पौरववंशस्य हर्षवर्धनः राजा वसु इन्द्रस्य आदेशेन रम्यां चेदिदेशं अधिगृह्य तत्र राज्यं कर्तुम् आरभत। सः राजा आश्रमे निवसन् शस्त्राणि परित्यज्य तपस्यायां संलग्नः अभवत्। तं तपस्विनं राजानं शक्रप्रमुखा देवाः समीपं आगच्छन्। ते देवाः चिन्तयन्तः – "एषः राजा तपस्यया इन्द्रपदं अर्हति" – सुमृदु वाक्यैः तं तपोव्रताद् प्रत्यक्षं निवर्तयामासुः। ते ऊचुः – "मर्त्यलोके धर्मस्य मिश्रणं मा भवतु, हे राजन्। त्वं धर्मं धारयसि, धर्मः सर्वं जगत् धारयति। वयं देवाः रक्षकाः, त्वं मानवाः रक्ष। धर्मे स्थित्वा लोकं पालय। एवं धर्मसम्पन्नः त्वं शाश्वतान् पुण्यलोकान् प्राप्स्यसि। पृथिव्यां स्थित्वा त्वं मे प्रियः मित्रमिव स्वर्गे; हे राजन्, तस्य भूमेः प्रदेशे 'उधा' इति नाम्नि वस।" "सा भूमिः पुण्या, पशुसम्पन्ना, धनधान्यसमृद्धा, सुरक्षिताः, सौम्या, सर्वभोगगुणसम्पन्ना च। एषा भूमिः समृद्धा, रत्नधनादिभिः पूर्णा; पृथिवी निधिभिः पूर्णा – चेदिषु वस, हे चेदिनाथ। तत्र जनाः धर्मिष्ठाः, तुष्टाः; मुक्तेषु अपि मिथ्यावाक्यं नास्ति, अन्यत्र तु न किंचित्। पितरः पुत्रान् न विभजन्ति, वृद्धहिते निष्ठिताः; वृषान् कृष्याय युञ्जन्ति, कृशान् त्वरयन्ति। सर्ववर्णाः स्वकर्मणि तिष्ठन्ति, हे मान्यदातः; तेषां त्रिषु लोकेषु न किञ्चिद् अज्ञातम्।" "महान् दिव्यः स्फटिकसदृशः विमानः, देवोपभोगयोग्यः, मेन दत्तः आकाशे तव समीपं आगमिष्यति। तत्र दिव्यविमाने उपविष्टः त्वं मर्त्येषु एकः, देवसदृशः देहधारी गमिष्यसि। अजेयैः पद्मैः निर्मितां वैजयन्तीं मालां तुभ्यं ददामि; युद्धे तां धारयिष्यसि, शस्त्राणि त्वां न विन्दन्ति। एषः ते चिन्हं भविष्यति, हे नरपतेः – 'नराणाम् इन्द्रः' इति प्रसिद्धः, पुण्यः, अतुलः, महान्।" "वृत्रहा तस्मै वंशदण्डं ददौ, यः कामदः, योग्यरक्षः। एवं राजानं सान्त्व्य तपोव्रताद् निवर्त्य, देवकार्यं कृत्वा, देवैः सह निर्जगाम। ततः चेदिराजः इन्द्रदत्तैराभरणैः शोभितः दिव्यं विमानं समारुह्य नगरं प्राविशत्। तस्य इन्द्रपूजायै भूमौ महोत्सवम् आरब्धवान्, सर्वेषां उत्सवानां श्रेष्ठम्। मार्गशीर्षमासे शुक्लपक्षे महायज्ञः कृतः; ततः आरभ्य अध्यापि उत्तमराजानां वंशे दण्डारोपणविधिः प्रवृत्तः।" "राज्ञा स्थापितः प्रवेशः अन्यैः अपि राजभिः क्रियते; तस्मात् परं दिवसे राज्ञां दण्डारोपणं महत् सम्पद्यते। तं दण्डं द्वात्रिंशद् हस्तमितम्, वेदिकाभिः, सुरभिग्रैवेणैः, भूषणैः, मालाभिः, बन्धैः भूषितम्। द्वादशहस्तमितायां वेदिकायां तं उत्तमं ध्वजं उत्तोल्य, विविधवर्णवस्त्रैः परिवेष्ट्य।" "श्रेष्ठब्राह्मणैः वस्त्रैः, अन्नपानैः, शुभस्तोत्रैः पूजितः ध्वजः उत्तोल्यते। तस्मिन् काले शङ्खानां, मृदङ्गानां, आनकानां शब्दः कृतः; भगवत् वासवः तत्र दण्डरूपेण पूज्यते। भक्त्या मनिभद्राद्याक्षाः देवैः सह पूज्यन्ते, महान् आत्मवान् वासवः स्वीकृत्य।" "विविधदानानि याचकान् मित्रेभ्यश्च दीयन्ते; दण्डः मालाभिः, बन्धैः, वस्त्रैः भूष्यते। सर्वे जलपूर्णकुम्भैः क्रीडन्ति, राज्ञः आज्ञया; राजानं सम्मान्य हास्ययुक्तैः संवादैः रमन्ते। नगरवासिनः, ग्रामवासिनः सर्वे हर्षेण उत्सवम् आनन्दयन्ति; सूता, मागधाः, नर्तकाः, नाटकाश्च अपि हर्षिताः।" "सर्वे जनाः, हे राजसिंह, हर्षात् महोत्सवम् उत्सवयन्ति, गृहैः, मन्त्रिभिः, सर्वाभरणैः अलङ्कृताः। महान् राजन् चेदिराजः, राजगृहेषु वसन्, स्वपत्नी सह रक्तगौरलेपनं कृत्वा तस्मिन काले आनंदितः। एवं सर्वे जनाः वसुं प्रति इन्द्रोत्सवं कृतवन्तः, यथा चेदिराजः वसुं प्रति इन्द्रोत्सवं हर्षेण कृतवान्।" "एवं शुभां पूजां वसुं प्रति दृष्ट्वा महेन्द्रः पीतवाहनं विमानं समारुह्य आकाशे अभ्यागतः। सः शचीं समारुह्य, अप्सरस्समूहैः सहितः, वसुं श्रेष्ठराजं उपगम्य इदं वचनं अब्रवीत् – 'ये जनाः चेदिराजवत् हर्षेण पूजां करिष्यन्ति, उत्सवं च हर्षेण स्थापयिष्यन्ति, तेषां राज्ये समृद्धिः, विजयः च भविष्यति; भूमिः च सुखसमृद्धा भविष्यति।'" "'धान्यानि विविधरूपेण बहूनि भविष्यन्ति, हे राजन्; राक्षसाः, पिशाचाः तेषां कदापि न हिंस्युः।' एवं महात्मना महेन्द्रेण वसु महान् राजा स्नेहेन पूजितः; ततः महेन्द्रः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः।" "ये पुरुषाः सदा शक्रोत्सवं भूमिदानैः, रत्नादिदानैः, वरैः, महायज्ञैः, शक्रोत्सवेन पूजयन्ति, तेषां पुण्यं भवति। वसु चेदिनाथः, मघवता पूजितः, धर्मेण चेदिदेशे पृथिवीं पालयामास।