अस्तिकेन राजानं परिक्षितं सम्बोधितवन्तं—"हे राजन्, न हि सुवर्णं न च रजतं न वा गावः मया त्वत्तः याच्यन्ते। तव यज्ञो निवर्त्यताम्; मम मातृकुलस्य कल्याणं भूयात्" इति। एवं उक्तः अस्तिकेन, स राजा पुनः पुनः तं वदतां श्रेष्ठं अस्तिकं प्राह—"अन्यं वरं वृणुष्व, द्विजश्रेष्ठ" इति। किन्तु भृगुनन्दनः अस्तिकः अन्यं किंचित् न वव्रे। तदा, तत्र उपस्थिताः सर्वे वेदविदः ब्राह्मणाः एकस्वरेण राजानम् ऊचुः—"ब्राह्मणः स्वं वरं प्राप्नुयात्" इति। ततः सर्पसत्रे अग्नौ पतितानां सर्वेषां सर्पाणां नामानि श्रोतुम् इच्छामि, इति सूतनन्दनं सौनकः पप्रच्छ। सहस्रशः, दशसहस्रशः, कोटिशः च सर्पाः तत्र विनष्टाः; तेषां सर्वेषां गणना न शक्या, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, तेषां महत्या संख्यया। अद्य तु ये प्रमुखाः स्मृताः सर्पाः अग्नौ हुताः, तेषां नामानि शृणु। वासुकिकुले जातानां सर्पाणां, कृष्णानां, रक्तानां, श्वेतानां, उग्ररूपिणां, महाकायानां, विषसम्पूर्णानां च, प्रमुखतानुसारं नामानि वक्ष्यामि। मातृवाक्यक्लिष्टाः दण्डपीडिताश्च दीनाः शोकाकुलाः शालः, पालः, हलिमकः, पिच्छलः, मनसः, अन्ये च बहवः तत्र आहूताः। पिच्छलः, कौणपः, चक्रः, कालवेगः, प्रकलनः, हिरण्यबाहुः, शरणः, कक्षकः, कालदन्तकः—एते वासुकिकुलजाः सर्पाः अग्नौ प्रविष्टाः। तत्रैव अन्ये अपि तस्मिन् कुले जाताः, उग्ररूपिणः, महाबलिनः, ज्वलिताग्निसमाः, अग्नौ हुताः। अद्य तक्षककुले जातानाम् अपि नामानि वक्ष्यामि—पुच्छन्दकः, मण्डलकः, पिण्डशेकटः, रभेनकः। उच्चिखः, शरभः, भङ्गः, बिल्वतेजाः, विरोहणः, शिलिः, शालाकारः, मुकः, सुकुमारः, प्रवेपणकः। मुद्गरः, शिशुरोमाः, सुरोमाः, महाहनुः—एते तक्षककुलजाः अग्नौ पतिताः। परावतः, परियात्रः, पाण्डरः, हरिणः, कृष्णः, विहङ्गः, शरभः, मोदः, प्रमोदः, संहतापनः—एते ऐरावतवंशजाः अग्नौ प्रविष्टाः। अथ, कौरेव्यकुले जातानां नामानि शृणु—एरकः, कुण्डलः, वेणी, वेणिस्कन्धः, कुमारकः, बाहुकः, श्रृङ्गबेरः, धूर्तकः, प्रातराटकः। एते कौरेव्यकुलजाः अग्नौ पतिताः। अथ, धृतराष्ट्रकुले जातानां नामानि यथाक्रमं शृणु। शङ्कुकर्णः, पीठरकः, कूथरमुखसेचकः, पूर्णाङ्गदः, पूर्णमुखः, प्रहासः, शकुनिः, दरिः, अमहत्तः, कामठकः, सुशेनः, मनसः, अव्ययः। अष्टावक्रः, कोमलकः, श्वासनः, मौनवेपकः, भैरवः, मुण्डवेदाङ्गः, पिशङ्गः, उदपारकः, ऋषभः, वेगवान्, पिण्डारकः, महाहनुः। रक्ताङ्गः, सर्वसारङ्गः, समृद्धपटवासः, वाराहकः, वीराणकः, सुचित्रः, चित्रवेगिकः। पराशरः, तरुणकः, मणिः, स्कन्धः, अरुणिः—एते प्रसिद्धाः, तेजस्विनः, विषसम्पन्नाः सर्पाः अग्नौ पतिताः। तेषां महत्या संख्यया सर्वेषां नामानि न कीर्तितानि; एते प्रमुखाः, तेषां अपत्यैः पौत्रैः च सह। ये अग्नौ प्रविष्टाः, तेषां गणना न शक्या—केचित् द्विशिरसः, केचित् पञ्चशिरसः, सप्त, दश, शतशिरसः, अन्ये च अनन्तशिरसः। उग्ररूपिणः, प्रलयाग्निसमाः, विषदाहिनः, शतसहस्रशः, महाकायाः, वेगेन शीघ्राः, गिरीन्द्रकल्पाः तत्र हुताः। तेषां देहाः योजनमायताः, द्वियोजनविस्तीर्णाः; इच्छया रूपं गृह्णन्तः, इच्छया बलवन्तः, अग्निविषसमुज्ज्वलाः। एवमेते सर्वे तत्र महान्यज्ञे ब्रह्मदण्डेन निपातिताः दग्धाः। अस्तिकस्य विषये अन्यदपि अद्भुतं चरितं श्रुतमस्ति—यदा राजा परिक्षित् इच्छया वरदानं दत्तवान्। तदा सर्पः, इन्द्रहस्तात् मुक्तः, आकाशे लम्बमानः स्थितः; जनमेजयः राजा चिन्तया व्याकुलः अभवत्। यज्ञः सम्यग् विधिवत् प्रवर्त्यमानः अपि, तक्षकः भीतया पीडितः अग्नौ न पतितः। हे सूत, तस्मिन्नेव काले ब्राह्मणैः मन्त्रसमूहैः सह स्थिते, कः हेतुः येन तक्षकः अग्नौ न पतितः? अस्तिकः तदा त्रिः सर्पश्रेष्ठं भीतं मूर्च्छितं इन्द्रहस्ते लम्बमानम् आह—"निवर्तस्व! निवर्तस्व! निवर्तस्व!" इति। स तत्रैव आकाशे लम्बमानः, दुःखाकुलहृदयः, भूम्यां च आकाशे च स्थितमनुष्यवत् स्थितः। तदा सभया प्रचोदितः राजा वचः प्रोवाच—"यथास्तिकेन उक्तं, तथा भवतु" इति। "एष यज्ञः सम्पूर्णः, सर्पाः प्रशम्यन्ताम्, अस्तिकः तुष्यतु, सूतवचनं सफलं भवतु" इति। ततः अस्तिकस्य वरदानसमये महान् हर्षनादः उत्पन्नः, यज्ञः अपि तत्क्षणादेव उपरराम। एवं पाण्डवराजस्य परिक्षितः स यज्ञः समाप्तः, जनमेजयः भारतवंशजः हर्षेण पूर्णः अभवत्। तत्र समागतान् ऋत्विजः, सभासदः, सर्वान् धनैः शतशः सहस्रशश्च सम्पूज्य दत्तवान्। रक्तलोचनं सूतं तक्षकं च वास्तुकर्मणि प्रवृत्तं, तौ अपि महाबलः राजा दानैः सम्मानितवान्, यतो यज्ञसंत्यागोपदेशः ताभ्यां कृतः।