जनार्दनः प्रविश्य तत्र बाणं समासाद्य, महान् रोषाविष्टः तेन सह युद्धे प्रवृत्तवान्, हे भारतश्रेष्ठ। बाणोऽपि तत्र संग्रामे क्रुद्धतमः सन्, सर्वाणि तीक्ष्णानि शस्त्राणि केशवे समाक्षिपत्। पुनः सहस्रशः शस्त्राणि समग्रभुजैः गृहित्वा, बाणः क्रुद्धः कृष्णाय समरभूमौ ससर्ज। ततः कृष्णः, हे भारत, तानि सर्वाणि शस्त्राणि छित्वा, क्षणमात्रं बाणेन, वह्निसूनुना, स्वशस्त्रैः सम्यग्युद्धमकरोत्। ततो रोषात् भगवान् कृष्णः दिव्यं परमास्त्रं चक्रं समुत्क्षिप्य, बाणस्य दीप्तिमन्तः सहस्रबाहून् छित्त्वा न्यकृन्तत्। तदनन्तरं, राजन्, कृष्णेन भीषितः बाणः छिन्नबाहुः शीघ्रं पपात, इव वज्राहतः द्रुमः। बाणं शरैः प्रहृत्य, कृष्णः त्वरया युक्तः तस्मिन्न समये प्रद्युम्नं राजगृहात् मुक्तवान्। ततः गोविन्दः प्रद्युम्नं भार्यया सहितं विमोच्य, बाणस्य सर्वाणि अकुत्सितानि निधीन् जग्राह। गोकुलनाथः तत्र स्थितं सर्वं पशुधनं च बलात् हरिषीकशः आदत्त। ततः मधुसूदनः सर्वं धनं संहृत्य, तत् धनं शीघ्रं गरुड उपारोपयत्। ततः कौंतेयः भीमबलसम्पन्नः बलरामः, महावीर्यवान् प्रद्युम्नः, तेजस्वी अनिरुद्धः, सौम्या उषा च, स्वजनैः भार्याभिश्च सहिताः, तान् सर्वान् गरुड उपावेश्य, हरिणां श्रेष्ठः प्रस्थितः। सर्वे प्रमुदिताः, महातेजसः, पीताम्बरधारिणः, दृढदेहाः, दिव्याभरणभूषिताः, अद्भुतवपुषः, शङ्खचक्रगदाखड्गधारिणः, सविता इव पूर्वदिशं प्रति, गरुडमारोहन्ति। द्वारपालाः हताः, निशुम्भः नरकश्च निहतौ; प्राग्ज्योतिषपुरं प्रति मार्गः punः सुरक्षितः कृतः। सौरिणा, हे भारतश्रेष्ठ, भूमिपालाः धनुःस्वनैः पाञ्चजन्यनिनादेन च भीताः। दक्षिणदिग्भ्यः समागतैः बहुभिः वीरैः परिवृतः, मेघसङ्काशैः, केशवः रुक्मिं कम्पितवान्। ततश्च, मेघगर्जितनिस्वनं सूर्यप्रभं रथं आरुह्य, चक्रगदाधरः स्वभार्यां भोज्यां अपाहरत्। जरासन्धः क्रोधेन गृहीतः, स च पराजितः; शिशुपालोऽपि विजितः; वक्रः रणाङ्गणे निहतः, क्षत्रियः शतधन्वा च हतः। इन्द्रद्युम्नः क्रोधेन निहतः, यवनः काशेरुकश्च; सौभपतिः साल्वोऽपि कृतधन्वना हतः। स भगवान् कमलनयनः चक्रेण सहस्रपर्वतान् विदार्य, द्युमत्सेनं च विनिष्पेषयत्। महेन्द्रशिखरे, हे भारतश्रेष्ठ, युगपत् गतिसम्पन्नौ द्वौ कपीन् जग्राह। इरावत्यां गुपतिः, तालकेतुश्च, अग्निसूर्यसमानवीर्यौ, शार्ङ्गधरेण निहौ। अक्षप्रपाटनपुर्यां, हे राजन्, कृष्णः स्वाराष्ट्रे तान् अवमानशीलान् निहतः। वाराणसी च महात्मना केशवेन दग्धा; पाण्ड्यः, पौण्ड्रः, मत्स्यः, कलिङ्गः च जनार्दनेन निहताः। माधवः तान् सर्वान् सह राजा अङ्गेन सह हत्वा। शतं श्रेष्ठक्षत्रियाणां रथेन निहत्य, कृष्णः, यदूनां वृषभः, गान्धारीं स्वपत्नीं कृतवान्। ततः मधुसूदनः, क्रीडया, गांडीवधारिणं कौंतेयस्य सन्निधौ विजित्य, द्रोणपुत्रं, कृपं, कर्णं, भीमसेनं, सुयोधनं च, युद्धाय समागतान्, पराजितवान्। बभ्रुम् आनन्दयितुम् इच्छन्, चक्रगदाधरः, वेणुदारीसंवृतां भार्यां युद्धे विजित्य, भूमिम् अश्वैर् रथैः गजैः च वेणुदार्यधीनां कृतवान्। तपसा बलवीर्यतेजोवृद्धिं प्राप्तः, हे भारत, सर्वे देवेश्वराः स्वगणैः सह बाणेन भीषिताः। स बाणः, वज्रैः गदैः मुसलैः च पुनः पुनः ताडितः, देवेन्द्रैः अपि न हन्यते स्म। कृष्णेन तु निगृहीतः, न तु हतः; गोविन्दः तस्य सहस्रबाहून् छित्त्वा। एषः मधुसूदनः बलवान् कंसं च अकुनीयम् हत्वा, तपसा बलवीर्यतेजोवृद्धिं प्राप्य, जनार्दनः कैटभं अतिराक्षसं च हत्वा। स श्रीमान् जम्बुमैरावतं, विरूपं, शम्बरं च रिपुघ्नं हत्वा। भोगवत्यां गतः, हे भारतश्रेष्ठ, कमलनयनः वासुकिं जेत्वा, ऋुक्मिणीसुतं विमोचयत्। एवं बाल्य एव जनार्दनः, कमलनयनः, सङ्कर्षणेन सहितः, बहूनि कर्माणि चकार। एवं कृष्णः, लोकानां ईश्वरः, सर्वासुराणां देवतानां च भीतिप्रदः अभवत्। एवं महाबाहुः, दुष्टनिग्रहणाय, असंख्येयानि देवकार्यार्थानि कृत्वा, पुनः स्वस्थानं यास्यति। स महायशाः, द्वारकां पुण्यां सूर्यप्रभां स्वकीयां कृत्वा, सागरं तस्यां प्रवाहयिष्यति।