शृणु, धर्मज्ञ! यः कश्चिद् विद्वान् एतत् महाभारतम् पठति, ये च नराः तच्छ्रावयन्ति, ते ब्रह्मसदनं प्राप्नुवन्ति, देवतुल्याश्च भवन्ति। एषः खलु वेदसमः, शुद्धः परमश्च; श्रवणीयेषु श्रेष्ठः, पुरातनैः ऋषिभिः कीर्तितः। अस्मिन्पवित्रे महाकाव्ये अर्थः कामश्च पूर्णतः उपदिश्यते, धृतिः च निरूप्यते। यः विद्वान् सत्प्रवृत्तीन् सत्यमार्गगामिनः, अमत्सरान्, अल्पदानान्, नास्तिकान् विहाय, एतत् कार्ष्णवेदं श्रावयति, स तस्य फलं प्राप्नोति। अपि च, यः गर्भघातस्य भीषणं पापं कृतवान्, स महाकाव्यस्य श्रवणेन निःसंशयं तस्मात् पापात् विमुच्यते। स सर्वपापेभ्यः विमुक्तो भवति, यथा चन्द्रमाः राहोः मुक्तो भवति; अतः विजयं कामयमानः एतत् जयाख्यं इतिहासं श्रोतव्यम्। राजा अपि एतत् श्रुत्वा पृथ्वीं जयति, शत्रून् निगृह्णाति; एषः पुत्रोत्पत्तये श्रेष्ठः विधिः, महाशुभमङ्गलम्। मुख्यराज्ञी च युवराजः च पुनःपुनः शृण्वीताम्; तदा वीरः पुत्रो वा राज्यार्हा कन्या वा जायते। एषः धर्मशास्त्रेषु पवित्रतमः, अर्थशास्त्रेषु परमो, मोक्षशास्त्रत्वं च व्यासेन अनन्तबुद्धिना अभिहितम्। धर्मे अर्थे च कामे च मोक्षे च यदिहास्ति तदन्यत्र, यन्नेहास्ति न तत्क्वचित्—इति लोके ब्राह्मणैः, ब्राह्मणेषु चोक्तम्। अन्ये अपि एतद् पठिष्यन्ति, अन्ये च श्रोतारः भविष्यन्ति; पुत्राः सेवायाम् उत्सुकाः, स्नेहेन च परिचारकाः वर्तन्ते। येऽपि अमत्सराः भारतस्य महाजननं शृण्वन्ति, तेषां रोगभयं नास्ति, तर्हि परलोकभयस्य कुतः सम्भवः? यत्पापं कायेन वाचा मनसा वा कृतम्, तत्सर्वं शीघ्रं त्यजति श्रोतुं किल। एतत् कृष्णद्वैपायनस्य पुण्यकाम्यया विरचितम्; सौभाग्यं, कीर्तिं, दीर्घायु, पुण्यं, स्वर्गं च ददाति। पाण्डवानां महात्मनाम् यशः लोके घोष्यते, अन्येषां च धनशक्तिसम्पन्नानां क्षत्रियाणां। ये लोके ज्ञानशुद्ध्या कर्मणा च कीर्तिमन्तः, पुण्यार्थं शुद्धान् ब्राह्मणान् श्रावयन्ति, ते पुण्यलाभिनः। एतद् पुण्यतमं नित्यधर्मं शुद्धया कुरुवंशस्य कीर्तिं सदा पठेत्। ब्राह्मणः संयतः भारतं पठन् विशालवंशं प्राप्नोति, लोके च पूज्यतमो भवति। भारतस्य पाठेन सर्वपापेभ्यः चतुर्मासे चतुर्मासे विमुच्यते, वेदातिक्रान्तः स विज्ञेयः। अत्र देवा, राजर्षयः, ब्रह्मर्षयः च पावनाः, केशवः च स्तूयते। अत्र भगवान् देवेशः देवी च पूज्ये, कार्त्तिकेयस्य जन्म बहुधा वर्ण्यते। अत्र ब्राह्मणानां गौरवम्, गवां महत्त्वं च स्तूयते; एषः धर्मज्ञैः सर्वः शास्त्रसंग्रहः श्रोतव्यः। विद्वान् यः पुण्यकालेषु ब्राह्मणान् पठयति, पापमुक्तः स्वर्गविजयी च शाश्वतं ब्रह्म प्राप्नोति। यश्च ब्राह्मणानां श्राद्धकाले एतां श्लोकां पठति, तस्य श्राद्धं अक्षयं भवति, पितृभ्यश्च प्रतियाति। यत् किंचित् दिवसेन्द्रियैः मनसा वा कृतं पापं, ज्ञात्वा अज्ञात्वा वा, तत् पुरुषेण श्रवणमात्रेण विलीयते। एषा महाभारताख्या भारतस्य महाजननकथा श्रवणीयैव। यस्य व्युत्पत्तिं वेत्ति, स सर्वपापेभ्यः विमुक्तो भवति; भारतस्य महाजननं महाभारतमिति प्रसिद्धम्। पठनेन मनुष्यः महान् पापात् विमुच्यते; त्रिवर्षे भगवतः कृष्णद्वैपायनस्य वदनात् एषा कथा प्रवृत्ता। प्रतिदिनं शुचिः शक्तिमान् तपः कृत्वा महर्षिः आदौ महाभारतं समासृजत्। अतः संयताः ब्राह्मणाः कृष्णवदितं भारतं परमपवित्रं श्रुणुयुः। ये ब्राह्मणाः पठिष्यन्ति, ये जनाः श्रोष्यन्ति, तेषां कर्तव्याकार्ययोः किं शोकः? सर्वे धर्मकामाः एतत् सम्पूर्णमहाकाव्यं शृण्वन्तु, तदा सफलतां प्राप्नुवन्ति। स्वर्गगमनात् अधिकं तृप्तिं न लभते यां श्रवणेन, ताम् एतत् पुण्यकाव्यं ददाति। शुचिर्वा धर्मशीलो वा यः शृणोति पठति वा एतत् अद्भुतं चरितं, स राजसूयाश्वमेधयोः फलं लभते। यथा सागरः मेरुश्च रत्ननिधयः, तथा भारतम् अपि प्रसिद्धम्। एषः वेदसंग्रहः, शुद्धः श्रेष्ठः, श्रवणीयः, मनोहरः, पुण्यदः, धर्मवर्धनश्च। यः नृपः भारतं पाठकाय ददाति, स सागरपर्यन्तां पृथ्वीं दत्वा इव स्यात्। शृणु मम, एषा दिव्या पारिक्षितकथा पुण्याय जयाय चोक्ता, सम्पूर्णा, हर्षदा च। भगवतः कृष्णद्वैपायनस्य त्रिवर्षपर्यन्तं सततं प्रयत्नेन एषा अद्भुतकथा महाभारताख्या विरचिता। शृणु मम वचः, पुरातनमेतद् इतिहासं पठामि।