तस्मिन् काले ब्राह्मणाय तस्मै कारणभूते महतीं सम्पदं राजा दत्तवान्। यथोचितं दानं कृत्वा, अन्नवस्त्रादिभिः सहितं, तं सन्तोषयामास। अपरिमितबलः स राजा तेन ब्राह्मणेन तुष्टः सन्, विधिवत् समापनस्नानं चकार। तस्य चित्तं प्रहृष्टं तृप्तं च जातम्; ततः स राजा, परिपूर्णमनाः, तं सिद्धिं प्राप्तं बुद्धिमन्तं आस्तीकं स्वगृहं प्रेषयामास। तस्मै च वाक्यमिदं प्रोवाच— "पुनः आगन्तव्यं त्वया; मम महति अश्वमेधे त्वं सहभागी भविष्यसि" इति। आस्तीकः 'एवं भविष्यति' इति प्रत्युवाच, प्रमुदितः स राजा तुष्टिं प्राप्तवान्। स च अवितथकृत्यं कृत्वा, राजानं तुष्ट्वा, हर्षपूर्णः स्वमातुलं मातरं च गत्वा, तौ उपसृत्य, आलिङ्ग्य, कृतं कृत्यम् आख्यात्। तद्वचनं श्रुत्वा, तत्र समुपविष्टाः सर्वे सर्पाः, मोहविमुक्ताः, आस्तीकं तुष्टाः सन्तः, तमूचुः— "वरं वृणुष्व यथेष्टम्" इति। पुनः पुनः सर्वे सर्पाः तं प्राज्ञं प्रार्थयन्तः ऊचुः— "किं ते प्रियं करिष्यामः, वद, वत्स, अद्य किम् इच्छसि? वयं तुष्टाः, सर्वे च विमुक्ताः।" ततः आस्तीकः वव्रे— "यः ब्राह्मणः शुद्धचित्तः, अन्ये वा लोके, सायं प्रातश्च धर्म्यं ममैतत् आख्यानं पठति, तस्मात् भवद्भ्यः न कदापि भयं स्यात्।" सर्पाः प्रमोदिताः तस्मै मातुलेयाय ऊचुः— "एवं अस्तु, स ते वरः सत्यम्; स्नेहात् यद् इच्छसि तत् करिष्यामः।" "योऽसितं, आर्तिमन्तं, सुनीथं च स्मरति, सर्पेभ्यः न भयं तस्य दिवा वा निशि।" पुनरपि— "यो जरत्कारोः उत्पन्नः, महाबलः जरत्कारुः, आस्तीकः, यः युष्मान् सर्पसत्रे रक्षितवान्, तं स्मृत्वा, भोः भगवतः, मां न हिंसितुम् अर्हथ।" "भोः सर्प, निवर्तस्व, शुभास्ते सन्तु; गच्छ महाविष, जनमेजयस्य यज्ञान्ते आस्तीकस्य वचनं स्मर।" "यः सर्पः आस्तीकवचनं श्रुत्वा न निवर्तते, तस्य शिरः शिंशपाफलवत् शतधा भिद्येत।" एवं तैः समवेतैः श्रेष्ठैः सर्पैः उक्तः स द्विजश्रेष्ठः, महत् सन्तोषं प्राप्य, तदा निर्गमनाय मनः अकुरुत। ततः नागराजः, तैः सर्पैः सहितः, तत्रैव उक्त्वा, स्वं निवासं प्रतिपेदे। एवं स ब्राह्मणश्रेष्ठः, धर्मात्मा, सर्पसत्रात् सर्पान् विमोच्य, पुत्रपौत्रैः परिवृतः, कालेन स्वर्गं जगाम। एवं मया आस्तीकस्य चरितं यथावत् आख्यातम्; तस्य पाठेन सर्वत्र सर्पेभ्यः न किञ्चिद् भयं विद्यते। यथा तव पितामहः प्रमतिः तुष्टः स्वपुत्राय रुरवे पृष्टः एतद् आख्यात, तथा अहम् अपि तुभ्यं आख्येयम्। यद् अहं श्रुतवान्, तत् यथावत् आख्यातं— आस्तीकस्य महात्मनः पुण्यं चरितम् आद्यन्ततः, हे ब्राह्मण। यद् त्वया पृष्टं, दुण्डुभवचनानन्तरं, तत् मया आख्यातं, तव महत् कौतूहलं निवृत्तं, हे रिपुसूदन। एतस्य धर्म्यस्य आस्तीकाख्यानस्य श्रवणेन सर्वपापैः विमुक्तः, दीर्घायुषी च भवति। एवं सुतः सौते, तव मया भ्रिगुवंशप्रभृत्याख्यानं महद् श्रुतम्; तव कथनात् अहम् अत्यन्तं तुष्टः। पुनः त्वां पृच्छामि, सौते, यथोचितम्; यानि व्यासविरचितानि आख्यानानि, तानि पुनः शृणुयाम्। तस्मिन् महात्मनाम् अतिदुष्करे सर्पसत्रे, यज्ञकर्मसु, सभासदां मध्ये, यानि अद्भुतानि आख्यानानि जातानि, तानि विषयानुसारं त्वत्तः श्रोतुम् इच्छामः, सौते, तानि ब्रूहि। यज्ञकर्मसु द्विजातयः वेदाधारितानि आख्यानानि पठन्ति; व्यासः तु अद्भुतं महद् भारताख्यानं न्यग्राहयत्। पाण्डवानां यशःवर्धनं महाभारताख्यानं तदा कृष्णद्वैपायनः जनमेजयेन पृष्टः न्यग्राहयत्। स तदा यज्ञकाले सम्यक् श्रोतृणां श्रावयामास; तत् शुभं आख्यानं यथावत् श्रोतुम् इच्छामि। महर्षेः शुद्धात्मनः मनःसागरात् उत्पन्नं, सर्वरत्नसंयुक्तं, तद् आख्यानं, धर्मिष्ठ, त्वया वद। अहं तु ते महद् उत्तमं आख्यानं, महाभारतं, कृष्णद्वैपायनप्रोक्तं, आद्यन्ततः आख्यास्यामि। शृणु सर्वं सम्यक्, द्विजश्रेष्ठ; महत् मे हर्षं जातं तद् आख्येयम्। ततः श्रुत्वा जनमेजयः सर्पसत्राय दीक्षितः इति, विद्वान् कृष्णद्वैपायनः स तं समुपेत्य। यं काली पराशरस्य शक्तिपुत्रस्य कन्यायां यमुनाद्वीपे अजनि, पाण्डवानां पितामहः सः। स च जातमात्रः यज्ञेन देहम् अपुष्टयत्; स वेदान् शाखाभ्यः सहितान्, इतिहासांश्च, सम्यक् अवाप्तवान्, महाकीर्तिः। न तं तपसा, न वेदाध्ययनैः, न व्रतेन न उपवासेन, न जात्या, न कोपेन, कश्चन प्राप्तुम् अशक्नोत्। स वेदविदां श्रेष्ठः, एकं वेदं चतुर्धा चकार; परापरवेद्यः, ब्राह्मर्षिः, कविः, सत्यवादी, शुचिः। स एव पाण्डुं, धृतराष्ट्रं, विदुरं च जनयामास, शान्तनववंशवर्धनः, पुण्यकीर्तिः, महायशाः। स महात्मा मुनिः शिष्यमण्डलैः वेदवेदाङ्गविद्भिः सहितः, जनमेजयस्य राज्ञः सभां प्रविवेश। तत्र स जनमेजयं राजानं सभासद्भिः परिवृतं, देवानां मध्ये इन्द्रवत्, ददर्श।