महाबलीनी स्थनयुगलधारिणी पूतना तदा निहता, ततः कालेन, हे राजन्, रामः केशवश्च अविभाज्यौ अभवताम्। कृष्णः शङ्कर्षणश्च उभौ सह विहारशीलौ जातौ, परस्परतेजसा विराजमानौ, नभसि चन्द्रसूर्यवत् बभूवतुः। ततः, नागबाहू रामकृष्णौ सर्वत्र विचरन्तौ, धूलिना लिप्ताङ्गौ, हे राजन्, दृश्येताम्। कदाचित् क्रीडन्तौ तौ वनमध्ये जानुपरिपातिनौ अभवताम्; कदाचित्, हे भारत, मथ्यमानं तक्रं पिबन्तौ दृष्टौ। तत्रैव, गोविन्दः शिशुः तत्र नवनीतम् खादन् गोपीभिः तथा दृष्टः। तदा गोपीभिः कृष्णः दाम्ना उलकाय युक्तः, बाल्ये एव द्वौ अर्जुनौ वृक्षौ आकृष्य चकार। तयोः वृक्षयोः मूलशाखाभ्यां भग्नयोः, अद्भुतं तदासीदिति, ततः कृष्णश्च शङ्कर्षणश्च बाल्यं अतिक्रान्तवन्तौ। तत्रैव व्रजे, सप्तवर्षीयौ जातौ, नीलपीताम्बरधरौ, पीतशुक्ललेपनाभ्यां भूषितौ। उभौ वात्सपालौ जातौ, काकपक्षधारिणौ, पत्रवाद्यैः मनोज्ञैः क्रीडन्तौ, मुखानि शोभमानानि। तौ वनं सञ्चरन्तौ, त्रिशिरः सर्पवत्, शिखिपिच्छैः कर्णयोः, पत्रमुकुटधारिणौ दीप्तिमन्तौ। वनमालाभिः परितः, नवतालवृक्षसमा, पङ्कजकृतमुकुटयज्ञोपवीतधारिणौ। घटतुम्बरूधरौ, गोपवृन्दक्रीडावंशवाद्यौ, कदाचित् परस्परं आलिङ्ग्य, कदाचित् वनमध्ये क्रीडन्तौ। पर्णशय्यास्वशय्य, कदाचित् अन्यत्र विश्रान्त्यर्थं, वत्सान् पालयन्तौ, महावनं शोभयन्तौ। एवं विचरन्तौ प्रमुदितौ, हे राजन्, तौ वसुदेवसुतौ तदा वृन्दावनं गतौ, तत्र, हे कौन्तेय, गावः चरयन्तौ रममाणौ। कदाचित्, गोविन्दः ज्येष्ठभ्राता शङ्कर्षणं विना, तस्मिन् सुशोभने वने विचरन्, सुललितः, दीप्तिमान् बभूव। काकपक्षधारिणः, स्यामवर्णः, कमलदललोचनः, वक्षसि श्रीवत्सचिह्नयुक्तः, चन्द्रवत् शोभमानः। दाम्ना यज्ञोपवीतधारी, पीताम्बरधरः, तरुणः, श्वेतमल्लिकासमानाङ्गः, कुटिलकृष्णकेशः। रजतशिखिपिच्छेन भूषितः, मन्दमारुतेन कम्पितः, कदाचित् गायन्, कदाचित् वादयन्, कदाचित् नृत्यन्, कदाचित् हसन्। गोपवृन्दक्रीडावंशं मृदुलं मधुरं च वादयन्, गवां प्रीत्यर्थं, कदाचित् तरुणः वनं सञ्चरन्। गोकुले वर्षाकाले, प्रभुः तत्र रम्येषु स्थलेषु वनकुञ्जेषु विचरन्। तत्र, कृष्णः प्रमुदितः क्रीडन्, हे भारतश्रेष्ठ, कदाचित् तस्मिन् वने गोभिः सह सञ्चरन्। भाण्डीर इति महावटवृक्षं दृष्ट्वा, केशवः प्रभुः तस्य छायायां निवासस्थानं चकार। तत्र, हे पापशुद्ध, कृष्णः समवयस्कगोपैः दिवसमेकं स्वर्गमिव रमते स्म। भाण्डीरात् बहवो गोपाः कृष्णसहिताः प्रियक्रीडनकानि दत्त्वा तं तोषयन्ति स्म। केचन गोपाः हृष्टचित्ताः गीतानि गायन्तः, अन्ये कृष्णस्य गोपस्य, वनप्रियस्य, स्तुतिं कुर्वन्ति स्म। संहता गणे, केशवः पत्रवाद्येषु वंशीं तुंबवीणां च वादयन्। एवं कृष्णः गोपैः सह नानाक्रीडाः कृत्वा, तेन बालकेन, हे कौन्तेय, लोकहिताय कर्म कृतम्। सर्वभूतानि पश्यन्ति, हे भारत, वासुदेवः नागस्य शिरसि क्रीडन्, सरसि निमग्नः। कालियं दमयित्वा, सर्वलोकेषु पश्यन्तिषु, कृष्णः ततः बलरामेण सह विचरन्। ताले वने, बलदेवेन, घोरः दैत्यः धेनुकः गर्दभवपुषा हतः। ततः कालेन, हे कौन्तेय, रामकृष्णौ वनं गतौ, वृद्धगवां पालनं कृत्वा, मुखानि शोभयन्तौ। हृष्टौ, वनानि निरीक्ष्य, शृङ्गारं गायन्तौ, वृक्षेषु विचरन्तौ। वत्सगावः नाम्ना आह्वयन्तौ, शत्रून् विजित्य, सिद्धगम्यानि क्रीडाः कुर्वन्तौ। तौ देवौ, सुरैः पूजितौ, मानुषधर्मपालकौ, स्वस्वजन्मगुणानुसारं वनक्रीडायाम् आसक्तौ। एवं बाल्ये अपि, गोपैः सह क्रीडासु रममाणौ। ततः कृष्णः महातेजाः गोव्रजं गतः, तत्र गोपैः पर्वतमहोत्सवः क्रियते स्म। शौरिः, सर्वभूतानां प्रभुः स्रष्टा च, पायसं भुक्त्वा, तं दृष्ट्वा सर्वे गोपाः कृष्णं पूजयामासुः। तदा देवैः पूजितः, दिव्यरूपं धारयन्, गोवर्धनं पर्वतं सप्ताहं धारयामास। बाल्ये वासुदेवः, शत्रुनाशनः, गवां कृते क्रीडन्, दुष्करं कर्म चकार। तद् अद्भुतमिव जगतां, हे भारत, देवदेवः पृथिवीं आगत्य, हृष्टः कृष्णं प्रणनाम।