अन्ये तु एतत् कथयिष्यन्ति, अन्ये च श्रोष्यन्ति; पुत्राः सेवायाम् उत्सुकाः, परिचारकाः च स्नेहपूर्णाः सन्ति। ये चिरं महतीं भारतानां जातिं निरस्पर्धया शृण्वन्ति, तेषां रोगभयं नास्ति—कुतः पुनः परलोकभयम्? यः पुरुषः कायेन, वाचा, मनसा वा यदपि पापं कृतवान्, तत् सर्वं शीघ्रं त्यजति, यदा एतत् शृणोति। कृष्णद्वैपायनः पुण्यार्थं एतद् रचितवान्, यत् सौभाग्यं, कीर्तिं, दीर्घायुष्यम्, पुण्यं, स्वर्गं च ददाति। एषा कथा लोके महात्मनां पाण्डवानां कीर्तिं, अन्येषां च क्षत्रियाणां धनबलसम्पन्नानां कीर्तिं घोषयति। ये लोके शुद्धबुद्धयः, कर्मणा प्रसिद्धाः, पुण्यार्थं शुद्धब्राह्मणान् श्रोतारः कृत्वा एतत् श्रावयन्ति, तेषां पुण्यं भवति। एतत् परमपुण्यं, शाश्वतधर्मं, कुरुवंशस्य कीर्तिं शुद्धया पुनः पुनः कथयित्वा पाठयितव्यं। नियमयुक्तः ब्राह्मणः यः भारतं अधीयीत, स विस्तीर्णं वंशं प्राप्नोति, लोके च सर्वाधिकं पूज्यः भवति। भारतपाठेन चतुर्मास्यानन्तरं सर्वपापेभ्यः विमुक्तः स्यात्, वेदान् अतीतः इति विज्ञेयः। अत्र देवाः, राजर्षयः, ब्रह्मर्षयः च पापविमुक्ताः स्तूयन्ति; केशवः अपि अत्र स्तूयते। अत्र भगवतः देवाधिदेवस्य, देवीस्य च स्तुति, कार्तिकेयस्य जन्मानि, उत्पत्तिः च वर्ण्यते। अत्र ब्राह्मणानां, गोवः च महत्त्वं स्तूयते; एषा समग्रः धर्मशास्त्रसंग्रहः धर्मविद्भिः श्रोतव्यः। यः पण्डितः ब्राह्मणेषु पुण्यकाले भारतं पठति, स पापविमुक्तः, स्वर्गजित्, नित्यं ब्रह्म प्राप्नोति। यः श्राद्धकाले ब्राह्मणेषु एतत् श्लोकं पठति, तस्य श्राद्धं अक्षयम्, पितृभ्यः च प्रतिनिवर्तते। यद् अहनि पापं इन्द्रियैः, मनसा वा, जानता अजानता वा कृतं, तत् केवलं एतत् महाभारतकथाश्रवणेन नश्यति। भारतानां महती जातिः 'महाभारतम्' इति प्रसिद्धा। यः तस्य शब्दव्युत्पत्तिं वेत्ति, स सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। भारतपाठेन मनुष्यः महापापात् विमुच्यते; त्रिवर्षे कृष्णद्वैपायनः एतत् कथितवान्। प्रत्यहं उत्ताय, शुद्धः, समर्थः, तपश्चर्यां कृत्वा, महर्षिः आदौ महाभारतं रचितवान्। अतः, नियमयुक्तैः ब्राह्मणैः एषा कृष्णकथिता भारतकथा श्राव्याः। ये ब्राह्मणाः पाठयिष्यन्ति, ये च जनाः श्रोष्यन्ति—तेषां कर्मेण वा अकर्मेण वा शोकः नास्ति। धर्मकामः प्रत्येकः जनः एतत् महाकाव्यं समग्रं श्रोष्यति; तेन सफलतां प्राप्नोति। स्वर्गगमनात् यत् तृप्तिः न लभ्यते, तत् एतत् पुण्यकाव्यश्रवणेन लभ्यते। शुद्धः, गुणवान् यः पुरुषः एतत् अद्भुतकथां शृणोति वा पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः फलम् प्राप्नोति। यथा सागरः, मेरुः च रत्ननिधिः प्रसिद्धौ, तथा भारतं अपि प्रसिद्धम्। एषा वेदात् संगृहीता, शुद्धा, उत्तमा, श्रवणीयम्, श्रोत्रसुखदा, पावनी, धर्मवर्धिनी च। राजन्, यः भारतं पाठकाय ददाति, स समुद्रपरिकल्पितां पृथिवीं दत्त्वा इव भवति। मम वचनात् पुण्यार्थं, विजयाय, पूर्णां, हर्षदां पारिक्षितस्य दिव्यकथां शृणु। कृष्णद्वैपायनः महर्षिः त्रिवर्षं यत्नपूर्वकं एतत् अद्भुतकथां 'महाभारतम्' इति रचितवान्। तां प्राचीनकथां मया पठ्यमानां शृणु। अहं पुरुवंशस्य दीप्तकीर्तिं, अनन्ततेजसां नृपाणां वंशं वक्ष्यामि; तव पितामहानां नामानि शृणु। ब्रह्मा अनिर्वचनीयः, शाश्वतः, नित्यः, अव्ययः—तस्य मारिचिः, दक्षः च प्रजापतिः अभवत्। तस्य अङ्गुष्ठात् दक्षः, नेत्राभ्यः मारिचिः उत्पन्नः। मारिचेः पुत्रः कश्यपः, दक्षस्य कन्या अदितिः। अदितिः कश्यपात् विवस्वान् अभवत्; विवस्वतः मनुः; मनोः इला। इलायाः पुरूरवाः; पुरूरवासः आयुः; आयोः नहुषः; नहुषात् ययातिः। ययातिः द्वे पत्न्यौ—उशनः कन्या देवयानी, वृशपर्वणः कन्या शर्मिष्ठा। देवयानी यदुं, तुर्यवसुं च अभवत्; शर्मिष्ठा, वृशपर्वणः कन्या, द्रुह्युम्, अनुं, पुरुम् च अभवत्। यदुं यदवः, पुरोः पौरवः अभवत्। पुरोः पत्नी कौसल्या; तस्यां जनमेजयः अभवत्। जनमेजयः त्रयः अश्वमेधयज्ञान् अकरोत्, विश्वजित् समाप्य वनं प्रविष्टः। जनमेजयः मगधदेश्याः राजकन्यायां सुनन्दायां विवाहं कृत्वा, प्राचिन्वान् अभवत्।