गुरुतरं हस्तिनं दृष्ट्वा, यस्य शुण्डा वलिता, स त्वरितं जलं प्रविष्टवान्, दंष्ट्रा शुण्डा पुच्छ पादैः बलपूर्वकं चलन्। ततः स हस्ती, सरसि मत्स्यसमूहेनाकीर्णे, कम्पयन्, कूर्मः शिरः उत्तोल्य युद्धाय समागतः, वीर्यसम्पन्नः। हस्तिनः षड् योजनानि उन्नतः, द्विगुणं तावत् दीर्घः; कूर्मः त्रि योजनानि उन्नतः, दश योजनानि परिवृत्तः। उभौ, युद्धे प्रमत्तौ, परस्परविनाशे संनिहितौ, शीघ्रं स्वबलं प्रयुक्तवन्तौ, स्वहितं साधयितुम्। ततः विशालमस्ति हस्तिनं, पर्वतसमं, भीषणरूपं, घनसमं, अमृतसहितं खादय इति गारुडाय उक्तम्। एवं गारुडं प्रति उक्त्वा, शुभकर्माणि कृतवान्, 'देवयुद्धे ते सौभाग्यम् अस्तु' इति। पूर्णं पात्रं, ब्राह्मणाः, गौः, यत् उत्तमं शुभं च, तानि च, यात्रा-शुभाशंसनं च, तव भविष्यन्ति, अण्डज। देवैः युद्धे, ऋक्, यजुः, साम मन्त्राः, शुद्धिकरणमन्त्राः, हविः, गुह्यविद्या, सर्वं वेदः, तव युद्धे बलं दास्यन्ति, पक्षिसत्तम। एवं पित्रा उक्तः, गारुडः तद्वचनं श्रुत्वा, तस्य समीपात् निर्गतः। स शुद्धं जलं, पक्षिसमूहैः पूर्णं, दृष्ट्वा, पितृवचनं स्मरन्, अत्युत्तमवेगेन व्योममार्गः गतः। एकेन पादेन हस्तिनं, अन्येन कूर्मं गृहीत्वा, महापक्षी शीघ्रं आकाशं जगाम। स उपस्थाय आधारं, दिव्यवृक्षान् समीपं गतः; तस्य पंखनिःश्वासेन ता वृक्षाः भयात् कम्पिताः। तानि कामदाः वृक्षाः, सुवर्णशाखाः, चलच्छायाः, दृष्ट्वा, 'मा भिद्येम' इति मेनिरे। पक्षिराजः अन्यान् अपूर्वरूपान् वृक्षान् अगच्छत्, येषां फलं सुवर्ण-रजत-वैदूर्यसमं, महावृक्षाः, समुद्रजलपरिवृताः, दीप्तिमन्तः। तेषु एकः महाः, अतिसुन्दरः वृक्षः, सहस्रयोजनः उन्नतः, बहुशाखायुक्तः स्थितः। स पक्षिसंवासनं दिव्यं, रौहिणः वृक्षः नाम, यस्य छायायां विश्रान्तः तत्क्षणं तुष्टः भवति। तत्र रौहिणः वृक्षः गारुडं, वेगेन अभिमुखं गच्छन्तं, उक्तवान्—'मम शतयोजनदीर्घं शाखां, तत्र विश्रान्त्वा हस्तिकूर्मयोः भक्षणं कुरु।' ततः पक्षिराजः, पर्वतसमवेगः, वृक्षं, यत्र सहस्रपक्षिणः वसन्ति, कम्पयन्, त्वरितं तां शाखां घनपर्णसमूहसंयुक्तां च्छेदितवान्। गारुडस्य पादबलात् शाखा स्पष्टं वृक्षात् छिन्ना, स तां शाखां गृहीत्वा स्थितः। शाखा छित्वा, स हसन्, दृष्टवान्—तत्र वलखिल्याः ऋषयः उलूखलवत् उल्बणं तस्य शाखायां लम्बमानाः। तान् तपस्विनः ब्रह्मर्षयः दृष्ट्वा, चिन्तितवान्—'ऋषयः अत्र लम्बन्ति, न तान् हिंसयितुम् अर्हामि।' 'पतनसमये एतान् हनिष्यामि' इति चिन्तयन्, वीरः हस्तिकूर्मयोः दृढं गृहीत्वा स्थितः। ततः तेषां विनाशभयात्, स्वयम् प्रभुः त्वरितं शाखां मुखेन गृहीत्वा, तेषां स्थितिं निरीक्ष्य, लम्बमानान् ऋषीन् रक्षितवान्। तद् अद्भुतं कर्म दृष्ट्वा, महर्षयः विस्मिताः, हृदयैः कम्पमानाः, गारुडं महाबलिनं स्तुतवन्तः। महाभारं गृहीत्वा, पक्षिराजः व्योममार्गे गतः; गारुडः सर्पभक्षकः इति प्रसिद्धः। ततः शनैः गच्छन्, पंखैः पर्वतान् कम्पयन्, बहून् देशान् हस्तिकूर्मं वहन् अतीतवान्। वलखिल्याणां कृपायै, उपयुक्तं स्थानं न लब्धवान्; त्वरितं गन्धमादनं पर्वतश्रेष्ठं अगच्छत्। तत्र पितरं कश्यपं तपस्यं कुर्वन्तं दृष्टवान्; कश्यपः अपि दिव्यरूपं पुत्रं दृष्टवान्। तेजसा, बलैः, शक्त्या युक्तः, मनः वायुसमवेगः, पर्वतशिखरप्रभः, ब्रह्मदण्डवत् उन्नतः। अचिन्त्यः, अनिर्वचनीयः, सर्वभूतभीषणः, महाबलः, आग्नेयः, दृश्ये अग्निसमः। देवैः, दानवैः, राक्षसैः अपि दुराराध्यः, अजयः, पर्वतचूडविनाशकः, समुद्रजलशोषकः। लोकचालकः, मृत्युसमः, तं समीपं गच्छन्तं दृष्ट्वा, कश्यपः तस्य अभिप्रायं ज्ञात्वा, इदं वचनं प्रोवाच। 'पुत्र, त्वं प्रमादं मा कुरु; एकस्मात् दुःखं मा आनय; क्रुद्धाः वलखिल्याः, मरीचयः च त्वां मा दहन्तु।' ततः कश्यपः, पुत्रस्य हिताय, तपसा शुद्धान् वलखिल्यान् प्रशमयितुम् प्रयत्नं कृतवान्। 'सर्वभूतहिताय, गारुडः महत् कर्म कर्तुम् इच्छति; हे तपस्विनः, अनुमतिं दातुम् अर्हथ।' एवं वन्दनीयेन उक्ताः, ऋषयः तां शाखां त्यक्त्वा, हिमवत्पर्वतं तपस्यै गच्छन्ति। तेषां गच्छन्तीनां, विनतासुतः, शाखया मुखं आच्छन्नं कृत्वा, पितरं कश्यपं पप्रच्छ। 'भगवन्, कुतः वृक्षशाखां विसर्जयामि? मानवविहीनं स्थानं वद।' ततः कश्यपः तस्मै पर्वतं निर्दिष्टवान्, यत्र जनाः न सन्ति, गुहाः हिमेन आवृताः, मनसापि दुर्गमः।