विष्णुः विनतासुतं प्रति उवाच—“एवमस्तु।” वरं लब्ध्वा गरुडः वनमध्ये विष्णुं प्रति उक्तवान्। ततः गरुडः विष्णवे उवाच—“त्वमपि वरं प्राप्नुहि; भगवन्, यथेष्टं वरं वृणु।” विष्णुः तं बलिनं अप्रतिमं गरुडं स्वस्य वाहनरूपेण चुने। भगवद्विष्णुः तं स्वध्वजं कृत्वा उवाच—“त्वं मम उपरि सदा स्थितः भविष्यसि।” “एवमस्तु” इति उक्त्वा पक्षिराजः नारायणं प्रति भाष्य, तत्रतः प्रस्थितवान्। स पक्षिराजः वायुसमवेगः महाबलः गच्छन्, इन्द्रः तं पक्षिणां श्रेष्ठं वज्रेन आहतवान्। अमृतं हरन्तं गरुडं क्रुद्धः शक्रः वज्रेन आहतवान्। तदा गरुडः पक्षिणां श्रेष्ठः इन्द्रस्य आक्रन्दं शृण्वन्, तम् प्रति उवाच। स पक्षिराजः हास्य, वज्राघातेन अपि सौम्यं वचनम् उवाच—“यस्य अस्थि वज्रं जातम्, तं ऋषिं अहं पूजयिष्यामि।” “वज्रं च त्वं च, शतक्रतो, अहं पूजयिष्यामि। एकं पर्णं त्यजामि, यस्य अन्तं त्वं न पश्यसि।” “वज्राघातेन मे किञ्चित् दुःखं नास्ति।” इति उक्त्वा पक्षिराजः स्वपुत्रं मोक्त्वा प्रस्थितवान्। सुन्दरं पर्णं दृष्ट्वा सर्वे उक्तवन्तः—“सुपर्णः भवतु।” तं महाचरित्रं दृष्ट्वा सहस्राक्षः पुरन्दरः पक्षिराजं महात्मानं ज्ञात्वा उवाच—“तेजस्विनः, तव अनुत्तमं बलं ज्ञातुम् इच्छामि; अनन्तं मैत्रीं च त्वया सह कामये।” तदा गरुडः उवाच—“यथेष्टं मैत्री अस्तु, पुरन्दर। मम बलं महद्, असह्यं च। सत्पुरुषाः स्वबलं न स्तुवन्ति, देवश्रेष्ठ; अप्राप्तं स्तवनं तत्क्षणं निन्दां जनयति।” “अन्येन पृष्टः, भूमिपते, गुणान् वक्तव्यान्; अप्राप्तं स्तवनं न कर्तव्यम्, शतक्रतो।” “मित्रं त्वं माम् अकरोत्, पृष्टः च असि; तस्मात् वक्ष्यामि। स्वस्तवनं हेतुसिद्धं न वक्तव्यम्।” “शक्र, एका पक्षेण अहं एतां पृथिवीं पर्वतैः, वनैः, जलैः सह, त्वं च यदि मयि स्थितः, धारयितुं शक्नोमि।” “निःश्रमः सर्वलोकान् स्थावरजङ्गमैः सह वहामि; एतत् मे महाबलं जानहि।” एवं उक्त्वा, कीरितिः पुण्यात्मा, शौनकः देवाधिपः लोकहितः तम् प्रति उवाच—“यथा उक्तं, तथा भविष्यति; सर्वं तव शक्यं। अतः मम अनुत्तमं, शाश्वतं मैत्रीं गृहाण।” “यदि मम सोमस्य आवश्यकता नास्ति, सोमः दत्तव्यः। ये नः बाधन्ति, तेषां तव सोमः दत्तव्यः।” “विशेषकारणात् अहं सोमं गृह्णामि; सोमं कस्यापि न दास्यामि।” “यत्र अहं सोमं स्थापयामि, सहस्राक्ष, तत्र त्वं कुशं गृह्णीयाः, त्रिलोकनाथ।” “त्वया उक्तं वचनं प्रसन्नः, अण्डज, यत् इच्छसि तं वरं गृहाण, पक्षिणां श्रेष्ठ।” एवं उक्ते, गरुडः स्मृतिं न कद्रुसुतान् कृत्वा प्रत्युवाच—“शक्तिमन्तः सर्पाः मम खाद्यं सन्तु, शक्र।” “सर्वस्य अधिपः अहं, तव याच्ञां पूरयिष्यामि। शक्तिमन्तः सर्पाः मम खाद्यं सन्तु, शक्र।” “एवमस्तु” इति उक्त्वा, दानवविनाशकः, योगिनां महात्मा हरिः, देवदेवः तं अनुगतः। सापि गरुडेन उक्तं कार्यं अनुमोदितवान्, भगवद् देवाधिपः पुनः उवाच—“स्थापितस्य सोमस्य ग्रहणं करिष्यामि।” ततः सुपर्णः शीघ्रं मातरं प्रति गतवान्। स विनता-मातृं प्रति विनयेन, नम्रः, उवाच—“देवभवनात् अमृतं मया आनीतम्।” “आज्ञापय, मातः, किं करवाणि, शुभव्रते?” “अमृतं यत् मया आनीतम्, कुशे स्थापयिष्यामि।” “स्नात्वा, शुभकर्मणा भूषिता, सर्पाः तद् भक्षयिष्यन्ति; यथा उक्तं, तथा भविष्यति।” “माता मम अद्य आरभ्य भवतु; युष्माभिः उक्तं वचनं मम पूर्णं जातम्।” ततः सर्पाः “एवमस्तु” इति उक्त्वा स्नात्वा गतवन्तः। शक्रः सोमं गृह्णित्वा स्वर्गं पुनः गतः। सर्पाः सोमं इच्छन्तः तत्र आगतवन्तः, स्नात्वा, मन्त्रं जप्त्वा, हृष्टाः, शुभकर्मणा भूषिताः। परस्परं द्वेषं कृत्वा, सोमपानाय त्वरिताः, “अहं पूर्वं गमिष्यामि! अहं पूर्वं गमिष्यामि!” इति उक्तवन्तः। कुशशय्यायां सोमं स्थापितं दृष्ट्वा, तं सोमस्थानं मन्यन्तः, सर्पाः कुशपत्रं जिह्वया चाटितवन्तः; तस्मात् तेषां जिह्वा द्विधा अभवत्। अमृतस्पर्शात् तानि कुशपत्राणि अमृतमयानि अभवन्; सर्पाः तु गरुडबलात् विनतां त्यक्त्वा, मोहं प्राप्तवन्तः। एवं अमृतं गरुडेन नीतं, द्विजिह्वत्वं सर्पेषु कृतं। सुपर्णः परमसन्तोषेण, कार्यसिद्ध्याः, वनमध्ये मातरं विनतां प्रहृष्टः कृतवान्; पक्षिभिः सर्पभक्षः इति पूजितः, कीर्तिः तु न्यूनाभूत्।