महात्मना कृष्णेन रुक्मिण्याः मुख्यनिवासार्थं मेरुशिखरवत् उच्चैः सुवर्णमयं भवनं निर्मितम्। सततं श्वेतं सत्यम्भायाः प्रासादं, यत्र सा नित्यं वसति, अद्भुतरत्नमयी सीढ्या सहितं, शीतवान् नाम प्रसिद्धम्। तत्र ध्वजाः शुद्धसूर्यसमानप्रभायुक्ताः, चतुर्दश महाध्वजाः स्वस्थानानि यथाक्रमं व्यवस्थिताः। जाम्बवती द्वारा तत्र मुख्यप्रासादः शोभितः, प्रकाशमानः, त्रैलोक्यं दीप्तिमान् कृतवान्। तयोः मध्ये कैलासशिखराभं विश्वकर्मणा निर्मितं धवलवर्णं भवनं आसीत्। तस्य शिखरं जाम्बूनदसुवर्णेन दीप्तिमान्, ज्वलदग्निसदृशं, समुद्रवत् स्थितम्, मेरु नाम्ना प्रसिद्धम्। तत्र गन्धारराजकन्या सुकेशी, केशवेन तत्र स्थापिता। पद्मरक्तवर्णयुक्तं, पद्मकूट नाम्ना, सुप्रभायाः बलवन्त्या उच्चतमा वासस्थानं स्थापितम्। सूर्यप्रभ नाम्ना शोभितं प्रासादं शार्ङ्गधन्वना लक्षणायै दत्तम्। उत्तमवैडूर्यवर्णयुक्तं, हरितदीप्तिमान् प्रासादे श्वेतजालापि निवासिता। सर्वे प्राणी हरिं जानन्ति; सुमित्रा-विजयायाः निवासः दिव्यर्षिसंघैः पूजितः। वासुदेवपत्नीभवनानां भूषणं, मुख्यप्रासादः सर्वशिल्पिभिः निर्मितः। वासुदेवपत्नीपुत्रः केतुमान्, प्रसादवीरजः नाम्ना, रागरहितः, महात्मा प्रसिद्धः। महात्मनः केशवस्य सभागृहः, मुख्यप्रासादः, त्वष्टा स्वयम् निर्मितवान्। तस्य दीर्घता-विशालता योजनमित्या, सर्वरत्नमयः, सर्वध्वजाः सुवर्णदण्डैः अलङ्कृताः। वासुदेवगृहे मार्गेषु ध्वजाः, सर्वनिवासेषु घंटाजालानि। महाबलवान् यादवसिंहः वैजयन्तछत्रं, हंसकूटशिखरं, इन्द्रद्युम्नमहासरः च तत्र आनयत्। षष्टितालोन्नतं, अर्धयोजनविस्तृतं, किन्नरगीतध्वनितं, अनन्तदीप्तिमान् योग्यं। त्रैलोक्यविख्यातं, सर्वप्राणिभिः दृश्यं, मेरुशिखरं, सूर्यपथेन व्याप्यते। तद् दिव्यशिखरं, जाम्बूनदसुवर्णमयं, त्रैलोक्यप्रसिद्धं, महायत्नेन स्वगृहे स्थापितम्। तत्र, दीप्तिमान्, सर्वौषधिप्रभया उज्ज्वलितं, यद् वीरचौरः इन्द्रगृहात् आनयत्, तत्र स्थितम्। तत्र केशवः पारिजातवृक्षं रोपितवान्, शतशः सुवर्णहस्तयुक्तान् परिचारकान्, सुवर्णविमानानि च अलङ्कृतानि। वासुदेवः तत्र महान् वृक्षान् अपि स्थापितवान्, कमलैः पूर्णं जलं, रक्तनिलोत्पलसुगन्धयुक्तं। तत्र सरांसि, तडागानि, रत्नमुक्तासिकता, सर्वतः वृक्षैः शोभितानि। साल, ताल, अश्वत्थ, रोहित, शतशाखा, भल्लातक, कपित्थ, इन्द्रवृक्ष, चम्पकः च तत्र रोपिताः। खदिर, मृतक, हिमालयज, नन्दनज वृक्षाः सर्वतः रोपिताः। यादवसिंहेन तत्र सुवर्णकांस्यदीप्तिमान्, श्वेतपुष्पयुक्ताः वृक्षाः अपि रोपिताः। सर्वे वृक्षाः सर्वकाले फलन्ति, वनान्तरेषु, नदीतीरेषु; सहस्रशः सहस्रदलपद्मानि, मंदारवृक्षाः च तत्र वर्तन्ते। अशोक, कर्णिकार, तिलक, नाग, मल्लिका, कुरका, नागपुष्प, चम्पक, तृणसमूहाः च तत्र सन्ति। सप्तवर्ण, कबन्ध, निप, कुरवक, केतक, केसरा, हिनताल, तालतातकवनानि तत्र। ताली, प्रलम्ब, वकुल, पिण्डिका, बीजपूरक, शीघ्रफलद अमलक, खरजूर, जम्बुकश्च तत्र। आम्र, कटहल, चम्पक, तिलक, तिन्दुक, लिकुच, अमृत, क्षीरिका, कर्णिका वृक्षाः च तत्र सन्ति। नारिकेल, इङ्गुद, उत्क्रोशकवनानि, कदली, जातमल्लि, पाटली, कुमुद, उत्पलपद्मानि च। तडागानि, कूपाः, सहस्रशः नीलोत्पलैः पूर्णानि; शाक, कपित्थ, बन्धुजीववनानि च तत्र। प्रियाल, अशोक, वादीर्यवृक्षाः, पूर्वदीर्घवृक्षाः, प्रियङ्गु, बदरी, यव, स्यन्दन, चन्दनवृक्षाः च तत्र। शची, पीलु, पलाश, वधपिप्ल, उदुम्बर, बिल्व, पालाश, पारिभद्र वृक्षाः च। इन्द्रवृक्ष, अर्जुन, अश्वत्थ, चिरबिल्व, भूमगञ्जन, भल्ला, अश्वसाह्वयवृक्षाः च। सज्ज, ताम्बूललता, लवङ्ग, क्रमुक, विविधबांसयः सर्वतः रोपिताः। नन्दनज, चैत्ररथवनज सर्वे वृक्षाः यादवपतिना सर्वतः रोपिताः। महानद्योऽपि सुवर्णरक्तसिकता सहिताः तत्र संगृहीताः; तस्मिन् दिव्यप्रासादे रत्नवत्, इन्द्रसदृशं, सिक्ताः सन्ति। एवं कृष्णः दिव्यनगर्यां स्वपत्नीभ्यः दिव्यप्रासादान्, सरांसि, वनानि, नद्यः, रत्नानि, पारिजातं च स्थापयित्वा, सर्वं लोकातीतं सौन्दर्यं, ऐश्वर्यं च प्रदर्शितवान्।