ततः स क्रूरात्मा श्रुङ्गी, क्रोधात् परमाविष्टः, तस्य दुर्विनीतस्य राज्ञः प्रति तीव्रशापं शशाप—मम वाक्यप्रेरितः सर्पाधिपतिः तक्षकः, घोरविषधरः, तम् अतीव पापं समुपघ्निष्यति। सप्तमे दिने, सप्तरात्रात् परं, द्विजातीनाम् अवमानकृतं कुरुवंशस्य कलङ्ककारिणं तं राजानं यमस्य लोकं नयिष्यति। एवं तेन महाक्रोधेन शापः सम्प्रदानः, स श्रुङ्गी मृतसर्पं गृहीत्वा गौशालायां स्थितं पितरं समीपमगच्छत्। स पितरं सर्पेण स्कन्धे निवेशितेन दृष्ट्वा, श्रुङ्गी पुनः क्रोधात् संतप्तः सञ्जातः। स शोकविह्वलः अश्रूणि मुमोच, पितरं प्रति सन्दुःखमिदम् उवाच—"येन पापेन तवापमानः कृतः, तस्य श्रुत्वा—" इति। सः क्रोधात् पुनरुवाच—"तस्मात् अहं, पितः, तं कुरुवंशसमुद्भूतं पापं राजा परीक्षितं यथार्हं शप्तवान्। सप्तमे दिने तक्षकः, सर्पश्रेष्ठः, तं पापिनं हन्ता भविष्यति।" ततः तस्य पिताः महर्षिः तम् अत्यन्तक्रुद्धं पुत्रं समाहितया वाचा प्रत्युवाच—"पुत्र, त्वया यदिदं कृतं, तद् मम न रोचते; न एष धर्मपथो, न तपस्विनां मार्गः। वयं तस्य राज्ञः अधीनवर्तिनः, तेन च धर्मेण रक्षिताः। तस्मात् तं धर्मशीलं राजा हिंसाय न योग्यः। सदा राजा धर्मशीलः क्षन्तव्यः। क्षमा सदा कार्य्या, पुत्र, यतो धर्मस्य नाशे धर्म एव नाशयति; नात्र संशयः। राजा यदि न रक्षेत्, वयं दुःखं प्राप्नुयाम।" "राज्ञा रक्षिताः वयं धर्मं यथेष्टं आचरामः, न तु तद्विना। वयं धर्ममुत्तमं आचरामः, तस्मात् ते धर्मफलस्य अंशः लभ्यते; धर्मशीलं राजा सदा क्षन्तव्यः। विशेषतः परीक्षित् महात्मा, पितामहवत् रक्षति; यथा राजा प्रजाः रक्षति, एवं सः अपि रक्षितव्यः।" "राज्यहीने देशे दोषाः सदा जायन्ते; जनाः स्वेच्छाचारिणः भवन्ति, राजा दण्डेन तान् निगृह्णाति। दण्डभीतेः शान्तिः जायते, तदा धर्मं कर्म च निर्भयः आचरति। धर्माद् राजा प्रतिष्ठितः, धर्मात् स्वर्गः, राज्ञः यज्ञाः, यज्ञात् देवाः प्रतिष्ठिताः।" "देवेभ्यः वर्षम् उत्पद्यते, वर्षाद् ओषधयः, ओषधिभ्यः मानवाणां नित्यं कल्याणं भवति। राजा प्रजापालकः, क्षत्रियधर्मधारी, मनुना दशब्राह्मणसमः उक्तः। तस्मात् अहं वन्यः, क्षुधितः, श्रान्तः, मृगार्थी, अजानन् एतदाचरम् इति मन्ये।" "किं तव बालिश्येन, पुत्र, अयुक्तं कर्म कृतम्? राजा न हि कदापि अस्माभिः शापार्हः।" "यद्यपि एषः प्रमादः, वा पापकर्म, वा तव वचनं प्रीतिकरं अप्रियम्, तथापि तद् मिथ्या न भवतु। अन्यथा न भविष्यति, अहं तव पितरं प्रति वदामि; न हि मृषा ब्रवीमि, स्वजनमध्ये अपि, कथं पुनः शापम् उच्चरेयम्?" "तेजस्विनस्तव शक्तिं वेद्मि, पुत्र, सत्यवचस्त्वं च; त्वं कदापि अनृतं न उक्तवान्, एषः अपि न मिथ्या भविष्यति। पुत्रः वृद्धः अपि पित्रा सदा उपदेष्टव्यः, यथा गुणवान् स्यात्, महतीं कीर्तिं च प्राप्नुयात्। तत् किं पुनः बालः सन्, सदा तपःपरायणः; तेजस्विषु क्रोधः अतीव वर्धते।" "एते लोका विनश्येयुः, न च क्षणमपि उपायः स्यात्; तस्मात् तव पुत्रत्वं, बाल्यं, प्रमादं च चिन्तयित्वा यत् वक्तव्यं, तत् मन्ये।" "तस्मात् शमपरायणः भव, वन्येन जीव, क्रोधं त्यक्त्वा कर्म कुरु; एवं धर्मं न त्यक्ष्यसि। क्रोधात् तपःसंचितं धर्मं नाशयति; अधार्मिकस्य च न काङ्क्षितं फलम्।" "शम एव तपस्विनां क्षमवतां च सिद्धिकरः; क्षमावन्तः लोके, परत्र च, स्वामित्वं लभन्ते। तस्मात् सदा क्षमां आचरेः, शमशीलः सन्; क्षमया ब्रह्मलोकसमीपं प्राप्स्यसि।" "अहं तु शमाश्रितः, अद्य यद् शक्यं, तत् करिष्यामि; राज्ञे सन्देशं प्रेषयिष्यामि।" "पुत्रेण मम, बालबुद्धिना, त्वया शप्तः असि; तवापमानं दृष्ट्वा, राजन्, अहं न शेकं सोढुम्।" इति सः शिष्यं धर्मात्मानं परीक्षिते कृपया संविग्नः सम्यगुपदिश्य प्रेषयामास। सः शिष्यः, गौरमुखनामकः, धर्मनिष्ठः, प्रशान्तचित्तः, कुशलप्रश्नं कृत्वा, कार्यं निवेदयितुं प्रेषितः। स शीघ्रं गत्वा, कुरुवंशवर्धनं राजानं, द्वारपालैः सूचितः, राजमहालयं प्रविवेश। ततः राजा तेन सत्कृतः, स द्विजः गौरमुखः, श्रान्तोऽपि, सर्वं यथावत् निवेदयामास। सः मन्त्रिपरिषदां मध्ये, शमिकमुनिना उक्तं भीषणं वचनं राज्ञे निवेदयामास—"राजन्, तव राज्ये शमिकनामकः मुनिः वर्तते। स धर्मपरायणः, जितेन्द्रियः, शमशीलः, महातपस्वी च; त्वया सः मौनव्रतस्थितः, समाधिस्थः, सर्पेण ताडितः।" "धनुषः अग्रेण ताडितः सर्पः तस्य स्कन्धे निष्क्रान्तः, स मुनिः मौनं धारयन् स्थितः। शमिका तव कर्म क्षमितवान्, किन्तु तस्य पुत्रः तद् न शशाक् सोढुम्।" "तस्मात्, राजन्, त्वं तेन अद्य, पित्रा अज्ञातेन, शप्तः—'सप्तमे दिने तक्षकः तव मृत्युं कारणं भविष्यति' इति।