सर्पराजस्य गृहे, बाल्यावस्थायामपि स बुद्धिमान् गूढबुद्धिः तत्र वसन् सदा सर्पराजेन सावधानेन रक्षितः आसीत्। तस्य वयः वर्धमानः, स सर्वान् सर्पान् आनंदयन्, देवानां प्रभुं सुवर्णत्रिशूलधारिणं शंकरं यथा, तेजसा दीप्तिमान् अभवत्। ततः जनमेजयः राजा मन्त्रिभिः पितुः स्वर्गारोहणं विषये पुनः विस्तरेण श्रोतुम् इच्छन् पप्रच्छ। ब्राह्मणः, शृणु, कथं स राजा मन्त्रिभिः पृष्टवान्, तथा ते तस्य पितुः निधनं वर्णितवन्तः। सर्वे युष्माकं ज्ञातं यत् मम पितुः विषये, यथा स महात्मा स्वकाले अन्तं प्राप्तवान्। युष्माभिः सम्यक् पितुः कर्माणि श्रुत्वा, अहम् उचितं करिष्यामि, विपरीतं न कदापि। ततः स महात्मा राजा पृष्टः, सर्वे धर्मज्ञा मन्त्रिणः जनमेजयाय राजा वचः अब्रुवन्। शृणु राजन्, यत् त्वं पृच्छसि महात्मनः पितुः आचारं, तथा यथा स राजा अन्तं प्राप्तवान्। तव पिता धर्मात्मा, महात्मा, प्रजापालकः आसीत्; शृणु, यथा स महात्मा इह जीवितवान्। स चतुर्वर्णान् स्वधर्मे स्थापयन्, तान् रक्षितवान्; धर्मवित् राजा धर्मं मूर्तिमन्तं इव धारयन् आसीत्। स अप्रतिमवीर्यः पृथिवीं, देवीं, रक्षितवान्; तस्य शत्रवः नासन्, न च कस्यापि द्वेषः आसीत्। स सर्वेषु समः, प्रजापतेरिव; ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः स्वधर्मे स्थिताः। तस्य राज्ये सर्वे सुसंस्थिताः, दृढाः च; स विधवाः, दरिद्रान्, दुःखितान्, अनाथान् च पालयन् आसीत्। स सर्वेषु प्राणिषु शोभनः, सोमस्य सदृशः; सम्पन्नः, बलवान्, सत्यवादी, वीर्ये दृढः च। धनुर्विद्यायाम् स शारद्वतस्य शिष्यः; तव पिता जनमेजयः गोविन्दस्य प्रियः अपि आसीत्। स सर्वजनप्रियः आसीत्; कुरूणां विनाशे, उत्तरा नाम्नि पुत्रं उत्पादितवान्। तस्मात् परीक्षित् अभवत्, सुभद्रासुतः, राजधर्मविद्, सर्वगुणसम्पन्नः। स आत्मसंयमी, स्थिरबुद्धिः, धर्मनिष्ठः, महाज्ञः, षड्वर्गविजयी, राज्यविद्यायां अग्रणी आसीत्। तव पिता प्रजाः षष्टिवर्षाणि रक्षितवान्; ततः, कालप्राप्ते, सर्वेषां दुःखं कारणं अभवत्। ततः त्वं, नरश्रेष्ठ, धर्ममार्गं अवलम्ब्य, कुरुवंशस्य राज्यं सहस्रवर्षाणि प्राप्तवान्; बाल्ये एव अभिषिक्तः, सर्वप्राणिपालकः अभवत्। अस्मिन्समाजे कदापि अप्रियः राजा नासीत्, विशेषतः पूर्वजानां उत्तमाचारं विचार्य, यः सर्वे पुण्यकर्मसु निष्ठिताः। कथं तु मम पिता, एवं गुणवान्, अन्तं प्राप्तवान्? सत्यं विस्तरेण कथय; अहम् तत्त्वं श्रोतुम् इच्छामि। एवं राज्ञा प्रेरिताः, मन्त्रिणः तस्य हिताय, प्रियाय, यथावृत्तम् उक्तवन्तः। स राजा, पृथिव्याः रक्षकः, वीरश्रेष्ठः, तव पिता, नित्यम् शिकारप्रियः आसीत्। यथा महाबाहुः पाण्डुः, युद्धे धनुर्धरश्रेष्ठः, सर्वकार्याणि अस्माकं निःशेषं समर्पितवान्— एकदा वनं गत्वा, बाणेन मृगं व्याघ्रयन्, तं मृगं त्वरितं वनान्तरे अन्वगच्छत्। पद्भ्यां, खड्गं पार्श्वे, धनुः कुटिलं च गृहीत्वा, तव पिता तस्मिन्स्थले मृगं न प्राप्नोत्। वृद्धः, षष्टिवर्षीयः, क्षीणः, क्षुधार्तः, स महावने श्रेष्ठं ऋषिं दृष्टवान्। स राजा, नरपतिः, तं मुनिं मौनव्रतीं पृच्छन्, स मुनिः पृष्टः अपि न किंचित् उक्तवान्। ततः राजा, क्षुधया क्लान्तः, मुनिं स्थिरं, शान्तं, मौनं तिष्ठन्तं दृष्ट्वा, क्रोधेन आकुलः अभवत्। स न अवदत् यत् मुनिः मौनव्रतं पालयति; क्रोधात् तव पिता तं अवमानितवान्। धनुषः अग्रेण मृतं सर्पं भूमौ उत्थाप्य, तं विशुद्धहृदयस्य मुनेः स्कन्धे स्थापितवान्, भारतश्रेष्ठ। स बुद्धिमान् मुनिः न तस्मै उत्तरम् अदात्, न च यत् कृतं सम्यक् वा असम्यक् वा उक्तवान्; स यथावत् स्थितः, अनाक्रुद्धः, सर्पं स्कन्धे धारयन् आसीत्। ततः स राजा, राजर्षे, सर्पं मुनेः स्कन्धे स्थाप्य, पुनः स्वनगरं प्रत्यगच्छत्। तस्य मुनेः पुत्रः श्रीङ्गी नाम, महाकीर्तिः, महातेजाः, तीक्ष्णशक्तिः, क्रोधी च आसीत्। मुनिः ब्रह्मणम् उपगम्य पूजां कृतवान्; ततोऽनुज्ञया श्रीङ्गी तद्वृत्तं श्रुतवान्। पूर्वं तव पिता मित्रस्य पितुः द्वारा अवमानितः, राजशार्दूल, स्थिरः, मृतसर्पं स्कन्धे धारयन्। स निर्दोषः, मृतसर्पं स्कन्धे पालयन्, स महातपस्वी, मुनिश्रेष्ठः। स आत्मसंयमी, विशुद्धः, अद्भुतकर्मा, तपसा दीप्तात्मा, तस्मिन्काले सर्वाङ्गेषु संयतः आसीत्। स धर्मशीलः, शुभवक्ता, दृढनिष्ठः, लोभमुक्तः, न क्षुद्रः, न मत्सरी, वृद्धः, मौनव्रती, सर्वभूताश्रयः; तथापि तव पिता तं अपराधितवान्।