सर्वे नारकस्य भूमौ वधं कृत्वा, शङ्खचक्रगदाखड्गधारी भगवान् विष्णुः, नारायणः, निश्चितं तव पतिः भविष्यति। तस्य महात्मनः नारदस्य, श्रेष्ठस्य ऋषेः, अनुग्रहेण तस्यैव वचनेन, सः अस्माकं पतिः भविष्यतीति निश्चितं। हे शत्रुनिग्रहे, यद् अस्माकं प्रियं तद् दृष्ट्वा श्रुत्वा, भाग्यवन्त्यः स्मः। एतं महात्मानं दृष्ट्वा, अस्माकं कार्यं साधितम्। ततः यदूनां श्रेष्ठः, ताः सर्वाः स्त्रियः प्रेम्णा अभिभूताः दृष्ट्वा, उवाच—“हे विशालनेत्राः, यद् इच्छथ, तत् सर्वं भवतु।” ततः देवकीपुत्रः श्रीकृष्णः, शीघ्रं ताः सर्वाः स्त्रियः, तेषां धनसंपदं च, गरुडम् आरोपयामास। तत्र पक्षिसंघैः, गजैः, मृगैः, सर्पैः, शाखानिलयानां समूहैः, शिलासमूहैः, पर्वतान् अलङ्कृतम्। वराहमृगहरिणैः, महान् शिखरैः, विविधकूटपक्षिणैः, नीलकण्ठैः, पर्वतं समाकीर्णम्। तदा महेन्द्रस्य अनुजः, वीरः शौरिः, सर्वभूतदृष्ट्वा, रत्नपर्वतं उप uprooted, गरुडम् उपरि स्थापयामास। उपेन्द्रः, बलदेवः, इन्द्रः च, स्वपक्षबलात्, महान् पर्वतशिखराणि इव, गरुडेन सह गच्छन्ति। गरुडः तान् वहन्, सर्वदिशासु महान् शब्दं कृत्वा, पर्वतशिखराणि उन्मूल्य, वृक्षान् उत्थाप्य, गच्छति। सः अग्निपथेन गच्छन्, महद् तेजसा मेघान् अपि वहन्, ग्रह, तारा, सप्तर्षीन् च स्वतेजसा अतिशय्य गच्छति। अश्विनोः ज्योतिस्पञ्जं अतिवर्त्य, सर्वशत्रुनिग्रहे, सः गरुडः दिव्यं स्थानं, देवलोकं, प्राप्नोत्। तत्र इन्द्रस्य निवासे, जनार्दनः अवतीर्य, अदितेः पादयोः प्रणम्य, सर्वैः देवैः, ब्रह्मा, दक्षप्रमुखैः प्रजापतिभिः पूजितः। ततः बलवान् श्रीकृष्णः अदितेः दिव्यकुण्डलानि ददौ, केशवः रामेन सह, परममूल्यरत्नानि अदित्यै ददौ। तानि सर्वाणि उपहाराणि प्राप्त्वा, अदितिः दुःखरहितः, दशार्हं रामं च, वासवस्य अनुजं, पूजितवती। शची, महेन्द्रपत्नी, कृष्णपत्नीं सत्यभामां गृहीत्वा, अदित्यै समर्पयामास। ततः देवमाता, कृष्णं तुष्टुं इच्छन्ती, हर्षपूर्णा, सत्यभामायाः वरं ददौ, दुःखरहितं। “हे सुन्दरमुखि, यावत् कृष्णः पृथिव्यां तिष्ठति, तावत् त्वं जरां न प्राप्स्यसि, सर्वगन्धसौन्दर्यगुणैः युक्ता भविष्यसि।” सत्यभामा, पौलोमी, शची च, कृष्णनिवासं गच्छन्त्यः, अदितिः सत्यभामायाः, शचीस्याः अनुमतेन, कृष्णस्य निवासं जग्मुः। देवैः पूजितः, महर्षिभिः सेवितः, शत्रुनिग्रही कृष्णः, देवलोकात् द्वारकां प्रति प्रस्थितः। दीर्घयात्रां कृत्वा, शीघ्रं आगत्य, बलवान्, निर्भयः, देवश्रेष्ठः, नगरद्वारं प्राप्नोत्। द्वारकां नगरीं दृष्ट्वा, सर्वव्यापी नारायणः, हरिः, हर्षसमृद्धः, प्रवेशाय उद्यतः। सः द्वारकायाः सर्वतः वृक्षवान्, पुष्पफलसमृद्धं, रम्यं जनसमूहं च दृष्ट्वा। द्वारकां नगरीं सः अपश्यत्, सूर्यचन्द्रप्रभासमानानि गृहाणि, मेरुशिखराणि इव, विश्वकर्मणा निर्मितानि। पद्मपूर्णसरोवरैः, हंसैः, गङ्गासिन्धुप्रभासमानैः खण्डैः, शोभित ramparts युक्ता नगरी। सुवर्णश्वेत ramparts, आकाशस्पृशः, मेघैः युक्ता, स्वर्गं इव नगरी शोभते। तत्र नगरी विश्वकर्मणा स्थापितः, नन्दनादिव दिव्यवनैः अलङ्कृता। सुवर्णरत्नसीढिभिः, जनानां प्रियं, गीतवाद्यनिनादैः, दिव्यप्रासादैः शोभिता। दशार्हानां श्रेष्ठनगरीं दृष्ट्वा, पाका-वधः भगवान्, तस्य प्रासादानां दर्शनात् हर्षितः। उन्नतध्वजैः, लहरितस्वर्णध्वजैः, मेरुशिखराभैः, नगरी शोभते। अमृतलेपितश्वेतगृहैः, सुवर्णाभरणैः, रत्नशिखरैः, सर्वरत्नसमृद्धैः। चन्द्राकारछज्जा, बाल्कनी, पिंजरैः, यंत्रगृहैः, पर्वतशिलावद् गृहैः। अमृतधौततलैः, रत्नसुवर्णप्राग्रैः, जाम्बूनदस्वर्णद्वारैः, नीलमणिबन्धैः। सर्वऋतुसुखदगृहैः, महानिधिभिः, पर्वतशिखराभैः, शोभितप्रासादैः। पञ्चवर्णपुष्पैः, पुष्पवृष्टिसदृशैः, मेघनिनादवत्, भोगवती शोभते। कृष्णध्वजयुक्तरथैः, दशार्हायुधैः, वृष्णिवीरमयमयूरैः, स्त्रीसन्तानसमूहैः। वासुदेव, इन्द्र, पार्जन्यनामगृहमेघैः, द्वारका मेघैः आच्छादिता इव आकाशे। भगवतो निवासं दृष्ट्वा, विश्वकर्मणा निर्मितम्, वासुदेवस्य गृहं, चत्वारि योजनानि विस्तारः। महान्, विस्तीर्णः, महानिधिसंपन्नः, दिव्यप्रासादयुक्तः, पर्वतेषु स्थितः। तं प्रासादं तवष्टा, वासवाज्ञया निर्मितम्, सुवर्णनाभि, सर्वदिशं योजनविस्तारः। एवं श्रीकृष्णः, सत्यभामया सह, गरुडेन दिव्यरत्नादिभिः, अदित्यै उपहारं दत्त्वा, देवैः पूजितः, द्वारकां नगरीं प्रविश्य, तस्य दिव्यप्रासादानां, नगर्याः सौन्दर्यं, ऐश्वर्यं च दृष्ट्वा, हर्षपूर्णः अभवत्।