। कन्यां च भार्यां कृत्वा, गिरीका नाम वासोः पत्न्यभवत्; गिरीका अपि पतिव्रता तस्मै कामकाले निवेदयामास। ऋतुकाले सा स्नात्वा गर्भाय शुद्धा बभूव; तस्मिन्नेव दिने पितरः तस्मै "मृगयां गच्छ" इति शुश्रुवुः। राजा तुष्टः, प्राज्ञश्रेष्ठः, पितृशासनात् ताम् उपेक्ष्य निर्गतः। स कामान्वितः मृगयां गच्छन्, गिरीकां चिन्तयन्, सा तु अत्यद्भुता लक्ष्मीरिव बभूव। अशोकचम्पकमाम्रातिमुक्तपुण्ड्रिककर्णिकारबकुलपाटलैः, कटफलनारिकेलचन्दनार्जुनैश्च, तैः रम्यैः महानन्द्युत्तमैः मधुरफलैः वृक्षैः तं वनं शोभितम्। कूजन्तः कोकिलाः, मत्तमधुपसंघनिनादितं, तं वसन्तकालेन चित्ररथसदृशं वनं दृष्ट्वा। स कामवशात् गिरीकां न पश्यन्, तृष्णया दग्धः, चञ्चलः विचचार। स पुष्पवत्याः शाखायाः, नवपत्रैः अलङ्कृतायाः, अशोकगुच्छैः गूढायाः, रमणीयायाः दर्शनं कृतवान्।