सर्वे वर्गाः सदा चेदिप्रदेशे स्वधर्मे स्थिताः, हे सम्मानदाता, तेषां त्रिषु लोकेषु किञ्चिदपि अज्ञातं नास्ति। तत्र महद् दिव्यं स्फटिकसदृशं विमानं, देवैः उपभोगाय योग्यं, आकाशे तवागमिष्यति, मया दत्तम्। तत्र त्वं सर्वेषु मर्त्येषु एकः, श्रेष्ठे दिव्यविमाने स्थितः, देहधारी देववत् आकाशे विचरिष्यसि। अहं तुभ्यं वैजयन्तीं मालां ददामि, अनश्यमानपद्मैः निर्मितां; त्वं तां युद्धे धारयिष्यसि, तदा शस्त्राणि त्वां न बाधिष्यन्ति। एषः अपि तव लक्षणं भविष्यति, हे नराधिप, 'मनुष्यानाम् इन्द्रः' इति प्रसिद्धः, पुण्यः, अतुलः, महात्मा। तस्मै वृत्रहन्ता बाम्बूप्रदं दण्डं ददौ, इच्छितार्थप्रदं, योग्यरक्षणाय। एवं राजानं सांत्वयित्वा, तपो मार्गात् प्रत्यावर्त्य, देवकार्यं साध्य, देवैः सह निर्जगाम। ततः चेदिराजः इन्द्रधारणाभरणैः भूषितः, इन्द्रदत्तं दिव्यं विमानं आरुह्य नगरं प्रायात्। तस्य इन्द्रपूजायां भूमौ राजाः परमोत्सवम् आयोजयन्। मार्गशीर्षे मासे, शुक्लपक्षे, महायज्ञः कृतः; तदाद्यपर्यन्तं श्रेष्ठराजानां दण्डोत्सवः प्रवृत्तः। राजैः तस्य प्रविष्टिः स्थापितानुसारं क्रियते; अनन्तरं दिवसे, दण्डस्य महोन्नयनं राज्ञाम् द्वारा क्रियते। तत्र मञ्चैः, सुगन्धमाल्यैः, भूषणैः, माल्यैः, बन्धैः, द्वात्रिंशद् हस्तोच्चे दण्डे भूषितः। द्वादशहस्तमञ्चे उत्तमं पताकं उत्तोल्य, विविधवर्णवस्त्रैः सुशोभितं चक्रुः। श्रेष्ठब्राह्मणैः वस्त्रैः, अन्नपानैः, शुभस्तोत्रैः सम्मानितः, ततः पताका उत्तोल्यते। तस्मिन्नेव काले शङ्खानां, नगाढानां, मृदङ्गानां च शब्दः क्रियते; तत्र भगवत् वासवः दण्डरूपेण पूज्यते। मनिभद्रादिभिः यक्षैः, देवैः सह, वासवस्य प्रेम्णा भक्त्या पूज्यते। नानाविधदानानि याचकैः मित्रैः च दीयन्ते; दण्डः माल्यैः, बन्धैः, वस्त्रैः च भूषितः। सर्वे, जलपूर्णकलशैः, राजाज्ञया क्रीडन्ति; राज्ञं सम्मान्य, हास्ययुक्तसंवादैः रमन्ते। नगरवासिनः, ग्रामजनः च, सर्वे हृष्टाः; सूता, मागधा, नर्तका, नाटकाः च प्रमुदिताः। हर्षात्, हे राजसिंह, सर्वे स्वगृहैः, मन्त्रिभिः, सर्वाभरणैः भूषिताः, महोत्सवं अचिन्तयन्। महान् राजागृहेषु स्थित्वा, चेदिराजः, रक्तश्वेतकुङ्कुमेन सह स्वपत्नी, तस्मिन् काले प्रमुदितः। एवं सर्वे जनाः चेदिप्रदेशे वासवे इन्द्रोत्सवम् अचिन्तयन्, यथा चेदिराजः वासवे इन्द्रोत्सवम् आनन्देन अचिन्तयत्। एवं वासवे शुभपूजां दृष्ट्वा, महेन्द्रः पीतवर्णैः अश्वैः युक्तं विमानं आकाशे आरुह्य। शचीसहितः, अप्सरसां गणैः सेवितः, वासुं श्रेष्ठराजं उपगम्य, इदं वचनं अब्रवीत्। ये जनाः चेदिराजवत् आनन्देन पूजां करिष्यन्ति, उत्सवम् आयोजयिष्यन्ति चेदिराजवत्, तेषां राज्येषु श्रीः, विजयः च भविष्यति; भूमिः च सुखपूर्णा समृद्धा भविष्यति। कृषयः नानाविधाः भविष्यन्ति, हे राजन्, राक्षसाः, पिशाचाः च कदापि न बाधिष्यन्ति। एवं महात्मना महेन्द्रेण, वासुः महान् राजा, मघवता स्नेहेन सम्मानितः; ततः महेन्द्रः स्वधाम्नि प्रतिनिवृत्तः। ये पुरुषाः सदा शक्रोत्सवम् आयोजयन्ति, भूमिदानेन, रत्नैः, वरैः, महायज्ञैः, शक्रोत्सवेन च, शक्रं पूजयन्ति, वासुः, चेदिप्रदेशस्य स्वामी, मघवता सम्मानितः, धर्मेण पृथिवीं चेदिप्रदेशे शासनं अकरोत्। इन्द्रस्य प्रसादेन, वासुः, चेदिराजः, इन्द्रोत्सवम् अकरोत्; तस्य पुत्राः पञ्च, बलिनः, समशक्तियुक्ताः। सः सम्राट् पुत्रान् विविधेषु राज्येषु प्रतिष्ठापयामास; बृहद्रथः, महारथः, मगधेषु प्रसिद्धः; प्रत्यग्रः, कुशाम्बः—मणिवाहन इति प्रसिद्धः—मत्स्यिल्लः, यदुः, अपराजितः च राजन्। एते, हे राजन्, तस्य तेजस्वी राजर्षेः पुत्राः; निजैः नामभिः प्रदेशान्, नगरांश्च प्राचीनान् स्थापयामासुः। पञ्च वासवाः राजा, पृथग् वंशसमृद्धाः, दिवि इन्द्रस्य स्फटिकगृहे निवसन्ति। गन्धर्वाः अप्सराः च तं महात्मानं राजानं सेवन्ति; तेन तस्य प्रसिद्धं नाम राजोपरिकरः इति अभवत्। तस्य नगरे समीपे शुक्तिमती नदी प्रवहति, कोलाहलः पर्वतः चेतनायुक्तः, इच्छया गतः इति कथ्यते। वासुः तं पर्वतं पदेन आघात्य, तस्य भग्नद्वारेण नदी निर्गता। तस्यां नदीं पर्वतः स्वयम् युग्मं उत्पादितवान्; तस्य विमोचनात्, हृष्टा नदी तं राजानं सूचितवती। कन्या राणी भविष्यति, पुत्रः सेनापतिः भविष्यति; शुक्तिमत्याः वचनं श्रुत्वा, तौ दृष्ट्वा, सः श्रेष्ठराजः...