मत्तमयूरनिनादैः कामरुतैश्च कोकिलानां मधुरगानैः च दिशः समावृत्ताः। सर्वे लोकेषु पर्वताः तत्र स्वोत्कृष्टरूपेण सन्निहिताः। तत्र गजानां गणाः, गावः महिषाश्च विचरन्ति स्म। वराहमृगपक्षिणां निवासाः अपि तत्र निर्मिताः। तस्य भवनस्य चतुर्दिशं विश्वकर्मणा निर्मितः पर्वतप्राकारः आसीत्, यस्य उद्यानानि किष्कुशतवृक्षैः सुस्पष्टानि, अमृतकल्पानि च विराजन्ति स्म। तेन प्राकारसमेतः महापर्वताः, नद्यः, सरांसि, वनानि, उपवनानि च सर्वाणि संवलितानि। एवं तत्र नरश्रेष्ठास्त्रयः—उपेन्द्रः, बलरामः, श्रीमानिन्द्रश्च—द्वारकां निरीक्ष्य तस्थुः। तदा शौरिः श्वेतरथे पताकायुक्ते स्थित्वा हर्षपूर्णः शङ्खं प्रघोषयत्, येन रिपूणां रोमाञ्चः सञ्जातः। तस्य शङ्खध्वनिना सरः अतिवेगेन व्याकुलितम्, व्योम च निनादितम्; अद्भुतदर्शनमासीत्। पाञ्चजन्यनिनादं श्रुत्वा कुकुराः अन्धकाः च प्रमुदिताः, मधुसूदनदर्शनार्थं समागताः। राजा उग्रसेनः वंशीशङ्खध्वनिसंयुतः वसुदेवगृहं प्रति वसुदेवस्य अग्रतः प्रस्थितः। देवकी प्रमोदितुमिच्छन्ती स्वगृहमार्गेण ययौ, रोहिण्यपि आहुकपत्नीभिः सहिताः तत्र जग्मुः। सर्वे ब्राह्मणद्विषः हताः इति मधुसूदनः अन्धकवृष्णिकुलयोः अव्यथिताभिः स्त्रीभिः परिवृतः उक्तवान्। ततः शौरिः सुपर्णवाहनः स्वगृहं गतः; भगवान् उचितरूपेण मणिपर्वतमपि निर्मितवान्। ततः कमलनयनः मधुसूदनः पितरं द्रष्टुम् उत्सुकः, सभायां धनरत्नानि निक्षिप्य तस्थौ। श्रीमान् वासुदेवः शौचाचार्य समाचर्य, आदौ सन्दीपनिं ब्राह्मणं च अभ्यगच्छत्। स विशालकाञ्चननेत्रः हर्षपूर्णः प्रणम्य, हर्षबाष्पपूरितलोचनैः अन्यैः अपि सह प्रणिपत्य, वासुदेवः रामेण सह पित्रे प्रणम्य, केशवः शत्रुवीरहन्ता तयोः शिरसि आलिङ्गितः। यथायोग्यं सर्वान् दशार्हान् नामतो यदुसूनुः परमात्मा अभिवाद्य, ततः स सर्वं धनं रत्नानि च सर्वेषां मध्ये वितरति स्म। सा सभा केशवस्य महामन्त्रिभिः सहिताः, इन्द्रसदृशी वृष्णिवीरेभ्यः सह पर्वतगुहायां सिंहवत् विराजतीति। ततः देवानां नाथः, महायशाः इन्द्रः, कुशलवचनैः तान् प्रमोदितवान्, समुपविष्टान् कुकुरान्, अन्धकान्, आहुकं च नृपं सम्बोधितवान्। स उवाच—संक्षेपेण वक्ष्यामि, येन हेतुनाऽयं महात्मा कृष्णो मनुष्येषु जातः, यच्च वासुदेवेन कृतम्। अयं शत्रुहनुः कमललोचनः, शतानि सहस्राणि दानवानां हत्वा, पातालतलमगच्छत्। यद् न प्रह्लादेन, न बलेः, न शम्बरस्य लब्धम्, तत् शौरिणा भवतः कृते साधितम्। स मुरं पाशेन निगृह्य, पाञ्चजन्यं गृहीत्वा, शिलास्तम्भान् अतिक्रम्य, निशुम्भं च सहानुजैः हत्वा। दानवश्रेष्ठः हयग्रीवः निहतः, भूमः रणाङ्गणे भग्नः, तस्य कुण्डले पुनरपि गृहीते। पुनः बाणवधे, शौरिः आदित्यवसुभिः सह, साध्यैः मया सह सम्प्राप्तः भविष्यति, हे मधुसूदन। एवं उक्त्वा वासवः सर्वान् कुकुरान् अन्धकांश्च अनुज्ञाप्य, रामकृष्णवसुदेवान् आलिङ्ग्य, प्रद्युम्नं, साम्बं, अनिरुद्धं, सारणं, बभ्रुं, झल्लिं, गदं, भानुं, चारुदेष्णं च वज्रधरेण सह आलिङ्गितवान्। सारणं, अक्रूरं च पूज्य, सत्यकिं पुनः सम्बोध्य, वृष्णिनाथं आहुकं, कुकुरेशं, भोजानां कृतवर्णं, अन्यांश्च अन्धकवृष्णीन् आलिङ्ग्य, वासुदेवं सम्बोध्य, वासवः ऐरावतं श्वेतगिरिसदृशं गजपतिं आरोहति स्म। सर्वेषां प्रेक्ष्यमाणानां, शचीपतिः तं दिव्यं गजं आरुह्य, भूमिं, अन्तरिक्षं, दिवं च विचरन् गतः। तस्य करिणः गर्जितं पुनः पुनः मेघनिनादनिकाशं दिशः पूरयति स्म; स सुवर्णकक्षो, महापृष्ठः, सुवर्णदंष्ट्रः च। तस्य रम्यं पृष्ठं शुभवस्त्रैः आवृतम्, सर्वरत्नैरलङ्कृतम्, सुरभिमदम् अविरतं स्रवति, मेघ इव वर्षन्। सुवर्णमालाभूषितः, दिशां गजपतौ विराजमानः, मन्दरशिखरस्थ इव भास्करः बभौ। ततः वज्रं महत्, परं च अंकुशं गृहीत्वा, शचीपतिः महावीर्येण वह्निना सह प्रस्थितः। प्रमुदिताः मरुतः, कुबेरः, वरुणः, ग्रहाश्च पृष्ठतः अनुगच्छन्ति स्म, गजस्त्रीगणैः दिव्यरथैश्च सहिताः। स पवनेच्छायुक्तमार्गं समारुह्य, वह्निपथेन गतः; सूर्यपथं प्राप्तः, देवः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। ततः सर्वाः दशार्हपत्न्यः, आहुकस्य पत्न्यः, नन्दपत्नी या प्रसिद्धा यशोदा च, समागताः। श्रीमती रेवती, भक्त्या युक्ता रुक्मिणी, सत्याः, जाम्बवती, गान्धारी, शिंशुमापि च तत्रासन्। विशोका, लक्षणा, सुमित्रा, केतुमाऽपि, वासुदेवस्य अन्याः पत्न्यः, श्रीसहिताः अपि तस्मिन्काले समुपस्थिताः।