स्वकियं गर्वात् कुन्दलं हृतम्, तस्मात् तव पुत्रः हतः; अतः मया कृतं मा रोषं कुरु, सुन्दरी! यत् कृतं मया तत्र त्वं न कोपं कुरुष्व। तव शक्त्या तव पुत्रः परमं पदं प्राप्तवान्; अतः गच्छ, कल्याणि, भारः अपाकृतः। एवं निहत्य नरकं भौमं, सत्यभामया सह श्रीकृष्णः लोकपालैः सह तस्य नरकस्य निवासं दृष्टवान्। ततः स महात्मनः नरकस्य गृहम् आगत्य, तत्र अक्षयं धनं विविधानि रत्नानि च अपश्यत्। तत्र मुक्ताफलानि, पद्मरागाणि, प्रवालानि, परिवर्तितं वैडूर्यं, लघ्वस्थूलानि सूर्यकान्तानि, महान्ति स्फटिकानि च दृष्टानि। जाम्बूनदं सुवर्णं च शुद्धं च सुवर्णं, अग्निवत् दीप्तमानं, शीतलरश्मिभिः विराजमानं च तत्र आसीत्। तद् गृहं सुवर्णवर्णं, अन्तःश्वेतं, रमणीयं च आसीत्; तत्र तस्य नरकस्य अक्षयं धनं अपश्यत्। एवं पूर्वं कदापि तादृशं धनराशिं न दृष्टम्, न च कुबेरस्य वा महेन्द्रस्य राजद्वारेषु। यदा भौमः निःशुम्भश्च निहतौ, तदा वासवः स्वसैन्येन सह उपविष्टं दशार्हश्रेष्ठं उपगम्य, रत्नकुण्डलानि अनीयान्। सुवर्णसूत्राणि, महाबद्धानि, वीर्यायुधानि, शुद्धध्वजानि, विविधानि वस्त्राणि च तत्र आसीन्। तत्र भीमाकाराः गजाः, रक्तविकृतदेहाः, द्विदन्तिनः, विंशति सहस्राणि तादृशानां गजानां च। अष्टशतानि च सहस्राणि उत्तमानां स्वजातीनां अश्वानां च, यावन्ति कामयसे जनार्दन, तावत् निर्मलाः गावः च। एतत् सर्वं धनं, यत् त्वया धर्मेण लब्धं लोकेषु, शत्रुनाशन, अहं तव प्रेषयिष्यामि, वृष्णिप्रवर। देवानां गन्धर्वाणां च निधयः, दैत्यदानवानां च, यत् किञ्चित् सुवर्णं नरकगृहे अस्ति— एतत् सर्वं वासवः शीघ्रं गरुडाय आरोप्य, दशार्हपतिना सह मणिगिरिं प्रति प्रस्थितवान्। मणिगिरिः तदा मेघजालसमूहसन्निभः, सुवर्णछत्रैः अलङ्कृतैः प्रासादैः शोभमानः आसीत्। तत्र रत्नमयीः सोपानशोभिताः रम्यगृहाणि स्थितानि, तत्र निवसन्त्यः कान्तिमत्यः स्त्रियः मधुसूदनं अपश्यन्। तस्मिन् काले, गन्धर्वासुरश्रेष्ठकन्याः, स्वर्गसदृशे स्थाने, अविजितं कृष्णं स्थितं दृष्टवन्त्यः। एकवेण्यः, कषायवस्त्रधारिण्यः, सर्वाः आत्मसंयमिताः, तं महाबाहुं समन्तात् पर्यवेष्टयन्। तत्र तपसा जातदुःखदुःखिता नास्ति, न च शोकदुःखिता; स्वच्छवस्त्रधारिण्यः, केचित् कौशेयवस्त्रधारिण्यः च। ताः स्त्रियः समागत्य, यदुवृषभं नमस्कृत्य, सर्वाः पद्मलोचनाः हृषीकेशं इदं वचः ऊचुः— “नरदेन उक्तं, पुरुषश्रेष्ठ, गोविन्दः देवकार्यसिद्ध्यर्थं आगमिष्यति।” “स असुरं नरकं, निःशुम्भं, मुरं, भौमं च सहानुजं, हयग्रीवं च दानवम् हन्ता।” “तथा पञ्चजनं च विजित्य, अक्षयं धनं प्राप्य, शीघ्रं त्वां विमोक्ष्यति।” एवं उक्त्वा, स्थिरधीः नारदः प्रस्थितः; वयं त्वां चिन्तयन्त्यः, नित्यं तपः आचराम। “कदा वा माधवं महाबाहुं द्रक्ष्यामः?” इति हृदि कृत्वा, नरश्रेष्ठ, वयं निरन्तरं तपः अचरत, दानवैः रक्षिताः अपि। तदा, प्रियतमानर्थसिद्ध्यर्थं, पुण्यवान् वायुदेवः उक्तवान्— “यथा नारदेन उक्तं, शीघ्रं तद् भविष्यति।” देवाः गन्धर्वाश्च तं वृष्णिसिंहम् तासां श्रेष्ठनारीणां मध्ये स्थितं दृष्ट्वा, स गोविन्दः इव गवां मध्ये वृषभः आसीत्। तस्य मुखं शशाङ्कसदृशं दृष्ट्वा, ताः प्रमुदितेन्द्रियाः, ताः हर्षपूर्णाः महाबाहुम् इदं वचः ऊचुः— “सत्यव्रत, पुरा वायुदेवः अस्मान् प्रति इदं उक्तवान्, तथैव महर्षिः नारदः, सर्वभूतहिते रतः।” “विष्णुः नारायणः, शङ्खचक्रगदापाणिः, भूमिनरकं निहत्य, नः पतिः भविष्यति।” “महर्षेः नारदस्य प्रसादेन, तस्यैव वचनेन, स एव अस्माकं पतिः भविष्यति।” “शत्रुनाशन, धन्याः वयं, यद् यद् प्रियम् पश्यामः शृणुमश्च! एतेन महात्मना दृष्ट्वा, अस्माकं कार्यं सिद्धम्।” ततः यदुवर्यः ताः सर्वाः स्त्रियः प्रेम्णा परिप्लुताः दृष्ट्वा, अवदत्— “विशाललोचनाः, यद् यद् इच्छथ, तत् सर्वं भविष्यति।” ततः देवकीपुत्रः शीघ्रं ताः सर्वाः, तेषां च धनं सम्पदः च, गरुडाय आरोपयामास। विहगसमूहैः, गजैः, मृगैः, सर्पैः, शाखामृगगणैः, शिलासमूहैः, शैलशिखरैश्च अलङ्कृतः स पर्वतः। वराहैः, कृष्णसारैः, मृगैः, महानिच्छेदशिलाभिः, विविधशिखरैः मयूरैः च समाकीर्णः। स महेन्द्रानुजः, शौरिः, सर्वभूतदृशां पुरतः, मणिगिरिं मूलतः समुत्पाट्य, गरुडाय आरोपयामास। उपेन्द्रः, बलदेवः, महेन्द्रः च, स्वपक्षबलसमन्विताः, महाशैलशिखराणामिव। गरुडः तान् सर्वान् वहन्, सर्वदिशः महद् शब्दं चक्रे, शिखराणि विदारयन्, वृक्षांश्च उद्धरन्।