पुरन्दरः गोविन्दमुपसंगम्य तं “गोविन्द” इति संबोध्याभिषिच्य च, तदुक्त्वा पुरुषोत्तमं सस्नेहमालिङ्ग्य स्वर्गं जगाम। ततः कृष्णः गोविन्दः गवां हितमिच्छन् शीघ्रं तं दानवं, अरिष्टाख्यं महाबलिनं, वृषरूपधरं, निहत्य स्वधर्मं पालयामास। ततः पश्चात्, हे राजन्, केशिनामकः दानवः, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, अश्वरूपधारी, कृष्णेन वनमध्ये हतः। ततो मधुसूदनः, कमलसुवर्णसदृशेन वज्रसारदृढेन हस्तेन, मल्लयुद्धविशारदं चाणूरं दानवं भूमौ निपातितवान्। गोविन्दः शत्रुनाशकः, बालरूपेणैव, समग्रसेनया परिवृतं सुदामानामकं दानवं अपि निहत्य, भरतश्रेष्ठ, वीर्यं प्रादर्शयत्। सभायां बलदेवेन मुष्टिकः सहसा निहतः, कृष्णेन च कंसः मन्त्रिभिः सह हतः, हे भरत। कंसं सर्वेषां समक्षं निहत्य, शत्रुनाशनः कृष्णः, उग्रसेनं राज्ये स्थापयित्वा, मातापित्रोः पादौ प्रणम्य कृतकृत्यः बभूव। एवं जनार्दनः तादृशानि कर्माणि समाचरत्। ततः, तौ कृष्णबलरामौ, धर्मज्ञौ, गुरुभक्तौ, पुनः सन्दीपनिं गुरुमुपगतौ। महात्मानौ तौ, दृढव्रतौ, अवन्त्यां विचरन्तौ, चतुर्षष्टिदिनरात्रेषु सर्ववेदाङ्गैः सहितं वेदं सम्पूर्णं शुश्रुवतुः। तावुभौ यादवसुतौ, लेखनगणितं, गान्धर्ववेदं, आयुर्वेदं च सम्यक् अधीयेताम्। द्वादशाभ्यः दिनेभ्यः, गजाश्वरक्षां सम्यगधीत्य, पुनः तौ वीरौ सन्दीपनिं गुरुमुपेत्य तस्थतुः। धनुर्वेदविद्यां श्रोतुमिच्छन्तौ, धर्मज्ञौ तौ, धनुर्वेदाचार्यं प्रणम्योपेत्य तस्य समीपे स्थितौ। स ताभ्यां पूजितः, हे राजन्, अवन्त्यां तावुभौ वसन्तौ, पञ्चाशद्दिनरात्रेषु, दशधा प्रतिष्ठितां विद्याम् अधीतवन्तौ। धनुर्वेदस्य सर्वगुह्यविद्यां सम्पूर्णं ताभ्यां लब्ध्वा, तौ सिद्धौ दृष्ट्वा, विद्वान् गुरुस्ताभ्यां स्वार्थाय प्रेरयामास। ततः सन्दीपनिः गोविन्दं महाबलिनं वरं याचितवान्—“मम पुत्रः मकरग्रस्तः समुद्रे नीतः। मम पुत्रं, यं मकरः समुद्रे भक्षितवान्, त्वं प्रत्यानीय मामनुगृह्णीष्व।” गुरोः क्लेशं दृष्ट्वा, स दुर्निवार्यं कार्यं प्रतिजज्ञे। सर्वेषां प्राणिनां मध्ये अन्येन न शक्यम्, केवलं स एव सन्दीपिनेरपुत्रं आनयामास, हे भरतश्रेष्ठ। तौ वीरौ तं दानवं युद्धे समुद्रे निपात्य, सन्दीपिनिपुत्रस्य प्रसादेन, अनन्तवीर्येण, स आत्मा दीर्घकालं प्रेतभावं गतः, देहं पुनः प्राप्तवान्। तदद्भुतं, अकल्पनीयं, महदाश्चर्यं दृष्ट्वा, सर्वेषां प्राणिनां मध्ये विस्मयः समुत्पन्नः। सर्वासनेषु, गवां, अश्वानां, धनस्य च, सर्वं तद् रामकेशवाभ्यां गुरवे समर्पितम्। मुसलप्रहरणे, आयुधेषु च, केशवः सर्वत्र श्रेष्ठत्वं प्राप, सर्वलोकप्रसिद्धः। नारायणात् अन्यः कः, सर्वरत्नभूषितः, शक्ररथोपस्थे स्थितुं शक्नुयात्? कोऽन्यः तादृशः सारथिः, वज्रधारिणः प्रियः सखा? मातलिः परमपुरुषं विना अन्यत्रैव वरणीयः; अथवा भोजराजपुत्रः, अथवा कंसः, हे युधिष्ठिर। शस्त्रेषु, बलवीर्ये च, सः कार्तवीर्यसमः अभवत्; भोजराजपुत्रात्, भोजवंशवर्धनः, राजानः गरुडस्य समीपे सर्पवत् कम्पिताः। शस्त्रधारीणां, धनुः, खड्ग, विशुद्धशूलधारिणां मध्ये, लक्षलक्षशः पादातिसैनिकाः तस्यासन्, हे भरत। अष्टाशीतिसहस्राणि नित्यं न पलायमानवीराः तस्याभवन्। भोजराजस्य पताकाः सुवर्णमयाः आसन्; रथाः सुवर्णकवचैः भूषिताः, हे युधिष्ठिर। भोजराजपुत्रस्य गजानां संख्या तस्य सैन्यसमाना; शस्त्रधारीणां, धनुः, खड्ग, विशुद्धशूलधारिणां मध्ये, षोडशसहस्राणि अश्वाः किंशुकसदृशा आसन्। अन्ये च युवराजसंघाः, हे युधिष्ठिर, उत्तमाश्वारोहिभिः युक्ताः, अजेयाः; तेषां षोडशसहस्राणां नायकाः कंसभ्रातरः। सुनामा कंसं सर्वतः रक्षाम् अकरोत्; तस्य मिश्रकसंघः षष्टिसहस्रपरिमितः कथ्यते। कंसस्य क्रोधवेगेन, वैवस्वतवशेन, मदगजैः, महाबलिनायकैः, वैवस्वतवशेन संयुतैः, विविधशस्त्रजालैः, महापेनैः, नदीव महती प्रवहन्ति। मुसलप्रहरणैः, विविधकवचैः, रथगजवर्तुलैः, रक्तपङ्किलैः, धनुर्वेगौघैः, रथाश्वाकीर्णह्रदैः, सा नदी इव बभूव। हे युधिष्ठिर, कोऽन्यः नारायणात्, कंसनाशनात्, तस्मिन्नतिक्रूरयुद्धनद्यां, रणनिनादघोषितायां, प्रविष्टुं शक्ष्यति? इन्द्ररथे स्थित्वा, हे भरत, स भोजराजपुत्रस्य सेनां महावात इव मेघान् विक्षिप्य व्यधुनोत्। कंसं मन्त्रिभिः बन्धुभिः सह सभामध्ये निहत्य, देवकीं पूजनीयां सखीभिः सह आनिनाय। पुनः पुनः सः यशोदां रोहिणीं च ससम्मानं प्रणम्य, जनार्दनः उग्रसेनं राजा अभ्यषिञ्चत्।